Column Anna: Kerstkind El Niño

Midden in die hele poel aan informatie over het Kerstkind El Niño (want de opwarming piekte in vorige gevallen rond Kerstmis) proberen wij feit en fictie van elkaar te scheiden en onze plannen voor volgend jaar te maken. Eerst willen we graag naar Juan Fernandez (ook bekend als Robinson Crusoe eiland). Dat ligt nog redelijk dicht bij de kust van Chili. Dan steken we echt de Pacific op richting Paaseiland. We hopen dat het weer gunstig is, zodat we daar aan land kunnen. Dan door naar de Gambier archipel, die meer naar het noorden ligt. We zitten daar aan de oostzijde van het pad van orkanen, dus daar zullen we goed op moeten letten hoe de omstandigheden zich ontwikkelen. Als de kust veilig is, maken we een lange tocht over de evenaar naar Hawaii. Het orkaanseizoen staat daar dan voor de deur, dus we kunnen er niet erg lang blijven. En zo gaan we dan slalommend om hogedrukgebieden verder naar het noorden. De noordelijke zomer willen we graag in Alaska en British Columbia doorbrengen. Beren, zalmen in de rivieren, oude indianenstammen: prachtig vooruitzicht.

Ik worstel er mee. Het moet veilig zijn, anders gaan we niet. Maar ja, als je van hieruit de oceaan opvaart, heb je je keuzes gemaakt. Onderweg kunnen onverwachte effecten van Kerstkind El Niño optreden. Daar is nu nog niets van te zeggen. Moeten we langer blijven en wachten tot alles weer ‘normaal’ is? Onze eerste maanden zitten we nog ten zuiden van de strook warmer zeewater en zijn we in theorie veilig. Dus dat zou ons vertrek in januari rechtvaardigen. Het is een duivels dilemma, waar we het antwoord nog niet 100% zeker op gevonden hebben. Maar de tijd tikt, in de komende weken moeten we de knoop doorhakken. Eigenlijk word ik er bloednerveus van.

Terwijl Wietze nog verder zoekt naar informatie, kijk ik over zijn schouder mee vanuit de keuken. Ik pel intussen gekookte eieren. Inmiddels kan ik bijna blindelings gevulde eieren maken. De oer-Hollandse traktatie is een klapper hier in het zeilersgroepje, dus er gaan nogal wat eieren door mijn handen de laatste tijd. Met z’n negenen vieren we een paar uur later Kerst met een gezellige barbecue. De zon piept onverwacht door de wolken en de wind gaat liggen. Zes verschillende nationaliteiten. In vijf verschillende talen zingen we ‘Stille Nacht’. Ik krijg er de tranen van in mijn ogen. Zo mooi. Kerstmis vieren in de zon blijft een beetje raar aanvoelen. Maar toch voel je op zo’n moment de saamhorigheid tussen zeilers sterker dan normaal. Over een paar dagen zullen de eersten gaan vertrekken. Wij kijken het nog even aan. Maar hoe het ook zij: El Niño ging vandaag niet over stormen, klimaatverandering, droogtes en overstromingen. Op zo’n bijzondere dag als vandaag ging het over de band die we in ons varende dorp van wereldzeilers voelen.

Valdivia, Chili, december 2015

Lees hier meer columns van Wietze van der Laan en Janneke Kuysters