Column Anna: Wedstrijd

In de week erna gaan de eerste lichtenlijnen omhoog op zeilboten. De motorboten missen de verticale mogelijkheden en zoeken het in volume. Met name onze achterbuurman weet in een paar dagen een verbijsterende hoeveelheid lampjes op en om zijn boot te draperen. Met name de twee meter hoge kerstboom die een permanente lichtshow afgeeft, maakt indruk. Ik merk dat Wietze onrustig wordt. “Zeg, zullen we maar even bij de bouwmarkt gaan kijken naar lampjes?” Die vijftig dollar brandt in zijn zak. Tel daarbij op dat hij gek is op alles waar een competitie aan te pas komt. Kortom: een uur later staan we onze ogen uit te kijken bij schappen en schappen vol met meer soorten lampjes dan ik in mijn stoutste dromen had kunnen bedenken. Het valt op dat de meeste Amerikanen kennelijk niet van strak en wit houden. Hoe bonter, hoe liever. “Maak eerst een ontwerp” roep ik nog. “Goed idee” mompelt hij. Het onvermijdelijke is weer even uitgesteld.

Vervolgens stort het een week lang van de regen. De huilende wind houdt alle opbouwactiviteiten tegen. Achterbuurmans kerstboom overleeft wonderwel het geweld en blijft elke nacht z’n lichtshow geven. Maar als het zonnetje weer doorbreekt is het meteen raak. Overal zien we mensen aan de slag gaan. Wietze is ook niet meer te houden. In de kratten zaten rode, witte en blauwe lichtenlijnen. We besluiten om onze nationale driekleur in lichtenlijnen uit te voeren. Een middagje klussen en alles lijkt op z’n plek te zitten. In en uit de kuip stappen is iets minder handig geworden, maar een kniesoor die daar op let. Wietze kan niet wachten tot de zon ondergaat. In de late middagzon gaat de stekker erin. En ja hoor: het is een sfeervol plaatje geworden. Met nog een paar dagen te gaan voor de daadwerkelijke datum kloppen we elkaar tevreden op de schouder.

De dagen erna beginnen we al nattigheid te voelen. Met verdubbelde energie zien we van alles over de steigers gesleept worden. Minzaam wordt ons ontwerp gecomplimenteerd door Rory, die een stukje verderop ligt. Zijn zeilboot is een soort gordijn van gekleurde lampjes geworden. Ik schat dat hij wel 15 lichtgevende slingers gehesen heeft. Om de zeereling zit een soort rok van lichtgevende ijspegels. Plus lampjes in alle dek- en bakskisten, die half open staan. “Het lijken wel schatkisten op die manier” zeg ik bewonderend. Wietze is al driftig aan het nadenken wat wij nog kunnen toevoegen. De avond erna zien we een paar boten verder een verlichte Santa Claus de mast in gaan. Compleet met slee, rendieren en rode neus. Oeps.

De wedstrijd wordt ingeluid met een eindejaarsborrel in het havenkantoor. Om zes uur is het voldoende donker en gaan de juryleden op pad. Die zijn gerekruteerd door de havenmeester. Naast een paar volwassenen, zijn het vooral kinderen die jureren. Wietze maakt dat allemaal niet mee, die is al in draf naar de boot gegaan om de stekker erin te steken. En om nog wat lampjes op te hangen ‘die hij nog gevonden had’. Ik loop grijnzend achter de jury aan naar buiten. En sta paf. Vanuit het hoge havengebouw heb je een goed zicht op alle zeven steigers. Een zee van licht schijnt je tegemoet vanaf de deelnemende boten. Het blijkt dat men op het laatst nog allerlei geheime wapens in de strijd gegooid heeft toen de rest argeloos stond te borrelen. Twee boten hebben hun zeilen gehesen en projecteren met een soort discobal lichtjes op het zeil. Een andere boot heeft van zeillatten een gigantische sneeuwpop gemaakt en die volgehangen met lichtjes.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

De volgende dag spreken we haar weer. “Nou jullie hebben de eerste prijs verdiend” lacht ze. We zijn stomverbaasd. “Voor de mooiste foto”.

Emeryville, Californie, VS, december 2016