Column Anna: Voedsel voor dromen

“Weet je wat?” opper ik. “Zullen we een avondje organiseren waarop we wat meer vertellen over onze reis, de voorbereiding en andere zaken die wellicht interessant zijn? Dat is dan ons cadeau aan jullie voor alle hulp die we steeds krijgen”. Hij wuift dat laatste weg. Maar in het cadeau is hij geïnteresseerd. Om ons heen ontstaat veel bijval. De volgende dag wordt het geregeld met de havenmeester en is er een datum. Wij gaan aan de slag om uit bergen foto’s een leuke presentatie in elkaar te zetten. De basis is er al: we geven wel vaker dit soort presentaties als bedankje. Elke keer snijden we hem toe op de specifieke situatie.

Op de afgesproken avond zit het zaaltje op het havenkantoor bomvol. Er staan zelfs mensen in kantoortjes die om het zaaltje heen liggen. Zij steken hun hoofd om het deurkozijn om toch maar niks te missen. Al snel is het bloedheet en schieten de vragen heen een weer. Wietze en ik hebben de grootste lol en proberen alles zo goed mogelijk te beantwoorden. Bij een foto waarop Wietze met een sextant te zien is, ontstaat grote onrust in de zaal. “Wát?” heb je dat ook nodig als je een lange reis maakt?” vraagt een deelnemer zenuwachtig. “Dat ligt eraan” begint Wietze rustig. “Wij willen een backup systeem hebben voor als we een probleem hebben met stroom of als om wat voor reden dan ook het GPS signaal niet meer beschikbaar is. Maar niet iedereen zit er zo in. Dus het is een persoonlijke keuze”. Begeesterd kijkt een jonge moeder op de eerste rij naar Wietze. Twee kleintjes spelen voor haar op de grond. “Zeg, ik wil dat leren. Het lijkt me razend ingewikkeld, maar ik wil het begrijpen”.

Als iedereen tollend van informatie weer op de kant staat, lopen we hand in hand terug naar onze Anna Caroline. Het is een heldere nacht; samen kijken we naar de palmen die ruisen in de wind. “Bijna, bijna….” zegt Wietze zachtjes. Ja, ik heb het ook gezien. De depressies op de oceaan kiezen een steeds noordelijker baan. Langzaam komt het goede seizoen onze kant op. We hebben het hier hartstikke fijn, maar toch lokt de horizon weer. “Bijna…” zeg ik ook en knijp in zijn hand.

Emeryville, San Francisco Bay, april 2017