column Anna: Mevrouwtje

Een paar uur later weet ik zeker dat dit geen eenvoudige klus gaat worden. Er is nergens 10W40 voor dieselmotoren te vinden. “Zeg, leg me nog eens uit waarom het nou precies 10W40 moet zijn en geen 5W of 15W?” probeer ik voorzichtig. “Simpel” zeg Wietze “de samenstelling van 10W40 is gewoon beter omdat er een groter deel synthetische olie in zit. Stabieler van kwaliteit. Het is wel duurder, maar dat heb ik er voor over. En het neemt kleine slijtagedeeltjes beter op. Plus: we hebben nog 7 liter staan en dat is net niet genoeg voor een oliewissel. Als we dus naar 15W40 over zouden stappen, kan ik die 7 liter weggooien en dat vind ik zonde”. Met nieuwe moed ga ik aan de slag. Watersportzaken: nul op het rekest. Auto-onderdelenwinkels: ik maak een lijstje van mogelijke leveranciers en ga aan het bellen.

“Waar hebt u het voor nodig?” is de wedervraag bij elk telefoontje. Je hóórt het ‘mevrouwtje’ er al achteraan. “Voor de motor” zeg ik rustig. “Dan kunt u gewoon 15W40 gebruiken”. “Nee meneer, ik wil 10W40”. “Waarom?” Bij de eerste twee autozaken leg ik het nog rustig uit en weersta de verkoopinspanningen van de man die ik aan de telefoon heb om me andere W’s te verkopen. Ik vang bot. Bij zaak nummer vier slaat de meligheid toe. “Waar hebt u het voor nodig?” “Nou, ik gebruik het om mijn huid soepel te houden” flap ik eruit. Gelukkig is de verbinding slecht, dus hij vraagt me om het te herhalen. “You must be European”, is de conclusie van de man. Wat dat met motorolie te maken heeft, is me onduidelijk. Maar 10W40 levert het in elk geval niet op.

Buurman Marty brengt uitkomst. “Nee, dat is te ver. Ik breng jullie wel”. Ik kan hem wel zoenen. De dag voor de levering bel ik voor de zekerheid nog even. “Is het binnen?” “Ja hoor, het staat hier”. Mooi. De dag erna vroeg uit de veren en nog voor de file naar Richmond. De oliehandel is precies wat je verwacht: een soort keet voor een hal waar enorme vaten opgeslagen staan. Desolaat industrieterrein waar de dode bladeren rond onze voeten waaien. Eenmaal binnen kijkt de kauwgomkauwende baliemedewerkster ons vragend aan. “We komen de olie ophalen waar ik gisteren over gebeld heb”.  Ze stiefelt naar achteren en komt terug met de mededeling dat het er niet is. Er is gisteren wel 15W40 binnen gekomen. Ik ontplof zo ongeveer, maar weet me te beheersen. Manager Brett had via een raampje al naar ons zitten te kijken. Hij schiet tevoorschijn: “Wat is er?” Ik haal diep adem en zeg dat ik 3 gallon 10W40 besteld heb en dat ik dat NU op kom halen. “Waar is het voor?” vraagt hij vriendelijk terwijl hij naar Wietze en Marty kijkt. Wietze ziet een lollige opmerking bij mij opborrelen en zegt gauw: “wat doet dat er toe? We willen het gewoon hebben”. En weer krijgen we de hele discussie over allerlei W’s. Ik krijg er een punthoofd van en ben allang bereid om de 7 liter die we nog hebben te kiepen. Maar dan gaat er kennelijk een lampje branden bij Brett en gaat hij zoeken en bellen. Hij wuift ons de keet uit: hij komt er wel op terug. We draaien net het haventerrein op als de telefoon gaat. “Ik heb het! Morgen wordt het geleverd bij jullie op de haven”. Ik spring een gat in de lucht.

Emeryville, San Francisco Bay, VS, januari 2017