Column Anna: Klasse, maar niet klassiek

Stilletjes sta ik op het dek van de Oriole. De Canadese vlag wappert boven mijn hoofd, trots boven dit prachtige oude zeilende marinetrainingsschip. Ze doet een beetje denken aan de oude Urania. De zon brandt op mijn bolletje. Een lief windje strijkt langs mijn gezicht. Even genieten van de rust en de schoonheid van alles om me heen. Lang duurt de rust niet, want naast me barst een groepje mensen in schaterlachen uit. De Oriole moet herankeren en het anker wordt met een handmatig bediende lier opgehaald. De vaste bemanning van vier officieren moet een volstrekt onervaren clubje trainees zover zien te krijgen dat het anker omhoog komt. Eentje roept verontwaardigd: “dat kan ik niet, ik ben vegetariër”. Het lachsalvo van de gasten leert hem dat hij gewoon aan die lier gaat draaien. Want de gasten aan boord zijn over het algemeen ‘old salts’. Ik grijns en knipoog naar Wietze. Wat we nu weer allemaal mogen meemaken!

“Jullie moeten ook meedoen!” werd er na één blik op onze boot geroepen. Telefoons kwamen tevoorschijn en ondanks onze protesten lag er een paar dagen later een uitnodiging voor deelname aan het Classic Boat Festival in Victoria in onze inbox. We stuurden een foto van onze Anna Caroline terug met de mededeling: “classy, but not a classic”. Maar de organisatie hield voet bij stuk: we waren welkom. In de weken erna voeren we naar het zuiden en legden de boot aan in Oak Bay, een chique buitenwijk van Victoria. Fietsen uitgeklapt en via een prachtige kustweg naar ‘downtown Victoria’. Je waant je in een oude Engelse stad, compleet met bloemenmanden die aan elke lantarenpaal hangen. We genieten van het prachtige BC-museum, van een rondleiding in de overheidsgebouwen en van de gezelligheid rond de haven. De middag voor het festival ligt er weer een mailtje in de inbox: of we toch echt wel komen? We zijn vlakbij de haven als we het bericht zien. De eerste fraaie boten liggen al in de stadshaven, dus we lopen naar de organisatietent. Verheugd worden we opgevangen en naar organisator John West gedirigeerd. “Biertje?” als we handen geschud hebben. We zitten in de gezellige kajuit van zijn boot en betogen nog maar een keer dat we het een heel leuk festival vinden, maar dat we niet mee gaan doen. Hij legt zich er bij neer. “OK, zonder boot dan. Maar jullie doen toch wel met alles mee?” Verbaasd laten we het ons aanleunen. Met een vers biertje erbij praten we met John over het hoe en waarom van het festival. “Kijk om je heen” zegt hij. “De boten zijn oud, maar de eigenaren zijn dat ook. We willen jonge mensen enthousiast maken om ook op een klassiek schip te gaan varen. Daarom rekken we de regels wat op: hout, staal, zelfs de eerste polyester schepen. Alles is welkom, we willen dit erfgoed in de vaart houden”.

De volgende dag plenst het van de regen. Rond lunchtijd knapt het op en fietsen wij weer naar de stad. Net op tijd om de Oriole en vele andere prachtige boten binnen te zien komen. Het is een heel gepuzzel om alles aan en tussen de steigers te krijgen, maar het lukt. Nick is de festival havenmeester en een wonder van rust en geduld. We lunchen aan boord van de Oriole en maken kennis met de juryleden die de boten gaan beoordelen. Onder hen Captain Jaqueline Denee, een stralende Nederlandse die al vele jaren in Canada woont en werkt. De rest van de middag lopen we ons te verlekkeren aan al het prachtigs dat er te zien is. Wietze schiet honderden foto’s, zeer tot genoegen van veel eigenaren.

Honderden foto’s later staan we trillend op de kade. Wat een geweldig cadeau! We springen op de fietsen en scheuren naar onze Anna Caroline. Nette pakken aan en met de bus weer terug. Net op tijd voor het afsluitende diner. Wietze wordt bestormd. “Kun je mij foto’s van mijn boot sturen?” We spreken af dat we ze allemaal naar de organisatie zullen sturen, dan kunnen die ze op de website zetten.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

In het donker lopen we terug naar de bushalte. De kades van Victoria zijn sfeervol verlicht en de boten liggen vredig in het spiegelende water. “Wat een verháál weer” zeg ik nog nagenietend tegen Wietze. Hij knikt. “Mooie afsluiting”. En gelijk heeft hij. De herfst komt er aan. Time to go south.

Victoria, British Columbia, september 2016