Column Anna: Het L-woord

“Nee. Nog een keer” Wietzes gezicht staat op onweer en ik probeer zo meelevend mogelijk te reageren…

Redactie Zeilen 26 okt. 2016 | 09:00

Reisverhalen

De overburen stappen van hun boot en komen helpen. Ik heb ons hele arsenaal aan aanmeerlijnen aan dek liggen en stootwillen rondom opgehangen. Zelfs aan de spiegel. “Het lijkt wel een botsauto” denk ik nog. “Welke kant eerst?” roep ik naar Wietze. “Kies maar” grijnst hij terug, blij en opgelucht. Buurman roept: “Hi I’m Keith. Just throw a line”. En dan gaat de eerste van acht lijnen over. Twee voorlijnen, vier springen en twee achterlijnen. Amerikanen en Canadezen beleggen hun aanmeerlijnen op de kant. Daar kan ik met mijn hoofd niet bij, het is toch veel simpeler om ze terug te halen en te beleggen op de boot? “Ja, leg daar maar vast” roep ik toch terug, allang blij met de hulp. We bedanken ze hartelijk en gaan vervolgens ‘finetunen’ met de aanmeerlijnen. Het nut van de smalle box is meteen duidelijk: we kunnen Anna Caroline volledig vrij van de kant leggen in een spinnenweb van lijnen. Als alles goed ligt, kijken we om ons heen. Wietze geeft me een kus en zielsgelukkig kijken we elkaar aan. “Wat hebben we veel meegemaakt sinds we uit Chili vertrokken in januari. En wat hebben we een mazzel gehad” probeer ik het gevoel samen te vatten. Net als hij zijn armen om me heen wil slaan, staat een andere bootbuurman al achter ons. Klaar om zich voor te stellen.

Opgewekt bel ik de eerste haven en vraag of ze een plekje voor een paar maanden hebben. “Woont u aan boord?” is de wedervraag. “Ja” zeg ik met mijn stomme kop. “Mevrouw, dan kunnen we u op de wachtlijst zetten. Over ongeveer vijf jaar bent u dan aan de beurt”. Ik val uit mijn stoel. Voordat ik verder als een olifant door de porseleinkast dans, neem ik contact op met een jachtmakelaar in San Francisco. Allison ligt plat van het lachen als ik haar van mijn eerste ervaring met een jachthaven vertel. “Iedereen wil hier op een boot wonen” zegt ze. “De minderheid omdat ze dat fijn vinden en vaak willen varen. De meerderheid doet het omdat het stukken goedkoper is dan het huren van een huis. Die mensen hebben eigenlijk niets met boten”. Ze legt verder uit dat er dus in de afgelopen jaren een enorme wildgroei ontstaan is van jachthavens die eigenlijk meer stadswijkjes werden dan iets met watersport te maken hadden. Vaak werden het verloederde plekken waar mensen op nog nauwelijks drijvende bootjes woonden. “Dus nu is er een gemeentelijke wet die stelt dat maar 10% van de boten bewoond mag zijn. De jachthavens zijn schoongeveegd en hebben het voor het uitkiezen wat betreft nieuwe ligplaatshouders”. Dat verklaart de wachtlijsten. “Gebruik dus nooit het L-woord” adviseert Allison. “Maar als ‘liveaboard’ niet kan, hoe moet ik dan uitleggen wat wij doen? Ik ga er niet om liegen en het risico lopen dat we uit een haven gegooid worden”. “Oh, jullie zijn ‘full-time cruisers’ of ‘long term transients’” lacht ze. Fijn. Met dit nieuwe jargon gewapend gaan we verder bellen. Elke jachthaven die we bellen doet moeilijk, maar wil uiteindelijk wel een aanvraagformulier sturen. Bij één jachthaven moeten we honderd dollar betalen voordat ze überhaupt naar het ingevulde formulier willen kijken. Die laten we maar zitten.

Gelukkig houdt de regen aan, want we zijn een dag druk met het invullen van de aanvraagformulieren. Wat een gekkigheid. Ze willen foto’s van de boot en van ons zien, verzekeringspapieren, inspectierapport en eigendomspapieren. Dat is nog redelijk te begrijpen. Maar ook referenties van vorige jachthavens waar we gelegen hebben en alle details over ons verblijf daar. Werkgevers, of we een huur- of eigen woning hebben, waar die is en sinds wanneer. Toestemming om een ‘background check’ te doen moet standaard verleend worden. Anders nemen ze het formulier niet eens in behandeling. We maken er een sport van om alles zo aantrekkelijk mogelijk te beschrijven. Als alles op de bus is, trek ik een fles wijn open.

In de dagen erna begint de Operatie Nabellen. Stapje voor stapje breken we door het beton van de weigeringen heen. Vooral het feit dat we maar een beperkte tijd in de VS mogen blijven en dat daar al een flink deel van opgebruikt is, werkt in ons voordeel. We hebben bewijs dat we niet blijven plakken en daadwerkelijke passanten zijn. En dan rolt het verlossende berichtje in onze inbox: Emery Cove heeft plek voor ons. Hele schappelijke prijs en prima faciliteiten. Deze jachthaven was onze eerste keuze, omdat het mooi aansluit op het openbaar vervoer. Met een gerust hart gooi ik alle formulieren en lijstjes weg. Het duurt nog maanden, maar we weten dat we ergens terecht kunnen.

En nu zijn we er. De ‘liveaboards’ van de G-steiger zijn er als de kippen bij om deze nieuwe bewoners welkom te heten. De eerste twee uur na aankomst schudden we handen en worden overladen met uitnodigingen om bij iedereen aan boord te komen eten of drinken. Een kluitje mensen op de steiger. Gemoedelijke grappen vliegen over en weer. We dansen om het jargon heen, bang dat we scheve ogen creëren door als nieuwe ‘liveaboards’ gezien te worden. Ik merk langzaamaan dat iedereen wel aanvoelt hoe voorzichtig we zijn. Met twinkelende ogen vraagt Gordon dus nog een keer: “are you liveaboards?” Over mijn tong struikelend zeg ik: “oh no, we are full-time transients”. Bulderend van het lachen mept hij me op mijn schouder. “Don’t worry. Welcome on G-dock”.

Emeryville, San Francisco Bay, Verenigde Staten, oktober 2016

Reisverhalen