column Anna: SoloMan

“Ja, ik heb dus haast. De cirkel moet rond zijn voor mijn tachtigste verjaardag. En dat is over vie…

Redactie Zeilen 02 nov. 2016 | 10:17

Reisverhalen

Deze lunch is één van de meest onwaarschijnlijk dingen die je als wereldzeiler kan overkomen. Toen we een tijdje geleden wegvoeren uit Neah Bay voor de overtocht naar San Francisco, zagen we een zeiltje in de verte. Langzaam kwamen we dichterbij. Toen we Cape Flattery gerond hadden en werkelijk de koers naar het zuiden konden verleggen, zagen we op ons AIS-scherm de naam van de zeilboot. Fleetwood. “Dat moet een solozeiler zijn” zei Wietze. Je zag dat bij aanpassingen aan de zeilen de koers even snel veranderde. Daarna keerde de rust weer. We namen een ruime bocht om hem heen en verloren hem in de invallende duisternis uit het oog.

Wat blijkt? Jack zag aan ons MMSI nummer dat we Nederlanders waren. Sterker nog: hij volgt onze column al een tijdje. Voordat hij de puzzelstukjes bij elkaar gelegd had, waren wij al buiten marifoonbereik. Jammer, maar helaas. Hij maakt een paar dagen later een tussenstop in een haven in Oregon en komt daar naast een andere 31-voeter te liggen. Ze raken aan de praat en tot zijn verbazing kennen zijn buren ons. Wij hadden de Veleda IV een paar dagen daarvoor in Neah Bay ontmoet en emailadressen uitgewisseld. Jack grijpt zijn computer en stuurt ons een mailtje. Eenmaal in San Francisco belt hij op. We hebben een erg leuk telefoongesprek. “Wat een sexy man” zeg ik tegen Wietze als ik opgehangen heb. Die kijkt verontrust. “Hij is toch 79?” vraagt hij voor de zekerheid.

Een hartverscheurend verhaal dat goed afloopt omdat er mensen zijn die hem willen helpen. Hij is onverzekerd en alles wat hij bezat lag in zijn boot. Toch heeft hij al snel een dak boven zijn hoofd en droge kleren aan zijn lijf. Hij grijpt de kansen die hem geboden worden en zo werkt hij zich langzaam weer terug naar de VS. En daar kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Bij stom toeval loopt hij tegen precies dezelfde boot aan die voor een spotprijs te koop ligt. En zo woont Jack al snel weer op zijn nieuwe Fleetwood. Een gelukkig man met een missie. Hij wil zijn koerslijn kruisen en daarmee écht zijn rondje rond de wereld afgerond hebben. “Maar als je het in mijlen uitrekent ben je toch al twee keer rond de wereld gezeild?” vraagt Wietze. “Ja, dat klopt” zegt Jack. “Maar toch voelt het onvolledig. Tussen Cuba en Florida ligt mijn eerste koerslijn en die wil ik kruisen. En daarna ga ik door naar de oostkust van de VS. Dan zie ik wel verder”. Ik grinnik en verschuif een stukje op de kajuitbank. We zitten ingeklemd tussen allemaal dozen die propvol met boeken zitten. Jack is in de Amerikaanse zeilersgemeenschap inmiddels een beroemdheid. Hij wordt regelmatig gevraagd om lezingen te geven en daar zijn boek te signeren. “Kijk, ik heb het ook in het Nederlands vertaald” zegt hij. Ik verbaas me bij hem nergens meer over: na zestig jaar in de VS spreekt hij nog steeds foutloos Nederlands. Na enig gegraaf laat hij ons de Nederlandse versie zien: SoloMan. Alleen op zee met God en AOW.

We praten nog uren verder. Wietze kijkt op zijn horloge en schrikt. “We moeten voortmaken, anders missen we de laatste bus”. Jack pakt een boek en met een twinkellachje in zijn ogen schrijft hij er een lieve boodschap voor ons in. “Hier, kun je het hele verhaal nog eens lezen”. Wietze krijgt een hand en ik krijg een dikke kus. Als we naar de bushalte sprinten, kijk ik nog eens om. Hij staat enthousiast te zwaaien en beent dan energiek weg. Al bijna tachtig jaar? Je blijft je verbazen in de zeilerij.