:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fwww.zeilen.nl%2Fapp%2Fuploads%2F2016%2F11%2FColumn-Anna-167_IMG_9467.1_site-300x241.jpg)
:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fwww.zeilen.nl%2Fapp%2Fuploads%2F2016%2F11%2FColumn-Anna-167_IMG_9460_2e-foto.jpg)
Alle gezelligheid en de autoritten er naar toe houden ons binnenshuis. En we merken dat dat knelt. Te veel gewend aan buiten-zijn en beweging. Dus in alle vroegte stappen we onze vakantiewoning uit en gaan lopen. Soms naar het strand, soms alleen maar even een rondje over de steigers in het haventje van het vakantiepark. Het is koud, mistig, herfstig: maakt niet uit. Lekker een stuk lopen en alles laten bezinken. De actielijstjes worden langzaam korter en we kunnen meer en meer genieten van alles wat ons hier overkomt. De telefoon piept steeds vaker. “Heee, zijn jullie in Nederland! Bakkie doen?” Het is zo verleidelijk om toe te geven en er nog maar een afspraak bij te proppen. Maar we beginnen al aardig bolle toverballen te worden, dus we proberen de verleiding te weerstaan.
:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fwww.zeilen.nl%2Fapp%2Fuploads%2F2016%2F11%2FColumn-Anna-167_IMG_9478_3e-foto.jpg)
De volgende dag waaien we weer even uit de op steiger. De gesprekken en belevenissen van de afgelopen dagen passeren de revue. Als we even later in de auto zitten op weg naar onze volgende afspraak, grijnst Wietze: “Op naar een nieuwe kleurlaag”. Als blije toverballen rijden we verder.
Biddinghuizen, Nederland, november 2016