Column Anna: Herkansing

Peinzend staat Wietze aan de waterkant. Zachtjes sla ik mijn armen om hem heen. Voor ons ligt de Go…

Redactie Zeilen

25 nov. '15

Het bleef knagen dat we Chiloé gemist hadden, dus we wilden terug. Met de boot? Kan, maar 200 mijl terug naar het zuiden varen naar een gebied met een enorm getijdenverschil? We wegen de zeiltocht en de ankermogelijkheden af tegen de toeristische bezienswaardigheden die wat verder van de kust liggen. Ook Chileense medezeilers doen een duit in het zakje. De instabiliteit van het weer voor de komende weken maakt de beslissing makkelijk. Over land is in deze tijd eenvoudiger en veiliger. Daarbij geeft het ons meer tijd om ook het ‘binnenland’ van Chiloé te verkennen. Dus we huren een maf backpackers-kampeerbusje en rijden erheen. Het is een prachtig eiland waarvan het landschap ons vertelt dat de route over de weg in dit geval de juiste keuze was. Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan en staan we al na een dag bij Marina Quinshed. Bootjes kijken. De Nederlandse Lyra ligt vredig achter haar meerboei te wachten op haar eigenaars en op een nieuw avontuur in de Pacific.
Wij rijden door naar de kust. De lentestormen zorgen voor een spectaculaire branding die met donderend geweld kapot slaat op het strand. We lopen uren over het strand en snuiven de zoute lucht in onze longen. Ik spreid mijn armen en zou willen brullen: “we komen eraan Pacific, nog even wachten!”