Voor zeilers, door zeilers

Column Anna: El Pacifico

“Ja het weer is hoogst ongewoon”. Dat hebben we inmiddels zó vaak gehoord dat ik het ongewone gewoo…

De volgende dag waait het dat het rookt, maar schijnt de zon uitbundig. We wandelen langs de toeristische attracties van Monterey, eten op een terrasje en proberen er het beste van te maken. Terug aan boord raken we in gesprek met een lid van de Monterey Peninsula Yachtclub, die onze Nederlandse vlag gezien heeft. Ze blijken vanavond een potluck-clubavond te hebben. “Ik heem wel eten voor jullie mee, maar kom alsjeblieft!” zegt hij. We vermoeden dat er wifi is in het clubhuis, dus met de laptop onder de arm lopen we erheen. Aan weerkaartjes komen we helemaal niet toe: de inmiddels welbekende Amerikaanse gastvrijheid wordt met bakken over ons uitgestort. We laten het ons heerlijk aanleunen. “Morgen komen jullie toch weer?” Een blik op de weerkaartjes en: “ja hoor!”

Het hogedrukgebied breidt zich ondertussen uit en we kijken elkaar zorgelijk aan. Hoeveel diesel hebben we en wat willen we daarvan nu al gebruiken? De motor gaat uit en de gennaker komt tevoorschijn. We zijn een dag druk met allerlei combinaties totdat de munt valt: we gaan melkmeisje varen met de yankee en de gennaker. Beiden uitgeboomd. We hebben maar één boom, dus we maken een touw aan het einde van de giek vast. Daar gaat de gennakerschoot doorheen en zo kunnen we de giek ook als boom gebruiken. Het werkt perfect en we halen soms wel drie knopen. Lui varen met een boek erbij, met blote voeten en in korte broek.

En dan ineens verandert alles weer. Noordoostenwind, 15 knopen. “We zouden toch niet de passaat opgepikt hebben?” zegt Wietze met een grijns. We kijken het een dagje aan en ja hoor, hij blijft. De weerkaarten beloven maar liefst een week van dit moois. Vijf sterren zeilen onder een stralende zon en met een gladde bodem. Moeiteloos rollen de mijlen onder ons door. Het feest is compleet met een halve knoop stroom mee. We lezen, maken maar weer eens iets lekkers te eten en zitten soms gewoon om ons heen te kijken. Zo fantastisch krijg je het niet gauw. El Pacifico. Dus toch. Laat nu de doldrums maar komen.

Stille oceaan op weg naar de Marquesas, mei 2017