Column Anna: Broodjes smeren

Alaska is synoniem met beren. Daarvoor kwamen we hier. Maar dat het er zoveel zouden zijn, hadden w…

Redactie Zeilen 17 aug. 2016 | 07:53

Reisverhalen

Vanaf de boot hebben we ook, veilig met de verrekijker, al een grizzly gezien. Later ook nog een zwarte beer. Maar we willen graag in alle rust eens naar zo’n machtig dier kunnen kijken. En dat kan in het Tongass National Park. De National Forest Service heeft daar het Anan Bear Observatory ingericht. Een redelijk beschermde manier om van dichtbij te kunnen kijken. Het is alleen per boot bereikbaar. Maar voordat je er naar toe kunt varen, moet je een dagvergunning kopen. Die zijn maar tien dollar. Het probleem is dat er maar 60 per dag beschikbaar zijn. We hebben geprobeerd om er online twee te boeken, maar dat lukte niet meer. Enerzijds jammer, anderzijds lost het ook een ander probleem op. De ankerplek bij het Anan Observatory is beroerd. De combinatie van ankergrond en het weer maakt dat wij daar de boot niet onbeheerd achter willen laten. Dat zou betekenen dat we om de beurt kunnen gaan en dus elk alleen het lange pad naar het observatieplatform moeten lopen. Of dat nou zo’n goed plan is?

En dan is het zo ver. We komen op een plankier dat half boven een snelstromende kreek hangt. Het water perst zich tussen rotsblokken door met kleine watervalletjes. Als je goed kijkt, zie je dat het water grijs is van de zalmen. In rotten van tien liggen ze naast elkaar. Klaar voor de sprong naar een volgend niveau om daar kuit te kunnen schieten. Op de stenen in en langs het water staan twee flinke zwarte beren. De ene bol en vet. Hij hapt de vissen zó uit de stroom. De ander is een beetje sullig. Hij staat wel twintig minuten in het water te staren. En dan ineens ‘hap’ pakt hij er een zalm uit. Het is prachtig. Soms sjokt er een andere zwarte beer onder het plankier door. Je kunt hem bijna aanraken. Er staan strepen op de vloer van het plankier. Als er een beer dicht langs het plankier loopt, moet je achter die streep blijven. Ik moet denken aan van die privacy strepen bij de bank. Dit voelt toch anders. Je kunt de beer ruiken als hij langskomt. Het is adembenemend. In de bomen om ons heen zitten raven en arenden te wachten op stukjes zalm die overblijven. Dat alleen al is prachtig. Het kleine groepje mensen op het plankier staat stilletjes alles in zich op te nemen. Waar je ook kijkt, je ziet iets bijzonders. Maar het meest indrukwekkende zijn toch wel de opspringende zalmen en snelle flits van de beren als ze er weer eentje te pakken hebben.