Column Anna: Verboden fruit

In de vele jaren dat we samen varen is de zeeziekte van Wietze altijd iets geweest dat tot opgetrokken wenkbrauwen heeft geleid. Veel mensen vragen zich af hoe je zóveel plezier kunt beleven aan het zeilen dat het de ongemakken van zeeziekte overstemt? Voor Wietze slaat de balans nog altijd positief door. Het zeilen en reizen geeft veel voldoening en de zeeziekte lijkt in de loop der jaren minder te worden. Het patroon wordt ook grilliger: de ene keer is het erger dan de andere keer. En iedere keer is het iets anders dat het proces in gang zet.

Dat maakt boodschappen doen en koken voor langere oversteken tot een ingewikkeld proces. Want als het bijvoorbeeld op één soort fruit misgegaan is, dan is dat fruit voorlopig even ‘verboden fruit’. Alleen al de lucht ervan als ik het zou eten, zou al voldoende zijn om hem weer aan het braken te krijgen. Bananen zijn lange tijd foute boel geweest. Nu is hij er weer vrienden mee. Een ander voorbeeld is tomatensoep. Dat leidde tot zulke spectaculaire resultaten dat ik er uit mezelf jarenlang niet aan begonnen ben om hem dat voor te zetten.

Omdat Wietze het liefst zo kort mogelijk binnen is, hebben we in de loop der jaren een taakverdeling ontwikkeld: hij doet alles buiten en zeilt de boot terwijl ik zoveel mogelijk binnen doe. Dat betekent dat ik lekker kan goochelen met het eten. Veel afwisseling en steeds proberen welke hapjes wél goed gaan. Soms wonderlijke combinaties, meestal met goede resultaten.

“Tuurlijk” zeg ik en kijk eens rond in de kastjes. Zelfgebakken havermoutmuffins gaan er altijd wel in. Als ik er eentje omhoog hou, krijg ik de liefste glimlach van de wereld. “Lekker!” In een mum van tijd zit er weer meer leven in hem en snort ons bootje rustig verder.

Op zee richting Cabo Verde, mei 2014.

Tekst en foto’s: Wietze van der Laan en Janneke Kuysters