Column Anna: Stads feest

Terug in de stad

Met de buit én een knapperige baguette lopen we terug naar de boot. We zijn nu twee dagen in Pape’ete en het is heerlijk. Na alle moois op de afgelegen eilanden is het zo lekker om weer in een stad te zijn. Druk, herrie, muziek, verkeer: we nemen het allemaal in ons op. Pape’ete is een relatief kleine plaats en het is erg overzichtelijk. Al snel weten we de weg en lopen uren in de schaduw van enorme bomen te genieten van mooie oude gebouwen, etalages, grote markt, terrasjes en een pleintje met roulottes: kleine foodtrucks met uitklaptafeltjes er omheen.

Honorair consul

Ik maak met het verse lekkers uit de supermarkt een uitgebreide lunch klaar, want we krijgen vandaag Robert Visser op bezoek. Hij is een succesvolle ondernemer in de sporteducatie. Honderden Tahitiaanse kinderen worden onder zijn leiding aan het bewegen gezet. Maar nog belangrijker: hij is de honorair consul voor Nederland in Frans Polynesië. Lenig stapt hij aan boord en onder ons zonnetentje zitten we uren te praten. Hij is al vijf jaar honorair consul en heeft inmiddels al het nodige meegemaakt. We vragen of hij tips heeft voor zeilers? “Kom  vooral naar Frans Polynesië en neem de tijd. Er is hier veel te zien en te beleven” is zijn eerste reactie. En dan een grijns: “en laat je paspoort niet in het water vallen”. We kijken hem vragend aan. Hij vertelt over een zeiler die in het Panamakanaal zijn paspoort in het water had laten vallen. Ondanks dat zeilde hij naar Tahiti en dacht daar bij de honorair consul een tijdelijk paspoort te kunnen regelen. “Maar dat kan niet meer” legt Robert uit. “Voor het maken van een paspoort is een machine nodig om de biometrische gegevens op te nemen. Die machines zijn alleen te vinden op ambassades of op consulaten-generaal.” Ik probeer me de dichtstbijzijnde ambassade voor de geest te halen. Hij ziet me denken. “Ja, dat is van hieruit dus San Francisco, Wellington of Sydney. Daar moet je zelf naar toe”. Wietze vraagt: “maar hoe kom je het land uit als je geen paspoort meer hebt?” “Daar kan ik een laisssez-passer document voor maken” legt Robert geduldig uit. “Daarmee kom je hier het land uit. Maar niet elk land laat je daarmee binnen. De VS bijvoorbeeld niet. Je moet dus goed uitzoeken of dat kan en of je feitelijk een ambassade kunt bereiken. Daarna gaat het snel: binnen een week zou je je nieuwe paspoort moeten hebben”. Daar zijn we even stil van. Het verliezen van je paspoort in dit soort gebieden is een serieus probleem.

Verse tonijn

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Een uurtje later nemen we afscheid. Wietze schiet een mooie foto van Robert bij de jachthaven. Als we hem uitgezwaaid hebben, kijkt Wietze verbaasd. “Waarom heb je je portemonnee meegenomen?” Ik probeer zo onschuldig mogelijk te kijken. “Oh, ik dacht: ik loop nog even naar de markt. Misschien zie ik nog iets lekkers”. Hoofdschuddend loopt hij terug naar de boot. Ik huppel weg. Verse tonijn! Het water loopt me al in de mond.

Pape’ete, Tahiti, Frans Polynesië, juli 2017