Column Anna: kruispunt

“Oké, we doen nog een keertje 40, dan 16 en 7” zegt Wietze resoluut. “Dus over drie dagen terug naa…

Redactie Zeilen 11 okt. 2017 | 08:15

Reisverhalen

“Oké, we doen nog een keertje 40, dan 16 en 7” zegt Wietze resoluut. “Dus over drie dagen terug naar Neiafu om uit te klaren?” vraag ik aarzelend. Wietze schiet in de lach om mijn doorzichtige poging ons verblijf hier nog even te rekken. “Ja, dat past prachtig met het weer”. “We zouden dan op de weg naar buiten 13 nog even kunnen doen?” probeer ik nog. Wietze’s blik vertelt me dat we dat niet gaan doen. En hij heeft gelijk. We willen óók nog naar Fiji en onderhand begint het orkaanseizoen dichterbij te komen.

Het is verslavend om hier rond te varen. Als je de Vava’u archipel vanuit de lucht bekijkt, lijkt het wel een beetje op een octopus. Een groot eiland met slierten kleine eilandjes ten zuiden ervan, samen zo’n 15 bij 15 mijl groot. De hoge vulkanische eilanden die we oostelijker vonden, zijn hier niet. Het zijn vriendelijk glooiende bulten van zachte koraalsteen. Weelderig begroeid met allerlei groens en bloemen. In het groen schuilen prachtige vogels. Maar het spannendst vind ik de vliegende vossen: enorme vleermuizen die als stripfiguren heen en weer vliegen tussen de boomtoppen. En een kabaal dat ze maken!

Beschut ankeren

Zeilen met zijwieltjes

Keuzes

Weerzien en ontmoetingen

Iedereen neemt de tijd om de beslissingen te nemen. En ondertussen hobbelt men achter z’n uitgerolde fokje aan naar weer de volgende ankerplek. ’s Avonds wordt er heel wat heen en weer gevaren tussen de boten, of ontstaan er spontane zeilersborrels op een onbewoond eilandje. Want een kruispunt is ook een plek van weerzien en bijpraten. We zien boten die we al maanden niet meer gezien hebben. Vrijwel elke ankerplek heeft weer een verrassing. “Hee, wat leuk! Jongens, kom zo even een biertje halen”. Enthousiast gooien we het anker erin en roeien naar oude bekenden. Nadat alle belevenissen uitgewisseld zijn, komt de onvermijdelijke vraag. “Wat zijn jullie plannen?”. We zien veel variaties op het thema. Vaak komen we weer terug aan boord en pakken de kaart er nog eens bij. Plannen ontstaan, rijpen, veranderen en gaan overboord. Maar langzaamaan weten we het zeker. We gaan toch naar Fiji. Het is te dichtbij om te laten liggen. En het maakt de hoek van de overtocht naar Nieuw Zeeland wat beter. Tevreden bergen we alles weer op. Als we even later in bed liggen, probeer ik voorzichtig: “Ik hoorde dat Rhapsody op 30 ligt. Zullen we daar ook nog even gaan kijken?” Ik hoor een zucht en het licht gaat uit.