Column Anna: Bottomjob

“Nou, daar gaan we dan” zegt Wietze nerveus. De botenkraan loeit en langzaam komt Anna Caroline het water uit. Wietze heeft heel wat uurtjes in het water liggen krabben om de aangroei beperkt te houden. Het water is modderig en het zicht is nul. Op de tast heeft hij gedaan wat hij kon. De eerste meter onder de waterlijn zien we alleen groene planten en slijmerige andere prut. Dat spuit je er zo af. Als het eerste zinkstuk boven water komt, grinniken we allebei. De twee uiteinden zijn complete mosselkolonies geworden. “Nee hè!” roept Wietze en doet een stap naar voren. De onderkant van kiel en roer zijn boven water en die zitten helemaal bomvol met mosselen. Dikke kluiten wolken er om heen. Ik zie zijn ergernis, maar schiet in de lach. Het ziet er zo absurd uit. De kraan blijft loeien en al snel staat Jorge met een schep klaar. Met snelle polsgebaren wipt hij de mossels eraf en in een groot plastic vat. Kraandrijver Tim komt naast ons staan. We generen ons dood voor deze zilte verrassing, dus zijn opmerking verbaast ons. “Ziet er nog goed uit, we krijgen ze hier veel erger binnen”. Als Anna Caroline na de afspuit- en bikbeurt opgebokt staat, lopen we er met krabbers omheen. Losliggende verf halen we weg, blaasjes maken we open om ze te laten drogen. Voor de zekerheid hou ik er maar een emmertje onder om het afval op te vangen. Niemand lijkt zich er iets van aan te trekken. Hier en daar komen we nog een mossel tegen. Gaat ook in de emmer. We gaan vroeg naar bed en zetten ons schrap voor een dagje buffelen morgen.

Om vijf uur ’s middags zitten we elkaar appelig aan te kijken. “Het kan nu” zegt Wietze terwijl hij op zijn horloge kijkt en de droogtijd van de primer nog eens uitrekent. “Ja, maar willen we het ook?” vraag ik filosofisch. “Willen is niet het juiste woord” zegt Wietze grimlachend. We hijsen ons in onze overalls en gaan naar de Shake Shack. Dat is een klein schuurtje waar een schudmachine staat. Er zit zóveel troep in de aangroeiwerende verf, dat je het amper met de hand geroerd krijgt. De schudmachine biedt uitkomst. Een kwartier later staan we de verf er op te rollen. Het gaat soepel en we zijn tevreden over het resultaat. De volgende dag staan de Mexicaanse wervianen bij de boot. “Wanneer hebben jullie dat gedaan?” vraagt Jorge. “Gisteravond” zeg ik toch een beetje trots. “Aardige mensen, maar knettergek” zie je ze denken.

De tweede laag gaat er op, het watersysteem en de afsluiter blijken eindelijk waterdicht en we ruimen op. “Tim, morgenvroeg?” roep ik over het werfterrein. Tim tikt aan zijn petje en wijst op zijn horloge. “Acht uur OK?” Ik knik. Nog geen uur later begint het heel hard te waaien. En het blijft heel hard waaien. De hele nacht staat de boot te schudden op de bok. We doen geen oog dicht.  Ik heb er zo’n hekel aan om in zo’n situatie te zitten. Tim ziet onze ergernis en hangt zonder veel omhaal Anna Caroline in de kraan. Ik grijp het restje verf om de kale plekken van de stempels te schilderen. Een half uur later hangt ze boven het water. De wind giert om ons heen. Wat extra wervianen worden ingezet om in de krappe bocht af te houden. Toch grijpt een windvlaag de boeg en komt een betonnen muurtje akelig snel dichterbij. Wietze staat op de goede plek en vangt het handig op. Even later liggen we op een veilige plek afgemeerd. “Bedankt voor de hulp” zegt Wietze tegen Tim. “We kwamen voor een bottomjob, maar ik dacht toch even dat het een nosejob ging worden”. We barsten in lachen uit. Weer een stap dichter bij ons vertrek.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Alameda, San Francisco Bay, VS, 12 april 2017