Column Anna: Australië

De laatste meerlijn gaat om de bolder op de quarantaine steiger en we kijken elkaar aan. Doodmoe, blij, opgelucht, voldaan: genoeg reden om elkaar een flinke zoen te geven. “Hi guys!” horen we achter ons. Een flinke vloot aan snelle wedstrijdbootjes motort de jachthaven uit, klaar voor een potje raggen rond de tonnen. “Welcome to Australia!”, roept de stuurman van het dichtstbijzijnde bootje. Verbijsterd staan we hem aan te staren. Australië?! “You took the wrong turn!”, brult hij vervolgens. Snel zoeken mijn ogen naar een bevestiging dat we toch echt in Nieuw-Zeeland zijn. Iets, maakt niet uit wat. Ik zie een vlag wapperen met vier sterren er op. Nieuw-Zeeland heeft er vier en Australië vijf. Toch? Het bootje is inmiddels voorbij met de totale bemanning platliggend op het dek van het lachen. Oké, de toon is gezet. Humor is wat telt hier in Nieuw-Zeeland.

Drijvend toilethokje

Klushemel

Tegen lunchtijd liggen we vast in een box en gaan naar het havenkantoor. De gebruikelijke golf van informatie. Volgepropt stuiteren we weer naar buiten en gaan maar eens een rondje op het haventerrein lopen. Opua is een heel klein plaatsje met weinig faciliteiten zoals een bank of een supermarkt. Het eerstvolgende dorp is Paihia, maar dat is zeven kilometer verderop. Bussen kennen ze hier niet, dus of de schilderachtige kustwandeling van twee uur, een taxi of liften. Dat alles is te complex voor onze vermoeide koppen. Op het haventerrein zit een gezellig cafeetje waar we lekker lunchen. Opgeknapt lopen we langs alle bedrijven die hier zitten. “Jeetje, het is wel een soort klushemel”, zegt Wietze bewonderend. Op de gevels van de bedrijven zien we borden die zo’n beetje alles wat je nodig hebt rond een boot beloven. Omdat het zondag is, zijn de meesten dicht. We lopen de bootspullenwinkel binnen om te kijken wat ze zoal hebben. Meteen staat Glen voor onze neus. “Hoe was jullie oversteek?” Kennelijk is het van onze gezichten te lezen. We vertellen hem ons verhaal. Hij schiet meteen in de actie-stand en somt van alles op. Te veel ineens, maar zijn energie springt op ons over. We lopen terug naar de boot en gaan meten hoeveel ruimte er is voor de nieuwe accu’s. Ik pak onze ‘kooplijst’ van de te vervangen dingen erbij en we lopen terug naar de winkel.

Apparaten-tovenaar

Buffelen

Opua. Nieuw-Zeeland, december 2017

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Bekijk hier de vorige column