Column Anna: Atol-type

Fakarava

De tijden zijn anders. Op 28 eilanden is een vliegveld en regelmatig stoppen er bevoorradingsschepen. Toerisme en de kweek van zwarte parels zijn de belangrijkste inkomstenbronnen. En natuurlijk kopra: gedroogde kokos die door de Franse regering zwaar gesubsidieerd wordt. Het toerisme is heel kleinschalig. Veel zeiljachten en mensen die bereid zijn om de dure en ingewikkelde vliegreis te ondernemen. We kijken peinzend naar de kaart. Het is onmogelijk om ze allemaal te bezoeken. Welke kiezen we? We gaan als eerste voor Fakarava. Een enorm atol van het formaat IJsselmeer met twee passen om er in te komen. De zuidpas lijkt ons wel leuk. De grote attractie daar is het snorkelen in de pas. Als je echter de informatie in de vaarwijzer leest, krijg je snel de kriebels. Gierende stroom, staande golven tot wel twee meter hoog. Bij zuidenwind een onneembare hindernis. Nu hebben we inmiddels veel van dit soort waarschuwingen gelezen en blijkt het over het algemeen goed te doen. Als je de timing goed hebt.

Een uur later zijn we nog niet uitgekwekt over alles wat we gezien hebben. Een pastamaaltijd later liggen we allebei te ronken. Het was me het dagje wel. De volgende ochtend gaan we naar het strandje vlak bij de boot. We lopen in vijf minuten het atol over en staan aan de zeekant. Beukende golven, lawaai en allerlei moois in hoeken en spleten van de rotsen. We scharrelen over de strandjes en koraalbonken. Het is eindeloos rustgevend. Als ik omkijk, zie ik een rijtje zeilboten keurig aan hun boeitjes liggen. Allemaal geluksvogels zoals wij.

’s Avonds is er een concert van een gelegenheidsbandje. Twee Amerikaanse en een Nederlandse boot leveren de musici. We zitten erbij, biertje in de hand. Morgen gaan we verder naar Harifa, een andere mooie hoek van het atol.

Harifa

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Als de zon een uurtje later ondergaat en alles in een romantisch licht zet, schakelen we over naar Polynesische muziek. Lisa zingt mee en haar nichtje danst de hula. We kijken elkaar enthousiast aan, omdat we deze manier van dansen herkennen van Hawaii, waar we een jaar geleden waren. “Het is nu officieel” grijnst Wietze. Ik kijk hem vragend aan. “We zijn atol-types”.

Tuamotu Archipel, Fakarava, Frans Polynesie, juli 2017

Reisverhalen | 08 jan. '26

Vast aan de steiger: hoe een paar mieren ons negen dagen ophielden

Reisverhalen | 22 dec. '25

Lekker leesvoer voor de kerstvakantie: reisverhalen vanaf het water

Op reis | 10 dec. '25

Ankeren in Tonga: vriendelijk, eerlijk en soms verrassend streng

Op reis | 02 dec. '25

Hoe een Japanse postduif een Bahama’s-zeiler werd

Op reis | 26 nov. '25

Wanneer wordt een goed gebaar opeens gevaarlijk op zee?

Reisverhalen | 19 nov. '25

Windvaanwijsheid in de Pacific: van rust naar ruigheid

Reisverhalen | 29 okt. '25

Op naar de Cook Islands!

Reisverhalen | 16 okt. '25

Varen tussen de ijsschotsen