Jan van de Laar: het einde in zicht

Het einde van de etappe naar Seattle komt in zicht en ik moet zeggen dat ik er eigenlijk ook wel even klaar mee ben. Gisteravond trok de zoveelste storm over ons heen, een secondary low om precies te zijn. Dat is dubbel feest, want die zijn vaak krachtiger dan hun voorganger. De windsnelheid kwam ook nog eens flink hoger uit dan verwacht en zodoende ging het plan om het derde rif op te houden niet door. We zijn de nacht doorgezeild met alleen de stormjib aan de innerforestay, net op het moment dat we aan de Ocean Sprint begonnen. Nadat we het grootzeil en de giek met flink wat lijnen aan het dek vastgesjord hadden was het met twee handen stevig aan het roer in principe goed te doen.

Regen, hagel en sneeuw

De oversteek van de North Pacific was zwaar, zowel fysiek als mentaal. Een van de langste etappes en veruit de koudste en natste. Qua neerslag hebben we alles voorbij zien komen, ongelofelijk veel regen, flink wat hagel en zelfs zo nu en dan sneeuw.

Die ervaring nemen ze ons niet meer af

Nu we dichter bij de kust komen, op moment van schrijven nog zo’n driehonderdtachtig mijl tot de finishlijn, wordt het weer wat rustiger. Het komt mij goed uit want het is mijn beurt vandaag om voor de crew te koken.

Nog twee dagen te gaan tot de finish, om vervolgens een dag op de motor de rivier op te varen richting de marina. Met een beetje geluk kunnen we op zondag middag de trossen vast maken en dan kunnen we de North Pacific aftikken. Die ervaring nemen ze ons niet meer af.