870 nautische mijlen, zeven dagen, zes nachten, vier uur op, vier uur af.
Help me onthouden dat ik een liefdesbrief schrijf aan mijn huisarts. Hij heeft me deze antizeeziektepleisters voorgeschreven. EN ZE WERKEN.
Ik rommel benedendeks rond, ik zit aan de kaartentafel, ik zet water op. Niets. Geen greintje misselijkheid. Ik heb een ander leven aan boord dan ooit tevoren. Maar dat ligt niet alleen aan de pleisters. Alles is anders. Ik heb nog nooit zo ver gevaren, ik heb nog nooit zo lang achter elkaar gevaren, ik heb nog nooit zo zuidelijk gevaren en, last but not least, ik heb nog nooit op de oceaan gevaren. De oceaan. Ik!
Klotsen
:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2Fzeilenwp%2F2018%2F11%2FWhatsApp-Image-2018-11-19-at-11.49.54-300x225.jpeg)
Ritme
Het ritme neemt mijn lichaam over. Ik sta op, ik loop wacht, ik draag over, ik slaap tegen mijn slingerzeil aan, ik hoor de wekker gaan, ik sta weer op. Dit is oceaanzeilen. Dit is wat anderen voor mij deden. Zij gingen ook deze honderden mijlen de golven door, zonder dat iemand ze kan bereiken. Ik ben op de eerste etappe, hierna komt de ‘crossing’, met meer dan dan de dubbele afstand.
Haven
:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2Fzeilenwp%2F2018%2F11%2FWhatsApp-Image-2018-11-19-at-11.50.19-300x225.jpeg)
:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2Fzeilenwp%2F2018%2F11%2FWhatsApp-Image-2018-11-19-at-11.47.56-1024x768.jpeg)