Flessenpost Black Moon: Problemen in het paradijs

Black Moon staat op het droge, alle afvoeren zijn afgesloten. Via de werkladder klim ik drie meter naar beneden. Slippertjes aan, mondkapje op en schuren maar. “Niet vergeten om af en toe om je heen te kijken hè?!”, roept Niels nog en slijpt de gedelamineerde scheg onder de boot verder open.

Op steenworp afstand zie ik een vredige Stille Oceaan en het mysterieuze gebergte van Hiva Oa. Dit is het tweede eiland van de Markiezen dat we aandoen. Weer een paradijs! Alhoewel, we hebben nog niet veel meer gezien dan de werf. Dat komt wel, eerst maantje eens goed opknappen na de klappen van de oversteek. En vergeleken met onze zeilcollega´s van de ontmaste Blue Beryl valt onze schade in het niet. Over een dikke week komen ze hier op noodtuig aan…

Snel anker op

“Wat is jullie vervolgplan?” is zo´n beetje de standaardvraag onder zeilcollega´s. De keuze in Frans-Polynesië is reuze en net als de Cariben is hier ook een orkaanseizoen om rekening mee te houden. Wij Europeanen zijn bevoorrecht met een visa van twee jaar. De meeste hebben slechts drie maanden de tijd en pikken een paar eilanden voordat ze doorgaan richting Tahiti en dan het orkaanseizoen afwachten in Australië of Nieuw-Zeeland. Dat waren wij ook van plan, naar de delaminatie (lees: lekkage onder de boot) kan zo lang niet wachten, dus gaan we shoppen naar bootspullen en informatie.

De dichtstbijzijnde werf is op Hiva Oa, slechts 70 mijl van Nuku Hiva vandaan. Oh, dagtochtje zou je denken. Cecile, de bootwinkelbediende, legt uit dat we de tocht van Nuku Hiva naar Hiva Oa echt goed moeten plannen vanwege de sterke stroming en onvoorspelbare winden. “Meestal moet je tussen deze eilanden opkruisen.” Haar Polynesisch getatoeëerde wijsvinger zigzagt over de waterkaart. “Neem een paar dagen de tijd om tussendoor ´s nachts achter het anker te rusten.” Niels haalt er een weerkaartje bij. “Mhh, dit weekend lijkt er een noorderwind te staan. Dan kunnen we in een rechte lijn naar Hiva Oa, toch?!”. Cecile grijnst goedkeurend en bevestigt dat dit zelden voorkomt. Eerder dan verwacht maken we ons gereed om naar een ander eiland te varen.

Gitzwarte nacht

Zodra de avond valt, lichten we het anker. Nog voor het donker staan de zeilen, is de koers uitgezet en stuurt de Hydrovane. Achter ons verdwijnt Nuku Hiva in het duister; er is geen lichtvervuiling vanaf de eilanden én deze nacht is het nieuwe maan. En wat voor één! Voor het eerst tijdens onze reis maken we een heuse Black Moon mee. Gestrekt op de kuipbanken tellen we de vallende sterren en filosoferen wat. Waarom niet op de Markiezen het orkaanseizoen uitzitten…

Vlak voor de ankerbaai zien we aan stuurboordzijde een boeket van tientallen mastjes op het droge. Het is het kleinste werfje dat we ooit gezien hebben. Er is geen hijskraan maar een ´ramp´, oftwel een helling, waar Black Moon uitgereden wordt. We wachten tot het hoogwater is. Niels manoeuvreert maantje tot aan de helling en gooit de achterlijnen naar de werklui op de kade. Ik werp er eentje vanaf de boeg richting de lier van de trekker. De motor gaat uit. Vanaf nu moeten we de controle loslaten. Langzaam wordt de boot tussen de vorken gefixeerd, gelift en het land opgetrokken. Ze wordt in het cirkeltje geparkeerd en op bokjes gezet. Ons honk voor de komende twee weken.

Osmose en waterlijn

Tijdens de vorige werfklus, vorig jaar op Martinique, zagen we al osmoseplekjes op het onderwaterschip en waterlijn. Dit keer nemen we langer de tijd om het grondig aan te pakken. Met de dremel open ik de osmose plekjes. PATS. Als een dikke puist dat op springen staat spatten ze een voor een open. Terwijl deze plekjes drogen kan het schuren beginnen. Ook onder de zwarte lak zit vocht. Blijkbaar zijn we na de schilderbeurt in Nederland te snel te water zijn gegaan. We noemen dit dan ook het corona-effect. Daarbij blijkt de waterlijn niet hoog genoeg, waardoor de lak alsmaar aangroeit. Omhoog ermee!

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Lekkage

Niels neemt de scheg, het deel tussen kiel en roerblad, onder handen. Het binnenwerk is een paar weken geleden al gedaan, dus dit is meer een controle dan noodzaak. Hopen we. Met de slijptol pelt hij laagjes polyester weg. De delaminatie lijkt erg mee te vallen, totdat… “Oké nu zit er écht een gat in!”. Met glasvezel en epoxy worden er weer lagen polyester opgezet. Zo goed als nieuw. Of nee, beter dan nieuw! De lekkage is heel erg meegevallen, al was het tijdens onze oversteek wel erg stressvol. Mede daarom kunnen we ons goed voorstellen hoe Sander en Yvette zich nu moeten voelen.