Blog Black Moon – De Surinamerivier #1

De blauwe oceaan wordt steeds bruiner. We zijn er bijna! Dat wil zeggen, we zijn bijna bij de uiter…

Black Moon

16 mrt. '21

De blauwe oceaan wordt steeds bruiner. We zijn er bijna! Dat wil zeggen, we zijn bijna bij de uiterton. Deze boei geeft de grens van de Atlantische Oceaan en de ingang van de Surinaamse rivier aan. Na de uiterton vaar je door een smalle, ondiepe geul. Concentratie. Voorbij deze geul moeten we het anker uitgooien om bij daglicht en gunstige stroming de route op de Surinaamse rivier te vervolgen, zo’n 7 uur varen. Maar eerst deze mijlpaal: We hebben gewoon de gróte Atlántische Oceáán overgestoken! “Ik zet de champagne alvast koud,” juich ik. Niels start de motor, de zeilen kunnen bijna naar beneden. Pruttel, pruttel, pruttel… De motor valt uit en start niet meer.

Nog 3 mijl

“Dit is eigenlijk onverantwoord”, zegt Niels. Vanachter het stuurwiel kijk ik hem vluchtig aan. “Ja, maar we hebben geen andere keus. Toch?” Ik concentreer me op de zeilvoering op deze smalle, ondiepe geul. Mijn blik schiet steeds van het voorzeil, naar de dieptemeter, naar het navigatiescherm, naar het groene flikkerlichtje voor me dat de eerstvolgende betonning aanduidt, naar het visverkeer om me heen en terug naar de fok.

Nog 2 mijl

Niels demonteert de trap van de kajuitingang om een eerste anamnese (ziektebeeld) bij de motor af te nemen. “Ik zie wat viezigheid in het potje van het eerste dieselfilter zitten. Die ga ik eerst draineren”. Met kunst en vliegwerk assisteer ik zoveel mogelijk. Het bekertje dieselprut zet ik ergens klem, neem weer snel plaats in de cockpit en ik probeer de motor te starten. Hoopvol kijken we elkaar aan. Hij start, maar valt weer uit. “Dan ga ik de filters helemaal vervangen”. Filter 1 wordt vervangen. Nog 1,7 mijl. Even vervloek ik dat we uitgerekend Suriname als locatie gekozen hebben en niet een van de blauwe ankerbaaitjes in de Carieb. Filter 2 wordt vervangen.

Nog 1,5 mijl

Motor aan… Uit. “Dan ga ik het hele filterhuis vervangen”. De voorpiek wordt overhoopgehaald voor het spiksplinternieuwe dieselfilterhuis. Ik dank Niels in gedachten dat hij vooraf al die reservespullen heeft ingeslagen. “Niet waar!”, hoor ik vervolgens. “Het ding is helemaal niet compleet…” Op commando diep ik de externe dieselfilterpomp uit de bakskist op. Niels voegt het ontbrekende onderdeel aan het nieuwe dieselfilterhuis. Nog 1,2 mijl. De transplantatie is gelukt. Maar nog steeds zonder gewenst resultaat.

Nog 1 mijl

Nog 500 meter

“Misschien ligt het aan de ontluchtingsslang”, oppert de atechnische ik. “Door de golfslag van de afgelopen dagen is er misschien zeewater van buiten en/of diesel vanuit de tank in de ontluchtingsslang gekomen”, motiveer ik. Niels koppelt de slang helemaal achterin naar buiten los. Maar vanaf hier loopt de slang vrij stijl naar beneden. Vervolgens snijdt hij de slang halverwege, ter hoogte van de bilge, door. Er komt inderdaad een beetje vloeistof uit, maar ook dit is niet dé oplossing.

Nog 100 meter

“Lief”, zeg ik zo rustig mogelijk, “we zijn nu echt bijna bij de ankerplek”. We komen er niet onderuit: de anker-manoeuvre moet op zeil worden gedaan. Niels loopt naar voren om het anker gereed te maken. Ik stuur ons maantje van halfwindse-koers naar scherp-aan-de-wind. Het waait 20 knopen op de neus en stroomt 3 knopen tegen. Mijn hart bonkt in mijn keel. Waarom hebben we dit nooit geoefend, sis ik tegen mezelf.

Aan de poort

Het is 03.00 uur ‘s nachts. De champagne is inmiddels koud. In andere omstandigheden hadden we nu onze oversteek uitbundig gevierd. Maar we zijn kapot, dus in plaats van een glaasje bubbels spoelen we allebei een ibu met een koud biertje door. Een biertje sinds 16 dagen om deze succesvolle manoeuvre te vieren dan maar. Halverwege het blikje vallen we knock-out in slaap.

Om 07.00 uur is de dieseldokter alweer aan het opereren. Het hele brandstofsysteem wordt nog eens ontlucht; iedere schakel nalopen en wegstrepen. De motor blijft op 1.500 toeren redelijk lopen, daalt nu en dan, maar komt vanzelf weer op. “Nog niet perfect, maar dit biedt perspectief!” Laten we het hopen, want we hebben nog altijd geen bereik met de marifoon en het abonnement van de satelliettelefoon is uitgerekend vannacht verlopen. Iedereen zal wel ongerust zijn als we vandaag niet bij de eindbestemming aankomen en er radiostilte blijft. We ontbijten wat en ruimen de bende op.

De rivier op

De local stuift weg en we halen het anker op. Fregatvogels cirkelen dreigend boven ons. Het lijken wel dinosaurussen. We gaan door ‘de poort’, de Surinaamse rivier op. Eenmaal op de rivier daalt het motorvermogen alweer, waardoor we maar net tegen de stroming in komen. Niels duikt weer het motorruim in en ik zet de fok bij. “Het lijkt wel of we door de Biesbosch varen”, roep ik enthousiast naar binnen. “Zet de motor maar uit”, roept Niels terug. “En wel echt goed hoogte houden hè!” Als we niet tegen de stroming inkomen, hebben we iedere extra seconde nodig om veilig te ankeren.

Oké, focus, Greetje. Wat ben ik blij met de Nederlandse rivieren als leerschool. Tijdens de lokale zeilwedstrijdjes op de Bergsche Maas vond ik hoog aan de wind te zeilen (wind schuin van voren) het allerleukst. Ik geniet er zelfs even van om het roer in eigen handen te hebben. De afgelopen weken heeft de hydrovane vrijwel alles gestuurd met de wind van achteren. Nu gaat het ons even niet voor de wind, maar ja, we zijn wel een ervaring rijker. Nu nog een succesvol eind. Niels blijft binnen aanrommelen en loopt alles voor de zoveelste keer na. Ik ben de tel kwijt.

Eind juli 2020 zijn Niels en Greetje uit Nederland vertrokken met hun Black Moon, een Taling 33, voor een wereldreis. Hun eerlijke columns gaan over dromen, avonturen en confrontaties. Reis je mee?

Volg het stel via Facebook of Instagram