Zo de wind waait…

Tijdens de spaarzame vrije uren rond de werkzaamheden aan de boot, maakten we gedetailleerde plannen. Waypoints, routes, stroomgegevens, havens, meerboeien en ankerplaatsen langs de Engelse en Franse kust, we kenden ze bijna uit ons hoofd. Tot slot kwam er nog een nieuw anker op de boeg. Zijn voorganger had ons diverse keren in de steek gelaten en volgens plan zouden we deze vakantie veelvuldig ankeren om de drukte in jachthavens te vermijden. 
Het loopt anders. Bij het geplande vertrek begint het al. Harde wind uit het zuidwesten zorgt voor vertraging van de afvaart. Tijdens een kort weather window slagen we erin een stukje naar het zuiden te komen, maar daarna houden uitdiepende depressies voorafgegaan door zichtontnemende mist ons vast in de haven. Gelukkig zijn we niet de enigen, waardoor we ruimschoots de gelegenheid hebben sterke verhalen uit te wisselen met andere, wachtende zeilers.

Veelvuldig raadpleeg ik de weerkaarten en -berichten op mijn nieuwe laptop. “Over veertien dagen lijkt het allemaal een beetje beter te worden”, roep ik optimistisch, maar ik weet dat langetermijnverwachtingen over het algemeen uiterst onbetrouwbaar zijn. Uiteindelijk laten we al onze plannen varen. We kijken ‘s avonds naar het tij en ‘s morgen naar de wind en pas als alle lichten op groen staan, varen we uit. 
Ook deze reis benadrukt de allesomvattende invloed van elementen. Ondanks de uitgebreide voorbereidingen en het scala aan beschikbare, geavanceerde instrumenten rest ons niets anders dan ons daarbij 
neer te leggen.

Cees van Dijk hoofdredacteur

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Gepubliceerd in Zeilen 08-2013