Zware race op de Zuidelijke Oceaan

Hij maakte de Volvo Ocean Race vijfmaal als navigator mee, eenmaal als weerexpert voor de organisatie en nu als walnavigator voor Abu Dhabi Ocean Racing. Daarmee is Marcel van Triest de uitgelezen persoon om een kijkje achter de schermen van een race over de beruchte Zuidelijke Oceaan te geven.

Hoewel Van Triest geen ambitie meer heeft om de hele race te zeilen, had hij naar eigen zeggen graag deze etappe willen meemaken: “Het klinkt gek, maar ik heb een beetje heimwee naar de Zuidelijke Oceaan.” Nu doet hij zijn werk voor Abu Dhabi Ocean Racing dus aan de wal: “Ik ben weer- en navigatieadviseur, assistent, coach, enzovoort. Ik bereid de etappe voor alsof ik die zelf zou varen. Dat neemt veel werkdruk weg bij Simon Fisher, de navigator aan boord. Door er samen mee bezig te zijn, zorgen we ervoor dat we absoluut niets over het hoofd zien.”

“Ik kijk iedere dag naar het weer en houd me bezig met routering en strategie. Er zijn heel veel wat/als scenario’s. Ik schrijf een soort roadbook tot aan een uur voor de start, met daarin een checklist van punten waaraan Simon moet denken. Als een groot beslissingsmoment enkele dagen na de start volgt, kan ik daar vooraf dag en nacht mee bezig zijn. Ik kan helemaal leeg zijn als het startsignaal klinkt. Simon niet. Hij moet uitrusten, fit zijn, tijd doorbrengen met zijn familie, et cetera.” De walnavigator mag tot aan de startprocedure contact hebben met zijn collega aan boord. “In Kaapstad was ik naar het zuiden gereden en stond ik op de berg naar eventuele windstille zones onder de kust te kijken. Die gaf ik net voor de start door.”

Klapgijpen horen erbij

Belangrijke beslissingsfactoren

“Wat anders is in de Zuidelijke Oceaan, is dat het weer altijd van achteren komt. Van het westen naar het oosten. Daarom is het voor de voorste boot lastig om de voorsprong vast te houden. Daarnaast speelt de beslissing mee hoe ver je naar het zuiden gaat. Naar het zuiden toe is altijd korter, maar soms komt er vanuit het noorden een depressie omlaag. Dan zou je net aan de verkeerde kant daarvan kunnen zitten. Een andere factor is de kou. Hoe zuidelijker je gaat, hoe lastiger alles wordt. Alles neemt meer tijd in beslag. Leg maar eens een andere knoop in een lijn, dan moeten de handschoenen weer uit. Dit heeft toch zijn weerslag op de snelheid van zeilwissels en dat is heel moeilijk te vangen in je berekeningen. Verder zijn het dezelfde strategische overwegingen als in de andere etappes.”

Op tijd schakelen

“Als je naar het zuiden gaat, is het belangrijk om tijdig terug te schakelen om veiliger te varen. Je kunt niet helemaal vol gas, want alles duurt langer. Je moet die omslag in mentaliteit snel maken – en ook weer terug maken zodra je rond Kaap Hoorn bent. Veel mensen blijven dan een beetje suf in plaats van dat ze weer voluit verder varen.”

“Het is tevens cruciaal om met een boot in wedstrijdconditie Kaap Hoorn te ronden. Daarna is er nog 1900 mijl af te leggen en dan moeten niet al je zeilen aan gort zijn, want de finishlijn ligt pas in Brazilië. Het zijn eigenlijk twee verschillende etappes: van Auckland naar Kaap Hoorn en van Kaap Hoorn naar Itajaí. Voor de tweede moet je eveneens klaar zijn.”

Een volgende tactische breinbreker is volgens Van Triest Kaap Hoorn zelf. “Ga je buitenom of binnendoor? Ten oosten van Kaap Hoorn ligt Stateneiland. Tussen dat eiland en het oostelijke einde van het Argentijnse deel van Vuurland loopt Straat Le Maire. Daar kun je wel of niet doorheen varen. Die keuze heeft direct gevolgen voor aan welke zijde je voorbij de Falklandeilanden gaat: oost of west. In Straat Le Maire kan het hard stromen. Als je daar terechtkomt met stroom tegen wind dan kun je daar echt je boot in tweeën varen. Middelgrote vrachtschepen wordt afgeraden om in dat soort condities daar doorheen te gaan.”

Traditioneel gezien wordt dit kanaal echter vaak door de deelnemende teams genomen. “Ik ben er in alle races doorheen gegaan. Je wordt er niet echt blij van.”

De vloot kan naar verwachting aanstaande maandag Kaap Hoorn afstrepen van de lijst.