Flessenpost Black Moon: Huwelijksbootje

Eind juli 2020 zijn dertigers Greetje Tops en Niels Eikelboom uit Nederland vertrokken met Black Moon, hun Taling 33, voor een wereldreis. Iedere drie weken ontvangt de redactie van Zeilen hun flessenpost, met daarin alle avonturen en uitdagingen. Deze week zijn ze hun halve leven samen en blikken ze aan de hand van hun bootjes terug op hun relatie.

“Wat zullen we nu gaan doen op ons jubileum?” Normaal zijn we niet zo gebrand op dit soort tradities, maar het is een speciale dit jaar: we zijn ons halve leven samen! We twijfelen tussen een exotische lunch op Coco Beach of een romantisch diner bij dat ene Franse tentje. Beide opties zijn behoorlijk aan de prijs en lastig te bereiken dus nemen ons zelf voor om een keer helemaal los te gaan in de supermarkt – lekkere Franse kaasjes en voor de verandering een héle goede fles wijn.

Helaas gooien de weergoden roet in ons bourgondisch feestmaal. Het wordt een dagje binnen cocoonen, zoals vroeger op de Grevelingen, dus we zijn helemaal in ons element. We halen verse tonijn uit de koeling en stoffen een plastic flesje wijn af. Al proostend kijken we elkaar diep in de ogen aan – de oh zo vertrouwde spiegeltjes die inmiddels hier en daar wat rimpeltjes rijker zijn door alle jaren en zonnestralen. Dan vraagt Niels: “Wil je met me…

… een tatoeage nemen?” Uhh. Dit keer meent hij het erg serieus. Het is namelijk vaker zo dat Niels de initiatiefnemer van ons tweeën is en ik meer de rationele. Het houdt onze relatie in balans, zoals een boot zowel stuw – als stuurkracht nodig heeft. Dus zoals met alles antwoord ik “Laten we daar nog even over nadenken”. Meerdere keren concludeerden we er helemaal geen types voor te zijn. Maar ik geef toe: zeilers nemen van oudsher al tatoeages en de Polynesische zijn heel bijzonder. De tribals zijn al 2000 jaar oud. Ze vertellen je persoonlijke levensverhaal aan de hand van symbolen, verwerkt in ringen rondom armen en benen. En ons verhaal gaat al ruim 19 jaar terug in de tijd, bijvoorbeeld…

Eerste date

Toen we vanuit tegengestelde richtingen buslijn 121 namen en elkaar op school ontmoetten. Toen je me op het schoolplein vaak in verlegenheid bracht door een grapje waar ik niet om kon lachen – maar het stiekem wel leuk vond, want je had blijkbaar oog voor mij. Toen je me een allereerste sms’je stuurde met de vraag hoe mijn rij examen was gegaan. Toen je me na het stappen (lees: vrijdagmiddag kroegentocht) vroeg welke richting het station op was – terwijl je dat heus wist – en ik besloot met je mee te lopen. Toen we op een gegeven moment zwijgend elkaar aan de hand namen en zo onze weg wisten te vinden.

Eerste bootje

Toen je me die ene keer thuis opbelde met de vraag of ik samen met je een bootje wilde kopen en – toen ik na een nachtje erover had geslapen uiteindelijk instemde – je enthousiast zei “mooi want ik heb d’r al gekocht, dus ik krijg 175 euro van je”. Toen we dus samen een bootje hadden en je me eerst leerde klussen voordat je me leerde zeilen. Toen we uiteindelijk lekker schuin gingen en jij vertwijfelt naar mast en tuig staarde en ik niet inzag wat er allemaal mis zou kunnen gaan. Toen we dus een bootje hadden nog voordat we samenwoonden en we 3 weken lang op een 5,60 meter schuitje vakantie doorbrachten. Toen het daarna nog steeds aan was, bleek dat misschien wel de ultieme relatietest te zijn.

Tweede bootje

Toen we een slagje groter gingen en we met onze Oceaan 22 veelvuldig de lokale competitie wonnen. Toen “loeven en vallen” de meest voorkomende woorden aan boord waren. Ik aan de helmstok, boeien ronden. Jij aan de schoten, de voorzeilen aanpassen om harder te gaan. Toen we voor het eerst de Noordzee opgingen, door de grote sluis, de grote plas op. Toen we uiteindelijk Blankenberge binnen liepen en we zo fier als een gieter het Belgische gastenvlaggetje in het want hesen. Toen we bij de Oesterput aan een dampende pan mosselen en een flesje wijn zaten, je me diep in de ogen keek en vroeg “Wil je met me reizen?” En ik ongewoon vrijwel direct ja zei.

Derde bootje

Toen we weer een slagje groter gingen en we met onze Friendship 26 vanuit België voor het eerst Het Kanaal overstaken. Toen we vervolgens pal voor de Engelse kust urenlang bij dezelfde boei dobberden, omdat we het getij verkeerd hadden berekend en we maar niet tegen de stroming inkwamen. Toen we eindelijk de haven van Ramsgate binnen kwamen en toen bleek dat de man, die op de steiger ons lijntje aannam, een wereldreis met een soortgelijk formaat boot had gemaakt kochten we zijn boek en meteen een boel waterkaarten van over de wereld.