Flessenpost Black Moon: Dushi Curaçao

In de verte hoor ik een onbekend gefluit. Langzaam ontwaak ik uit een diepe slaap na vier gebroken …

Black Moon

07 sep. '21

In de verte hoor ik een onbekend gefluit. Langzaam ontwaak ik uit een diepe slaap na vier gebroken nachten op zee. Waar ben ik? Wat fluit er zo mooi? Het blijkt een Turpiaal (of Troepiaal) te zijn. Ze brengt me instant het gevoel dat ik als kind had, wanneer het van de ene op de andere dag zomer was. Ik spring uit bed. Correctie: ik kruip uit bed en spring in de kuip. Het vogeltje is grotendeels zwart en fluit uit volle, felgele borst. Ons maantje ligt voor anker in de grootste baai van Curaçao: het Spaanse Water. Met dit nieuwe eiland is er dus wel degelijk een nieuw seizoen aangebroken. En niet alleen qua omgeving, maar ook qua gezelschap. Naast Fransozen worden we nu omringd door Amerikanen, Canadezen, Zwitsers, Italianen, Duitsers en een handjevol Nederlanders. Sommige kennen we al lang via social media. Ik grijns: “We krijgen het nog druk!”

De entree van Curaçao

De eerste dagen moeten we aan boord blijven – in Quarantaine – totdat we twee negatieve testresultaten binnen hebben. Want dat is positief. De test zelf was wederom noemenswaardig. De kustwacht riep ons een paar mijl voor entree van Curaçao op via de marifoon: “Black Moon, what is your intention?” Niels antwoord dat we graag toestemming willen om het Spaanse Water op te gaan. Dan volgen er nog een paar vragen. Ja, we hebben ons vooraf aangemeld. En ja, we hebben twee negatieve testen vanuit Martinique op zak. Of we ook zijn ingeënt wordt niet naar gevraagd en later blijkt het ook geen verschil te maken… We krijgen toestemming om binnen te lopen en moeten de Coast Guard volgen. De smalle vaargeul brengt ons naar het Spaanse Water. “Zoek hier maar een plekje om te ankeren”, zegt één van de acht zwaarbewapende opvarenden, “dan komen we zo langszij.” Zenuwachtig bestuderen we de krappe plek vol ondieptes…

Door de neus geboord

Gezellig in quarantaine

Gezellig inburgeren

Eilandgevoel

Nog meer dan Martinique geeft Curaçao echt een Caribisch eilandgevoel. Gekleurde huisjes, vrolijke mensen en alles en iedereen wordt Dushi genoemd. In het Nederlands met locals kletsen maakt ook dat we ons al snel thuis voelen. Dat eilandgevoel werd bevestigd toen we met onze 20 kilo zware waszak langs de weg in de brandende zon naar een wasserette liepen te zoeken en er een auto stopte: “Willen jullie een lift?” Inclusief airco. Chill! Nadat de was is gedaan en we het watertappunt weten te vinden, maken we een roadtrip tot aan het Westpunt van het eiland. Weer een paar dagen later besluiten op ons gemakje Willemstad te verkennen. “De bus zal nu toch wel een keer moeten komen.” Een uur later stijgt de hitte en daalt ons geduld. We trekken de stoute slippers aan en besluiten te liften. Daar hebben we immers goede ervaring mee…