Blog Black Moon – Gran Canaria

Las Palmas, Gran Canaria, de grootste stad van de Canarische eilanden. En vooral de plek waar alles verkrijgbaar is: waar de Sint zijn inkopen doet, waar cruisers zich voorbereiden op de grote Atlantische oversteek en waar vluchtelingen in tegengestelde richting stranden. Het is de plek voor allerlei gelukzoekers. Begin december gaan we naar de Kaapverdische eilanden (lees: Afrika), eind december Suriname (lees: economisch instabiel) en medio januari naar de Caraïben (lees: duur). De eerste etappe is een week varen en de grote Atlantische oversteek nog eens drie weken. Black Moon wordt dus een heuse pakjesboot.

Wensenlijst

“Laten we maar een taxi nemen,” oppert Niels. We zijn zo gefocust op ons wensenlijstje, welke we willen vervullen bij de Mediamarkt, Decathlon en IKEA, dat we ons helemaal niet realiseren dat het al half november is. Het winkelcentrum is getransformeerd in een winterwonderland, inclusief nepsneeuw en ijspegels in de palmbomen. Ook Mariah Carey draait weer haar overuurtjes, waar ze de rest van het jaar van rond kan komen.

We lopen langs geëtaleerde winterkledij, terwijl wij in onze zomers tenue naar de Mediamarkt flipfloppen. “Daar gaat ons maandbudget,” zucht ik. De MacBook was al een oudje, maar de thee die er een paar maanden geleden eroverheen ging maakte het er niet beter op. Nog komt er soms een rijstkorrel uit. En de Gopro camera bleek ook niet helemaal waterdicht. Volgende stop is de Decathlon voor lange duikpakken, want dat smaakte naar meer. Het snorkelen dan hè, niet het shoppen. En last but not least de IKEA. Zucht.

Onze vrienden van Philos hebben ook een wensenlijstje én een auto ter beschikking. “Nou, dan maken we er toch gewoon een gezellig uitje van,” grap ik tot grote ergernis van de mannen. Er staan maar een paar dingen op ons wensenlijstje, o.a. een muskietennet voor in Suriname, hangbakjes voor in de kajuit en opbergcontainers voor rijst, meel, etc. Een paar uur later: “We moeten nú gaan afrekenen voordat het helemaal misgaat!” Wanneer we bijna bij de kassa’s zijn – we hoeven alleen nog maar door de baby afdeling te racen – zie ik in een splitsecond vanuit mijn ooghoek allerlei bakjes aan een commode hangen. “Die zijn serieus handig voor aan boord!” roep ik iets te enthousiast.

Prio 1: water

Grote boodschap

De meeste proberen voor een aantal maanden aan houdbaar voedsel mee te nemen, ongeacht eventuele tussenstops in Gambia, Kaapverdië en/of Suriname; het Caribische gebied is gewoonweg heel duur. We gaan rekenen, maken een lijst, huren een paar keer een auto en slaan onze slag bij de Lidl en Hyperdino. We doen in totaal voor zo’n 500 euro aan boodschappen. Vanuit de huurauto sjouwen we waterdichte tassen in de dinghy, varen met een slakkengangetje naar de boot en hijsen alles aan boord. Ontelbare zakken pasta’s, pakken meel en blikken groenten vliegen heen en weer. Hier misschien, nee toch daar. Te midden in deze chaos schateren we het uit van het lachen: “We eten anders nooit spaghetti en puree!”

Gelukzoekers

We puffen uit in de kuip met een biertje, het is inmiddels donker om ons heen. Aan de ene kant zien we al die andere schepen in voorbereiding op de oversteek óf die dat plan jaren geleden hadden. Deze laatste categorie is te herkennen aan bloembakken en schotelantennes aan de reling. De bekende ‘Boulevard of Broken Dreams’. Of ze hebben gewoon hier hun geluk gevonden en hoeven niet verder, dat kan ook. En aan de andere kant het stadsleven dat ondanks corona een drukte van jewelste is.

En dan zien we op slechts twintig meter afstand een klein kampement op het strand met (economische) vluchtelingen uit Afrika. Aan de tentjes te zien hebben ook zij de Decathlon gevonden. Toch confronterend na al onze aankopen en ons plan om juist naar Afrika te gaan. Terwijl we het hier samen over hebben, komt er iemand vanaf het strand naar ons toe zwemmen. ‘Are you planning to cross?’, vraagt hij. Het is een zoveelste hitchhiker, uit Frankrijk dit keer, die zich als potentiële bemanning aanbiedt om gratis in het Caribisch gebied te komen. Zelf hebben we zoveel moeten investeren en voorbereiden dat de term ‘mee-liften’ een negatieve klank krijgt. Toch realiseer ik me dat los van onze afkomst, referenties en vermogen we uiteindelijk één ding gemeen hebben: we zijn allemaal gelukzoekers.

Vol verwachting klopt ons hart.

Ahoi

De Sint zat te denken,
Hoe al die pakjes toch te schenken?
Hij blijft liever thuis met zijn oude lijf,
Hier in Spanje, zijn vaste verblijf.
Wellicht kan eenieder zelf iets shoppen?
Vanuit huis of tijdens het eilandhoppen.
Dan kan zijn pakjesboot blijven staan,
En Black Moon haar eigen gangetje gaan.
Er gaat voor 4 maanden proviand mee,
Waarvan 1 maand op volle zee.
Hoe, wat, waarom en hoeveel dat kost,
Lees je in deze flessenpost.

Eind juli 2020 zijn Niels en Greetje uit Nederland vertrokken met hun Black Moon, een Taling 33, voor een wereldreis. Hun eerlijke columns gaan over dromen, avonturen en confrontaties. Reis je mee?

Volg het stel via Facebook of Instagram

Tekst: Greetje Tops | Foto’s: Persoonlijk archief

Alle andere blogs van het stel vind je hier!