Oversteken met opstappers

Mensen meenemen aan boord kán een verrijkende ervaring zijn, zowel voor schipper als opstapper. Toch is dat lang niet altijd het geval. Maar al te vaak verschillen verwachtingen, ervaring, inzicht of persoonlijkheid. “Naarmate de dag vordert, groeit mijn frustratie. Dit is niet hoe ik het voor me zag.” Lees het hele verhaal in Zeilen editie 09/2025.

"Vieren, vier de grootschoot!” roep ik naar Paul. De boot helt gevaarlijk over in de stevige zuidzuidoosten wind, terwijl we richting de VS4 scheuren. Aan boord: mijn vrouw Karin, Paul – ervaren zeiler op open wedstrijdboten, maar een groentje op zee – en ikzelf. Het is mijn eerste tocht als schipper op mijn eigen boot. Bestemming: Vlieland.
Vanmorgen zijn we uitgezwaaid door de weduwe van Staveren. Nu, aan het eind van een lange zeildag, steken we even de neus buitengaats. Maar met deze windrichting en koers is de boot zo loefgierig dat ze nauwelijks nog wil luisteren. We hebben duidelijk te veel doek staan.

“Vieren!” roep ik opnieuw, nu harder. Paul, bij de grootschoot, doet niets. Hij kijkt naar het zeil, dan naar mij. “Dat halen we makkelijk,” zegt hij, alsof het een weddenschap is. De schoot hangt slap in zijn hand. De rode boei komt akelig snel dichterbij. Ik grijp in, ruk de schoot uit zijn handen, vier en val wat af. De boot ontspant. Ik niet.
Een uur later liggen we in de haven van Vlieland. De motor is uit. Ook in de kuip is het stil. Té stil. We weten alle drie: dit ging niet soepel.

Het had een mooie eerste tocht moeten zijn. Maar in plaats van een gezamenlijke koers te varen, merk ik hoe het onderling schuurt. Paul weet veel van trimmen, dat voel je aan alles. Maar op zee gelden andere wetten. Hij lijkt dat niet te willen zien. Of hij weet het wel, maar wil zich niet voegen. Hij corrigeert, onderbreekt, moppert zelfs op de boot. En ik? Ik laat het gebeuren. Zeg niets. Vermijd het conflict. Maar dat helpt niet. Naarmate de dag vordert, groeit mijn frustratie. Dit is niet hoe ik het voor me zag.
Het moet anders. Iets met verwachtingen. Iets met communicatie. En de juiste mensen op de juiste plek – ook als je maar een bootlengte van elkaar verwijderd bent.

Voorbereiding

Na die eerste tocht is toch het zaadje geplant. Mijn vrouw en ik praten er nog lang over – wat ging goed, wat niet, wat kan anders? Eén ding staat vast: ik wil verder leren. In het voorjaar wil ik voor het eerst op eigen kiel naar Engeland. Maar eerst: ervaring opdoen.
Ik schrijf me in als opstapper voor de jaarlijkse tocht van de PZV Zeezeilvereniging naar Ramsgate. Een weekend later, terwijl ik hoog en droog tussen steeksleutels en harpjes in de kajuit zit, lees ik een clubbericht: “Veel opstappers, te weinig boten.”
Ik bekijk mijn lijst met klussen. Als ik opschiet, kan ik misschien toch als schipper mee. We trekken een sprint. Als in een kraamkliniek draait alles om één datum: Hemelvaart. Toch weer schipperen!
Ik vraag bij de PZV of er dan wel een ervaren opstapper bij mij aan boord geplaatst kan worden. Dat wordt Johan – voor de tiende keer mee met deze tocht. Gelukkig heeft de club oog voor een evenwichtige bemanning.
Twee leden, Charles en Barry, bieden aan om vooraf een kijkje te nemen aan boord. Geen officiële keuring, wel een scherpe, ervaren blik. Ze stellen goede vragen, ontdekken een te korte bout bij het lummelbeslag. Die vervang ik direct. Hun bezoek scherpt mijn blik én mijn vertrouwen. Langzaam krijgt de tocht vorm. De boot is klaar. Ik ook.

Zeilen 09/2025

Wil je de rest van dit verhaal lezen? Bestel nu een digitaal jaarabonnement op Zeilen, dan heb je direct toegang tot dit artikel en vind je in ons digitale archief nog veel meer. Bestel hier.

Óf bestel een jaarabonnement 12x Zeilen+ digitaal lezen, dan krijg je maandelijks ons magazine thuisbezorgd én heb je met onze app altijd en overal de kennis van Zeilen tot je beschikking. Bestel hier.