29-jarige vertrekkers: "Als je blijft wachten, ben je misschien te laat"

Het beste plan is geen plan.

Vorige week deelden we een premiumartikel dat veel losmaakte. Met meer dan 450 likes op Facebook bleek de belangstelling groot. Daarom zetten we het verhaal nu volledig online, zodat iedereen kan meelezen met het avontuur van deze twee jonge en enthousiaste vertrekkers.

De voorbereidingen voor een droomreis zijn fors en duren vaak langer dan de reis zelf. Spannende keuzes, stevige investeringen, het afwegen van scenario’s en heel veel klussen. Binnenkort gooien Jeroen en Macy los. Jong, maar zeker niet onbezonnen.

Macy en Jeroen zijn allebei 29. Ze hebben het prima naar hun zin op hun werk. Macy werkt als jurist en beleidsadviseur en, Jeroen als sales engineer bij George Kniest Boat Equipment. Familie en vrienden staan dicht bij hen, en ze zijn verstandig genoeg om dat niet als vanzelfsprekend te zien. Toch laten ze hun vertrouwde netwerk en comfortzone binnenkort ver achter zich. Al twee jaar bereiden ze zichzelf, de boot en de omgeving voor vertrek. Dat vroeg om veel spannende keuzes, stevige investeringen, het wikken en wegen van scenario’s en veel klussen. Nu hun avontuur op het punt staat te beginnen, weten ze: het kan, als je je goed voorbereidt. Tegelijkertijd hebben ze geleerd: het beste plan is geen plan.

Hoe is jullie droom ontstaan?

Macy: “Eigenlijk is het zaadje geplant met onze oversteek naar Lowestoft. Jeroen wilde dat al heel lang doen.”
Jeroen: “Het was heel mooi om zo’n eerste oversteek samen te doen. Het moment dat we in Lowestoft op de kade stapten, voelde als grote voldoening. We did it.
Een langgekoesterde wens was in vervulling gegaan. De terugweg ging gepaard met behoorlijk vel wind. Ik vond dat spannend. Toen we in IJmuiden weer aan wal stapten, was iets in ons aangewakkerd: dit kunnen wij.

Macy: “Niet meteen hoor. Het was koud, het waaide hard, ik zat onder het zout. Ik was doodmoe. Maar de dag erna begon het te kriebelen. En als ik iets doe, dan ga ik er ook helemaal voor."
Jeroen: “Voor mij was zo’n reis al langer een droom. Dat komt door mijn opa en mijn vader. Ik ben opgegroeid met zeilen en met avontuurlijke bergtochten. Maar dankzij Macy wordt deze droom werkelijkheid. Zij zegt: ‘Dan gaat het gebeuren ook!’”

Waar komt die overtuiging vandaan?

Macy: “Dat is een goede vraag. Ik heb altijd de drang gehad om meer van de wereld te zien. Dat avontuurlijke zit niet in mijn familie. Ik heb best wel moeten knokken voor waar ik nu sta. Daardoor sta ik op een bepaalde manier in het leven: als ik iets wil en het is haalbaar, dan moet ik het doen. Laatst liep ik mijn tweede marathon. Eerst vond ik hardlopen gewoon leuk, maar toen werd ik er beter in en stelde ik hogere doelen. De wereldreis is een droom, maar ook een doel.”

Welk doel willen jullie bereiken?

Macy: “Als ik straks tachtig ben, wil ik terugkijken en weten dat ik alles heb gedaan wat ik wilde. Niet omdat anderen dat vragen, of omdat ik denk dat het niet kan. Er is altijd een reden om iets niet te doen. Het is ingrijpend om je hele bezit in een boot te stoppen, je baan op te zeggen en je vrienden en familie te vertellen dat je een aantal jaar weggaat. Maar ik ben me ervan bewust dat het leven kort is. Jeroens oom is vroeg overleden; dat heeft eraan bijgedragen.”
Jeroen: “Mijn oom Ed overleed veel te jong aan kanker. Daarom stellen we onze droom niet langer uit. Als je wacht tot je je schaapjes op het droge hebt, ben je misschien te laat.”
Macy: “We gaan niet weg uit onvrede. We zijn blij met ons leven in Nederland. Maar we ervaren een bepaalde verwachting: huisje kopen, misschien een gezin, als ons dat gegund is. Maar willen we dat? De tocht naar Lowestoft gaf het laatste zetje. Dus verkochten we twee jaar geleden onze boot en gingen we op zoek naar een geschikte boot voor een wereldreis.”

Hoe zag die zoektocht eruit?

Jeroen: “De eerste vraag was: kiezen we voor een spotgoedkope klusboot of investeren we in een goede boot? Ik heb eerder twee boten opgeknapt die ik gratis kreeg. Dat was leerzaam en leuk, maar het kostte veel tijd, energie en geld. We hebben dus heel even naar een goedkope Contest 48 gekeken, met inwatering in de romp, half onder water. Maar al snel ging de knop om: geen klusboot.”

Macy: “We wilden een goede boot, minimaal 40 voet, omdat we erop wilden gaan wonen met onze hond Nala. De uitgespaarde huur stopten we in alle voorbereidingen.”
Jeroen: “We bekeken veel boten. Bijna waren we naar Ibiza gevlogen voor een bezichtiging. De tickets zaten al in het mandje, maar we vertrouwden de verkoper niet.”
Macy: “Toen we deze Beneteau Oceanis 440 zagen en het goed voelde, deden we meteen een bod, onder voorbehoud van keuring. Dat werd afgewezen, maar twee weken later werden we gebeld: de eerdere kopers kregen hun financiën niet rond. De jurist in mij werd daar achterdochtig van. Daarom deden wij ons bod onder voorbehoud van keuring.”

Hoe konden jullie alles bekostigen?

Macy: “Het is een kwestie van keuzes maken: minder uit eten, niet elke maand nieuwe kleding kopen. Het helpt als je een duidelijk doel voor ogen hebt. Al ons geld zit in de boot.”
Jeroen: “Mensen gaan er vaak van uit dat de boot niet van ons is. Ik hoor vaak: ‘Klus je ook buiten je werk om aan boten?’ Aan Macy vragen ze: ‘Is die boot van je vader?’ Dan zegt ze: ‘Mocht-ie willen.’ We passen niet in de verwachting die mensen hebben. Ik zie het maar als een soort compliment.”
Jeroen vervolgt: “Het lukt ons omdat we veel zelf doen. Dat scheelt kosten en je leert je boot kennen. Gereedschap lenen we zo veel mogelijk.”

Wat is het verhaal achter de bootnaam?

Jeroen: “Mijn opa Bob werkte als berger. Voor de kust van Saudi-Arabië heeft hij eens een schip geborgen met de naam Mare Nostrum. Als bedankje ontving hij een gouden munt
met die naam erin gegraveerd. Die gaf hij aan mijn vader, en die gaf hem aan mij.”
Macy: “Hij zou het geweldig hebben gevonden als hij wist wat wij nu gaan doen.”

Hoe hebben jullie de boot voorbereid?

Jeroen: “We kochten nieuwe zeilen, lijnen en dergelijke. Er zat al een vrij nieuwe Profurl-rolfok op. We vernieuwden wel de bankkussens, oven en gasinstallatie. We namen de elektrische installatie onder handen en updateten de navigatieapparatuur. Als werknemer van Kniest krijg ik korting, dat scheelt.”
Macy: “De stuurautomaat was antiek. Gelukkig vonden we een tweedehands exemplaar voor een prikkie.”
Jeroen: “Ik dacht: die installeer ik wel eventjes. Maar ik kreeg ’m niet aan de praat. De oude was door demontage onbruikbaar geworden, dus kochten we noodgedwongen een nieuwe.”
Macy: “Het teakdek in de kuip vervingen we door kunststof teak. Hoe ingewikkeld kan dat zijn, zou je denken. Maar dat viel tegen!”
Jeroen: “Het verwijderen van de oude kit kostte veel tijd. Maar het resultaat mag er zijn.”
Macy: “Echt teak vind ik mooier, maar kunststof is onderhoudsvriendelijker.”
Jeroen: “Ik vind kunststof teak mooier.”
Macy: “Ik niet, maar…” Ze knipoogt: “Gevoelig onderwerp.”

Hoe maakten jullie keuzes?

Jeroen: “Ons uitgangspunt is: het moet comfortabel zijn. We willen niet drie jaar kamperen. Het is de bedoeling dat we onderweg blijven werken. En we willen binnen tien minuten kunnen uitvaren. Het blijft immers een boot.”
Macy: “Veiligheid staat met stip op één. Communicatie is dan belangrijk. We praten over onze verwachtingen en bespreken allerlei scenario’s.”
Jeroen: “Maar plezier ook. We doen dit omdat we het leuk vinden.”
Macy: “Het moet echt ónze reis zijn.”
Jeroen: “Als het niet leuk is, moeten we accepteren dat het niets voor ons is. Maar dat verwachten we niet.”
Macy: “En Nala moet het ook naar haar zin hebben.”

Wat is jullie reisplan?

Jeroen: “We hebben niet de intentie om met een bloedgang naar de overkant te gaan. We willen eerst naar Noorwegen, tot de Lofoten. Daarna zakken we af en steken we de Atlantische Oceaan over. Daar evalueren we of we het leuk vinden om lang op zee te zijn.”
Macy: “Reizen betekent voor mij dat je een land wat uitgebreider ontdekt, de cultuur ervaart en de mensen leert kennen.”
Jeroen: “Twee jaar geleden gingen we op vakantie naar Noorwegen, als oefenrondje. We hadden maar drie weken de tijd en zagen meer water dan land. Terwijl het daar zo mooi is. Daarom gaan we eerst terug, als herkansing. Verder leggen we ons zo min mogelijk vast. Ook niet als vrienden of familie langs willen komen.”
Macy: “Het beste plan is geen plan.”

Is het lastig om je leven hier los te laten?

Macy: “Voor mijn familie is het een ver-van-hun-bedshow. Mijn opa, oma en moeder vinden het spannend. Daar praten we over. Veiligheidstrainingen geven wat rust, zoals een medische training en een get wet-training met stormsimulatie in een reddingsvlot. Er is ook een noodplan voor de walkapiteins: als wij de rode knop indrukken, wat doe je dan? Best confronterend om al die noodscenario’s door te nemen.”
Jeroen: “Je merkt dat je rol verandert ten opzichte van je ouders. Tijdens onze reis naar Noorwegen zeilde mijn vader een stuk mee. Door zeeziekte ging hij op bed liggen met zeilkleding aan. Daardoor raakte hij oververhit. Normaal vraag ik hem: ‘Pap, wat moet ik doen?’ Ineens waren de rollen omgedraaid. Een stevige reality check: onderweg moeten we dit ook zelf oplossen.”
Macy: “En andersom: als er straks iets met familie gebeurt terwijl wij onderweg zijn, ben je niet zomaar terug.”
Jeroen: “Maar als je altijd wacht op ‘wat als’, kom je nergens.”

Wat ga je missen?

Macy: “De simpele dingen: feestdagen met familie, de supermarkt om de hoek, even op de koffie gaan.”
Jeroen: “Routine. Dat je opstaat en weet waar je aan toe bent. Maar ik heb ook behoefte aan avontuur, afwisseling en vrijheid.”

Wat is jullie advies aan zeilers die een reis overwegen?

Jeroen: “Doen! Zoek een boot!”
Macy: “Er zijn altijd redenen om het niet te doen. Kijk waarom het wél kan. Mensen zouden vaker moeten doen wat ze echt willen, in plaats van wat er van ze wordt verwacht.”

Waarom zijn jullie een goed team?

Macy: “Ik kan het me niet zonder Jeroen voorstellen. Door hem kreeg ik het vertrouwen. We zijn al zo lang samen. Hij helpt me door moeilijke momenten.”
Jeroen: “Als ik twijfel, zorgt Macy dat het goedkomt. Ze zet de dromen om in daden, en plannen in doelen. En met haar is het altijd lachen.”

Tekst: Yorick Stam