Wanneer wordt een goed gebaar opeens gevaarlijk op zee?

Niels en Rosan zijn in 2023 vertrokken voor een reis van vijf jaar met hun Sigma 38OOD zeilboot. De twintigers zijn, zoals ze dat zelf zeggen, met tussenpensioen. Voor Zeilen doen ze verslag van hun droomreis. Daarnaast houden ze een vlog bij op hun YouTube-kanaal.

Er gaan best wat verhalen in de rondte van problemen met opstappers of betaalde crew. Soms zijn ze onaardig of ontstaat er ruzie. Soms houden ze zich niet aan de regels of verzaken ze hun taken. Soms hebben ze marihuana of andersoortige drugs bij zich, wat aan de grens nog wel eens voor problemen kan zorgen...

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Over al die dingen maken we ons geen zorgen als we op Niuatoputapu de vraag krijgen: kunnen mijn nichtje en haar dochter met jullie meevaren naar het volgende eiland? De vraag komt van iemand die we goed hebben leren kennen in de afgelopen twee weken. Hij heeft veel voor ons betekent, en dus willen we ook heel graag wat voor hem terug kunnen doen. Toch reageren we meteen al wat afhoudend, maar we zeggen hem toe dat we er in ieder geval nog even over na zullen denken. Dat 'even' nadenken neemt uiteindelijk echter ruim een dag in beslag...

Bekijk ook

Windvaanwijsheid in de Pacific: van rust naar ruigheid | Zeilen

Een nacht op zee tussen de Cook Islands en Tonga. De wind draait, de golven rijzen. Wanneer de windvaan het opgeeft, begint het echte zeilen pas.

"Wat denk jij?" "Ja m'n hart zegt dat we het gewoon moeten doen." "Ja bij mij ook, maar m'n hoofd zegt dat het geen goed idee is..." We hebben het een tijdje over de implicaties van het meenemen van twee extra personen die:

• Ergens moeten slapen
• Te eten moeten krijgen
• Niet kunnen zeilen
• Nog nooit op een zeilboot zijn geweest
• Wel zeker weten dat ze zeeziek worden
• Derhalve sowieso in meer of mindere mate verzorgd moeten worden
• En dat alles terwijl we vrij onstuimig weer verwachten en Rosan misschien ook wel vrijwel volledig uitgeschakeld is door zeeziekte.

Al met al niet de beste combinatie van omstandigheden. "Maar wat is nou het ergste wat er kan gebeuren? Dat we 30 uur moeten afzien en er dan zijn?" "Misschien, maar wat als een van hen moet kotsen, snel naar buiten gaat, niet aanhaakt en overboord valt?" "Of als een van hen binnen valt door een onverwachte beweging van de boot en iets breekt?" "Of als ze zo bang worden dat ze overboord willen springen en terug willen zwemmen naar het vasteland?" "Ja we hebben niet de meest ideale boot ook om in deze omstandigheden iemand kennis te laten maken met zeilen..."

Het zijn allemaal geen zekerheden, maar de risico's stapelen zich wel op. Er zijn gewoon veel dingen die fout kunnen gaan...

Twee dagen later vertrekken we zonder extra passagiers richting de Vava'u eilanden van Tonga. Zodra we uit de luwte van het eiland zijn nemen de wind en zee ons mee en zijn we blij met onze beslissing. Het is prima zeilweer, maar wel heftig. 2 tot 3 meter hoge golven volgen elkaar oncomfortabel snel op en de 18 knopen wind vlaagt regelmatig door tot 25 knopen. Rosan voelt zich na een uur al misselijk en vrij snel ligt ze gestrekt op de bank. Het is lang geleden dat ze zo erg last had van haar zeeziekte. Het is zelfs zo erg dat ik besluit haar op tijd in te stoppen en zelf alle wachten te lopen.

Met elke 25 minuten een wekker gaat de nacht uiteindelijk snel voorbij. Bij elk alarm check ik de AIS en onze koers. Tussendoor slaap ik. Het is een soort van solozeilen, maar dan met iemand achter de hand die, als het echt nodig is, kan komen helpen. Maar extra hulp is niet nodig. De wind neemt gedurende de tocht geleidelijk af, en ik rol steeds een beetje meer genua uit. Het is prachtig zeilen, maar de korte golven blijven en houden Rosan helaas tot ver op de tweede dag onderdeks. Pas als we in de luwte van de eilanden komen wordt de zee weer iets vlakker en als sneeuw voor de zon verdwijnt de zeeziekte. Samen genieten we van de nieuwe omgeving waar we nu arriveren. Het ziet er hier echt heel anders uit, genoeg dus om weer te verkennen!