Het was wel wat als de was wat makkelijker was

Twee Twintigers met een Tussenpensioen

Niels en Rosan 20 aug. 2025 | 10:20

Vlogs

Het is een uur of 3 in de middag als Snoopy met een lichte bonk op het strand loopt. Rosan stapt uit en staat toch nog tot haar knieën in het water. Hoewel het hier al geruime tijd maar een halve meter diep is, loopt het strand pas op het laatste moment de laatste 50 cm omhoog tot op het droge. Ze houdt onze bijboot even vast terwijl ik ook uitstap en samen tillen we Snoopy tot boven de vloedlijn het strand op. Op slot? Dat is echt niet nodig. Diefstal is hier vrijwel ongehoord en dus is het maanden terug dat Snoopy voor het laatst met iets anders dan een landvast vast zat. Ook de grote boot laten we tegenwoordig gewoon open als we ergens heen gaan. Het geeft een heel fijn gevoel dat dat hier kan. De ramen doen we trouwens wel altijd dicht, maar dat is tegen eventuele regen en niet tegen ongenode gasten.

Niels en Rosan zijn in 2023 vertrokken voor een reis van vijf jaar met hun Sigma 38OOD zeilboot. De twintigers zijn, zoals ze dat zelf zeggen, met tussenpensioen. Voor Zeilen doen ze verslag van hun droomreis. Daarnaast houden ze een vlog bij op hun YouTube-kanaal.

Met ons bootje netjes opgeborgen onder een palmboom lopen we richting de zuidpunt van het strand. Daar hopen we een route te vinden naar de oceaankant van de strip land waar we overheen lopen. We zijn nog steeds in de atollen van Frans Polynesië en dat betekent dat we goed beschermd binnen een soort ring van land, gevormd door zand en dood koraal, voor anker liggen. De lagoonzijde van dat land wordt gekenmerkt door palmbomen en zandstranden, de buitenzijde door een soort klein barrièrerif en vaak een natuurlijke dijk die, net als de rest van het land, weer bestaat uit dood koraal en zand. Overigens is al het zand hier ook ooit koraal geweest, maar het is door erosie en koraal etende vissen verpulverd tot kleine korreltjes. Het zand hier is dus ook anders dan het zand in Nederland. De korrels zijn veel groter, en het valt ons op dat het lang niet zo heet wordt als het zand op de Nederlandse stranden. Omdat het grote korrels zijn, zijn ze ook zwaarder, en stuift het dus vrijwel niet als er een windvlaag voorbij komt. Ideaal zand dus eigenlijk. Het is verbazingwekkend wat je allemaal ontdekt als je zo rondreist.

Na een paar honderd meter lopen komen we bij een aantal tafeltjes uit. Ze lijken te horen bij een restaurantje wat nu dicht is, maar er zitten wel wat mensen aan tafel die ons enthousiast groeten. Ze blijken van het superjacht te komen wat achter ons voor anker ligt, een zeiljacht van 25 meter lang wat van alle gemakken voorzien lijkt te zijn. We kletsen wat over onze reizen en dan komt een bijzonder specifieke vraag: "Als jullie nu terugkijken op de afgelopen twee jaar, wat zou je dan nog toe willen voegen aan de boot als geld en ruimte geen rol speelden?" Ik heb het idee dat ze deze vraag vaker stellen aan medezeilers.
"Een wasmachine!" Ik ben de eerste die het zegt maar Rosan is het roerend met mee eens. Wat kan dat soms een gedoe zijn. Met de hand de was doen kost en veel tijd en heel veel water. De was laten doen levert ons meestal was op die net niet droog is en dan alsnog uitgehangen moet worden en als we dan eens een keer een self-service wasserette vinden en de was daarna op de boot aan de waslijn hangen, weet de enige regenbui in twee weken tijd ons altijd precies te vinden...

Op het superjacht hebben ze uiteraard een wasmachine (en crew die de was voor ze doet) maar ze snappen wat we bedoelen. Ze snappen ook dat we vanwege de extra benodigde ruimte, elektriciteit en water geen wasmachine hebben. Even hopen we dat ze nu aan gaan bieden dat we de was wel langs mogen komen brengen, maar dat aanbod blijft helaas uit. We kondigen aan dat we nog een stuk verder gaan lopen en vertrekken in de richting van de oceaan. Daar struinen we wat rond tussen de blokken koraal, bestuderen we alle krabbetjes die zich daartussen bewegen en spelen we wat met de drie honden die besloten hebben om ons te vergezellen. Toen we het strand op stapten waren ze nog druk bezig met het achterna zitten van een dik varken, maar blijkbaar was met ons mee toch leuker. Na een uurtje wandelen lopen we weer terug naar binnenzijde. De superjachtzeilers zijn inmiddels vertrokken. Wijzelf lopen nog even rond onder de palmbomen op het smalle strookje stand waar Snoopy ook op ligt en varen vervolgens, de zonsondergang tegemoet, weer terug naar de grote boot.

Een week later arriveren we bij het enige dorpje op het atol. Met twee tassen vol wasgoed is het tijd om de was weer te doen en dus leveren we onze spullen in bij een vriendelijke Polynesische mevrouw die aangeeft dat we het de volgende dag weer op kunnen komen halen. Wassen, drogen, vouwen, het zit allemaal bij de prijs inbegrepen en we hebben er vertrouwen in dat het nu misschien eindelijk een keer soepel gaat verlopen.
Niets blijkt minder waar. We halen de volgende dag twee tassen met lekker ruikende en netjes opgevouwen was op, maar concluderen op de boot dat die toch nog wel wat vochtig is... Met een diepe zucht hangen we de waslijn maar weer op. Broeken, T-shirts, sokken. Alles gaa... Huh, sokken? Die hebben we al een hele tijd niet gedragen. Dit zijn ook helemaal niet onze sokken! En waar is eigenlijk Rosan haar pyjamashirt? En Niels zijn klusshirt?? Laten respectievelijk slapen en klussen nou net onze grootste hobbies zijn, wat dus betekent dat de twee belangrijkste shirts missen! Is verder wel alles aanwezig?

We kijken alle camerabeelden van de afgelopen maand terug om te zien wat we allemaal gedragen hebben en komen tot de conclusie dat verder gelukkig alles aanwezig is. Maar eens op zoek naar die T-shirts dan. Gewapend met drie onbekende sokken roeien we naar de kant, lopen we naar de wasserette en leggen we in steenkolenfrans uit wat er mis is. Na een korte zoektocht vinden we beide shirts weer terug. Ze zijn niet opgevouwen, maar gelukkig wel droog...