Dit nemen ze ons nooit meer af!

Na 19 landen, 17.000 zeemijlen en 2,5 jaar reizen zijn we blijer dan ooit dat we de stap hebben genomen om het gewoon te doen. Om alles wat we kenden achter te laten en om onze droom na te jagen. Maar al dat reizen, de grote tochten en de afstand tot thuis eisen hun tol… En dat is waarom Rosan heeft besloten dat het zo genoeg is geweest. Als onze tijd in Nieuw-Zeeland erop zit vliegt Rosan terug naar Nederland. En ik? Ik vaar door. De eerste stop wordt zeer waarschijnlijk Fiji, en vanaf daar vaar ik dan weer verder westwaarts, tot ik uiteindelijk weer terug ben in Nederland. Het gaat een bijzondere tijd worden. Na 2,5 jaar elke dag samen doorbrengen zijn we straks ruim een jaar bij elkaar vandaan. Wel komt Rosan mij tussendoor waarschijnlijk opzoeken als ik in Zuid-Afrika ben, maar het duurt nog best even voordat dat zover is.

In de luwte van het eiland Urupukapuka halen we het anker op. Door onze perikelen met de biosecurity heeft het wat langer geduurd voordat we de Bay Of Islands konden verkennen en moeten we er nu ook wat eerder weg dan we eigenlijk hadden gewild, maar het is niet anders. We komen er waarschijnlijk nog wel weer langs voordat we naar Fiji varen, want in de Bay Of Islands bevindt zich de meest noordelijke plek van Nieuw-Zeeland om uit te klaren. De kans is dus groot dat we vanaf daar weer vertrekken. Of althans, ik, want Rosan is dan waarschijnlijk al naar huis… We rollen de genua uit, krijgen vrij snel de wind te pakken en schieten met een flinke gang de zee op. 7,5 knoop op slechts de genua, dat gaat best lekker! De golven zijn wel wat heftig en hoewel die ons, halve wind varend, flink heen en weer schudden remmen ze ons niet af.

Het einddoel van de trip is deze keer Whangarei, een stukje richting het zuiden, waar we de boot een aantal maanden in de haven willen laten liggen. Beiden beseffen we dat het een bijzondere trip is. De laatste keer samen zeilen, de laatste keer samen ontdekken. “Zullen we deze baai doen?” Ik wijs op de kaart de baai aan die ik bedoel. “Het schijnt dat daar nog de overblijfselen van een oud walvisstation zijn.” “Ja klinkt goed! Ziet er ook lekker beschut uit.”

Na een heerlijke tocht start Rosan de motor, rol ik de genua in en ruimen we vervolgens alvast zo veel mogelijk op. We zijn inmiddels zo goed op elkaar ingespeeld dat we tijdens het varen bijna niet meer met elkaar hoeven te praten. We kennen onze taken, kennen de boot. Samen varen, samen plannen, samen op wereldreis zijn. Het is routine geworden. Wat zal dat gek zijn als dat straks niet meer is. Als Rosan weer moet wennen aan het leven in Nederland, en ik moet wennen aan het varen met andere mensen. Ik ga namelijk niet solo zeilen, maar ga opstappers meenemen. Dan heb ik iemand die een handje kan helpen, iemand waar ik tegen kan praten en iemand om de kosten mee te delen. Het staat in ieder geval al vast dat mijn vader weer een stuk mee gaat varen, en verder ga ik eens kijken hoe het loopt.

“Ik zal het anker even klaar gaan hangen.” Ik pak de afstandsbediening, sluit hem aan en geef de ankerketting wat ruimte. Nu kan ik het anker klaarhangen en dat is dat. Eens kijken waar we hem het handigste kunnen laten zakken. “Daarzo, achter die ketch en ongeveer in lijn met die gele?” “Lijkt me prima!” In de ruime baai liggen maar 5 andere boten. Plek zat dus en op zeer comfortabele afstand van de andere boten gaat het anker ratelend naar beneden. Hij houdt direct in de klei die hier op de bodem ligt. Het is fijn ankeren zo. Geen koraal om rekening mee te houden, geen los zand wat het ingraven van het anker bemoeilijkt maar gewoon een stevige klei om het anker in vast te zetten. “Ja hij is goed zo hoor!” We testen het anker altijd door eventjes flink gas achteruit te geven. Ik steek m’n duim op terwijl ik roep dat ik tevreden ben. De combinatie van wind-, water- en motorgeluiden maakt het nog wel eens lastig om de persoon aan het andere einde van de boot te verstaan. Rosan is het met me eens en zet de motor weer in neutraal. 2 tellen later staat hij uit en is de rust terug op de boot.

“Zetten we Snoopy vast in elkaar?” “Mwah, het is niet zo heel warm, dus hij kan wel blijven liggen vannacht.” Het is inmiddels eind van de middag en we hebben besloten om de rest van de dag lekker op de boot te blijven. Normaal gesproken zouden we dan alsnog onze bijboot alvast in elkaar zetten. Dan ligt hij niet meer bovenop het luik van de voorste hut en kunnen we de boot wat beter ventileren. Maar nu we niet meer in de tropen zijn is die noodzaak er eigenlijk niet echt. “Weet je al hoe je Snoopy in elkaar gaat zetten als je alleen bent?” “Ja, in elkaar zetten gaat wel lukken denk ik. Overboord zetten wordt de grootste uitdaging, maar daar heb ik ook al wel een ideetje voor.” We hebben de afgelopen tijd eens zitten kijken welke handelingen aan boord er lastiger zijn in je eentje, en de grootste uitdaging die we tegenkwamen was het van en aan boord zetten van de bijboot. Ik probeer dan wel zoveel mogelijk met opstappers te zeilen, maar mocht er een keer een paar dagen niemand bij me aan boord zijn dan is het alsnog wel handig om alles ook alleen te kunnen. “Ik denk dat ik een constructie maak zodat ik hem met de ankerlier omhoog kan halen. Dan hoef ik maar op een knopje te drukken en heb ik nog een hand vrij om de boot te begeleiden.” “Oké, ik ben benieuwd wat je ervan gaat maken.”

De volgende dag verkennen we het walvisstation, klimmen we naar boven bij een waterval en varen we nog een baaitje verder. We brengen daar 2 nachten door, varen dan door naar de volgende baai en vervolgens naar de haven. We varen de box in. Knopen vast. Tot zover. Dat was het. We zijn trots op onszelf, en ik nog een beetje extra op Rosan. Mijn droom werd onze droom, en samen maakten we hem waar. Over 5 maanden ga ik weer varen, maar het zal niet meer hetzelfde zijn. Maar wat de toekomst ook brengt, één ding is zeker: dit nemen ze ons nooit meer af!