Wereldzeilen op Makemo: geluk, regen en een knoop in de keel

“Best gek dat we hier nu zo lopen, langs azuurblauw water, tussen de palmbomen door, midden in de Grote Oceaan, terwijl mensen in Nederland nu gewoon een beetje liggen te slapen.”

“Apart hè, dat dit nu gewoon ons leven is?”

“Toch wel bijzonder, dat er gewoon mensen in Nederland zijn die we niet kennen, maar die elke tweede woensdag weer zitten te wachten tot ons filmpje online komt.”

 Niels en Rosan zijn in 2023 vertrokken voor een reis van vijf jaar met hun Sigma 38OOD zeilboot. De twintigers zijn, zoals ze dat zelf zeggen, met tussenpensioen. Voor Zeilen doen ze verslag van hun droomreis. Daarnaast houden ze een vlog bij op hun YouTube-kanaal.

Het zijn een paar van de dingen die we zo gedurende de week tegen elkaar zeggen als we ons ineens weer beseffen hoe bijzonder het is wat we allemaal doen. Ons leven bestaat momenteel uit wakker worden als de zon in ons gezicht begint te schijnen. Uit snorkelen tussen fel gekleurde vissen. Uit tussen koraalriffen door naar met palmbomen versierde strandjes roeien om boodschappen te doen bij een klein 'magasin' zoals de minisupermarktjes hier genoemd worden. Dat dat op dit moment gewoon voor ons is, vinden we nog steeds heel bijzonder. Al in Panama, al ik de Carieb, al op de Canarische Eilanden en zelfs al in het Belgische Zeebrugge zeiden we regelmatig tegen elkaar: wat gaaf dat we dit doen! Maar sinds we op de Marquesas aangekomen zijn is het gecombineerde gevoel van euforie, dankbaarheid en trots zó sterk aanwezig dat het geluk wat we daardoor voelen echt onbeschrijfelijk groot is. Het is een gevoel wat op afstand bijna onmogelijk over te brengen is. Gelukkig kunnen we het samen met de andere zeilers die we ontmoeten ervaren. Medezeilers die vrienden worden, soms ook als familie gaan voelen. Maar met onze familie en vrienden thuis kunnen we het lastig delen...

Het is inmiddels bijna twee jaar terug dat we Nederland verlieten. Ik zag op de Canarische Eilanden onze beste vrienden voor het laatst, zag op Curaçao nog m'n moeder en relatief recent was m'n vader in Panama. Maar m'n zusje, m'n oma's en m'n opa, m'n ooms en tantes, die heb ik al bijna twee jaar niet meer gezien. Natuurlijk kunnen we met elkaar bellen en dat doen we ook regelmatig, maar het is niet hetzelfde. Rosan is afgelopen september nog twee weekjes naar Nederland geweest, maar ook dat is nu alweer 9 maanden terug. Rosan had er tot nu toe de meeste moeite mee dat ze zo lang bij iedereen weg zijn. Het was dan ook Rosan die graag Starlink wilde, zodat als ze even met haar moeder wil kletsen we niet eerst WiFi of telefoonontvangst hoeven te zoeken. En het is Rosan die het meest twijfelt over wat te doen na onze tijd in Nieuw-Zeeland. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik er zelf totaal geen moeite mee heb. Ik baal er niet zo zeer van dat ik niet in Nederland ben, maar vind het soms wel jammer dat bijvoorbeeld m'n ouders niet híer zijn. Wat zou ik ze graag laten ervaren hoe mooi de wereld er hier uit ziet, hoe mooi de mensen hier zijn en hoe mooi ons leven hier is. Regelmatig denk ik, waren m'n ouders maar hier om dit met mij te kunnen ervaren. We gunnen het de mensen waarvan we houden gewoon heel erg om even in onze schoenen te staan.

Videobellend en verhalen vertellend lukt dat nog wel een beetje, maar vooral in de videos die we maken kunnen we laten zien wat we zoal beleven. Videos die we in eerste instantie vooral voor familie en vrienden maakten, maar die nu elke week enkele duizenden kijkers trekken. We krijgen veel reactie op YouTube. Maar ook via de mail of Instagram krijgen we zo af en toe een bericht van mensen die het mooi vinden wat we doen, die steun halen uit onze filmpjes. Van mensen die door ons geïnspireerd zijn om ook hun droom na te gaan jagen en van mensen die vragen hebben over hoe ze dat dan het beste kunnen aanpakken. Het is een  bijzondere en leuke extra dimensie aan al onze avonturen.

We zijn inmiddels op Makemo, een van de atollen van Tuamotus in Frans Polynesië. Na ons succesvolle bezoek aan Raroia valt ook dit atol niet tegen. Zwemmen in kristalhelder water, een kampvuurtje maken op het strand en daar ons eten op bereiden. Het is hier bijna de dagelijkse gang van zaken. Zo ook deze avond, waarop we gezellig met andere zeilers op het strand, onder de palmbomen, gepofte aardappelen en gegrilde groente zitten te eten. Kokosnootkrabben ritselen in de droge palmbladeren die een groot deel van het eilandje bedekken. Als we het woord 'paradijs' zouden moeten definiëren, dan zou dit het zijn. Maar het paradijs zou niet zo paradijselijk zijn, alles het er niet ook af en toe regende... We hebben net de laatste groentes op als het begint te spetteren. Eerst lichtjes, dan wat dikke druppen, dan weer even droog. Maar we horen de wind al aankomen, en die wind draagt ook het geluid van de naderende regen met zich mee. Even hebben we de hoop dat het langs zal trekken, maar een minuut later zijn we doorweekt. Het komt met bakken uit de hemel en we besluiten dat de marshmallows maar tot het volgende kampvuur moeten wachten. Snel maken we het vuur uit (wat niet zo heel veel moeite meer kost) en snellen we ons in de dinghies terug naar onze boten. Enigszins koud, volledig doorweekt maar toch zeer tevreden stappen we weer aan boord. Het is alweer bijna droog…

Het is hier op Makemo waar ik dit verhaaltje schrijf een waar ik tijdens het schrijven steeds meer met m'n wat vermoeide ogen begin te knipperen. Het is hier op Makemo waar ik me afvraag hoe laat het eigenlijk is en het is hier op Makemo dat ik, als ik op m'n telefoon de tijd check, zie staan dat het eigenlijk al wel bedtijd is inderdaad. 11 uur 's avonds. Tijdszone Tahiti staat erbij vermeld. Tijdszone Tahiti. Het doet me hier op Makemo, onderdeel van de Tuamotus, onderdeel van Frans Polynesië, gelegen midden in de Grote Oceaan, voor de zoveelste keer deze week denken: wat is het gaaf dat we hier zijn!

En dan bereikt ons een vervelend bericht vanuit Nederland. Iemand waarvan we gedacht hadden dat ze ons onderweg nog wel op zou komen zoeken, en dat we haar zeker nog zouden zien als we weer terug kwamen in Nederland, heeft het ondanks een dappere strijd niet gehaald... Wat zouden we nu graag even in Nederland zijn...

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}