Twee twintigers met een tussenpensioen: zeilend door het rif van Moorea

De spanning van een rifpassage en de beloning van een ankerplek in paradijselijk Moorea

Niels en Rosan 02 okt. 2025 | 10:16

Reisverhalen Twee Twintigers met een Tussenpensioen

Twee Twintigers met een Tussenpensioen: Moorea

"Zo, moet je kijken hoe die golven daar op het rif slaan!" "Wow, laten we maar flink afstand houden, daar wil je niet in terecht komen!" We varen langs de zuidkust van Moorea, het eiland waarachter we vanaf onze ankerplek op Tahiti de afgelopen twee weken uitzicht hebben gehad. "Moet je na gaan als er 3 meter deinig staat!" "Ja zeg, gelukkig is dat vandaag nog niet, anders wordt het nog spannender om door die smalle opening in het rif te varen."

Niels en Rosan zijn in 2023 vertrokken voor een reis van vijf jaar met hun Sigma 38OOD zeilboot. De twintigers zijn, zoals ze dat zelf zeggen, met tussenpensioen. Voor Zeilen doen ze verslag van hun droomreis. Daarnaast houden ze een vlog bij op hun YouTube-kanaal.

We gaan soepel op en neer op de 2 meter hoge deinig die vanuit het zuiden aankomt. Voor morgen wordt er 3 meter deining verwacht en dan wordt afgeraden om de lagune in of uit te varen, maar vandaag zou het moeten kunnen. Nou nog die opening zien te vinden... We hebben uiteraard de kaart erbij en zitten die te vergelijken met wat we zien. "Zou het daar dan zijn?" "Hmm, volgens mij breken de golven daar nog steeds gewoon op het rif..." Met prachtige bogen krullen de golven zich op als ze vlak voor het rif zijn en met groot geraas denderen ze daar vervolgens op neer. En dat zover als we kunnen zien. Toch zou die opening hier ergens moeten zijn.

Rustig varen we verder langs het prachtige eiland, op zoek naar een plek waar de golven even stoppen met breken. Het blijft interessant hoe de afstanden op een kaart soms kunnen vertekenen ten opzichte van de werkelijkheid. "Ja daar!" We kunnen ineens dwars van ons recht naar het land kijken. Het water is er relatief kalm. "Nou, daar gaat ie dan." Toch wel enigszins gespannen wijzigen we onze koers 90 graden. Aan de stuurboordzijde van de opening zijn mensen aan het golfsurfen zien we nu! En daar moeten we dus vlak langs varen... Aan bakboord zijn de golven iets minder heftig, toch maar een beetje die kant aanhouden dan. "Geef maar gas!" De toeren schieten omhoog, de boot versneld. "Wow, daar gaan we!" Terwijl we de opening bereiken tilt een golf ons twee meter omhoog. Hij breekt gelukkig niet. Nog lang niet waarschijnlijk, maar spannend is het wel... We zakken terug in het dal, de volgens golf komt. "JIIIEEEHAAA!" Met flinke snelheid surfen we half met de golf mee en dan zijn we binnen. Het water is rustig, onze hartslag nog niet helemaal. "Pfoe, we hebben het gehaald!"

Tijd om een ankerplek te gaan zoeken. Het blijkt nog een beste uitdaging want de zandplaat waarop we zouden kunnen ankeren blijkt maar 2 tot 3 meter diep te zijn. Met 2 meter diepgang is dat wel opletten geblazen. We checken snel het getij. "We zitten nu halverwege. Het water zakt nog 15 cm en stijgt dan weer 30 cm." "Denk je dat het hier kan?" We doen een paar verkenningsrondjes op de plek die ons geschikt lijkt. De dieptemeter geeft overal nog minimaal 40 cm onder de kiel. "Houdt niet over, maar moet wel kunnen." We laten het anker zakken, testen hoe we liggen, halen het anker weer op, laten het nog een keer zakken, testen nog een keer en zijn dan tevreden. Of nou ja... "We liggen toch nog wel wat dicht bij de drop-off. Ik verplaats het anker anders wel even met de hand."

Aan de rand van de zandplaat loopt de bodem in een hoek van 45 graden naar beneden. Ons anker ligt nu waarschijnlijk net op de rand en als we dus maar een klein stukje zouden krabben, valt het anker bijna vanzelf naar beneden. Het is vanaf boven water echter lastig te zien. Voor de fijne afstelling van het anker pakken we soms gewoon, zwemmend, onder water het anker op een leggen het precies waar we het willen hebben.

"Niets meer aan doen, ik heb hem nu twee meter verder van de rand gelegd, zo moet het goed komen. Alleen nog even ingraven." Een flinke dot gas achteruit. De ankerketting komt op spanning, het anker graaft direct in een dan zijn we echt tevreden. Tijd om te gaan genieten van het uitzicht op het prachtige eiland aan de ene kant en de spectaculaire golven aan de andere kant.

De dagen daarop varen we nog weer een ankerplek verder, zien we onderweg meerdere keren walvissen en beklimmen we de berg naast de ankerplek. Moorea is in alle opzichten een prachtig eiland!