Reven bij maanlicht, op naar Tahiti

We zijn onderweg van Tikehau naar Tahiti. We laten met enige tegenzin de Tuamotus achter ons en gaan we door naar de Society Islands. Ons laatste atol in de Tuamotus was weer prachtig, met ontmoetingen met vriendelijke mensen, gigantische mantaroggen en zelfs een tijgerhaai. We hebben er ook weer genoten van een kampvuurtje op het strand. Hout sprokkelen, eten voorbereiden en dat dan klaarmaken onder een steeds mooier wordende sterrenhemel. Om ons heen niets anders dan palmbomen, rustig kabbelend water waarin zo af en toe een haai voorbij komt zwemmen en het geritsel van kokosnootkrabben die door het struikgewas struinen op zoek naar hun favoriete hapje.

 Niels en Rosan zijn in 2023 vertrokken voor een reis van vijf jaar met hun Sigma 38OOD zeilboot. De twintigers zijn, zoals ze dat zelf zeggen, met tussenpensioen. Voor Zeilen doen ze verslag van hun droomreis. Daarnaast houden ze een vlog bij op hun YouTube-kanaal.

We waren eigenlijk nog niet klaar met deze prachtige omgeving van lage koraaleilanden maar soms is het gewoon tijd om door te gaan. Op Tahiti staan ons wederom prachtige dingen te wachten met als hoogtepunt de festiviteiten rond de Heiva, het soort van carnaval van Frans-Polynesië. Gedurende ruim twee weken worden er traditioneel sport- en danswedstrijden georganiseerd en dat willen we graag meemaken! Maar eerst moeten we dus die kant op varen.

De tocht verloopt tot nu toe soepel. We varen ruime wind met tussen de 10 en 20 knopen wind en de zee is verrassend vlak. Ondanks dat het de afgelopen dagen best gewaaid heeft glijden we soepel over de beperkte deining en de 30 uur die we voor de tocht ingeschat hadden lijken uit te gaan komen. Het is nu 2 uur 's nachts en morgen in de loop van de dag zouden we Tahiti moeten bereiken.

Dat de wind wat variabel is zorgt wel voor wat dilemma's omtrent de zeilvoering. De wind zakt wat weg, blijft even weg. Rif eruit? Moet wel kunnen. Ik meld Rosan dat ik aan de manoeuvre ga beginnen, stuur bij, haal er een rif uit en stuur weer terug. Dat is beter zo. Voor even in ieder geval, want een half uurtje later zakt de wind nog verder in. Toch het laatste rif er ook maar uit dan. Bijsturen, even aan wat lijnen trekken, terugsturen, opgelost. Met een mooi gangetje varen we weer verder.

Drie kwartier later komt de wind ineens op volle sterkte terug. Dan is een ongereefd grootzeil toch wat te veel. Bijsturen, lijnen stellen, ogen op de giek haken, terugsturen. Ik heb meteen maar weer dubbel gereefd en 1,5 uur nadat al het gereef begon staat het zeil er weer hetzelfde bij. De snelheid is weer hetzelfde en zowel de richting van de boot als van de wind zijn gelijk aan 1,5 uur terug. Ach, het houdt je een beetje bezig. Het is bovendien goed te doen, want niet alleen is de zee lekker rustig, het is ook kraakhelder en de volle maan geeft zoveel licht dat ik geen enkele keer een zaklamp nodig heb gehad. Ik zou een boek kunnen lezen bij het maanlicht maar vermaak me in plaats daarvan met het luisteren van podcasts en het kijken van documentaires. Om 6 uur, als het net een beetje licht begint te worden, komt Rosan bovendeks. Wisseling van de wacht.

Om 10 uur gaat m'n wekker, stap ik nog half slapend uit bed, smeer met gebrek aan fruit maar wat crackers als ontbijt en stap naar buiten. "We kunnen Tahiti al zien!" Rosan wijst op een massa land die een eindje voor ons al een flink stuk boven het water uitsteekt. Het is een groot contrast met de atollen die we soms pas een aantal mijl van tevoren zagen opdoemen omdat ze zo laag zijn. Best leuk voor de afwisseling om al wat sneller iets te hebben om naar te kijken. En dan is het ook nog eens Tahiti! Het magische, verre Tahiti. Vol met geschiedenis, verhalen en natuurschoon. Waar de walvissen rond de riffen zwemmen, waar de watervallen luid klateren en waar de mensen zich voorbereiden op alle festiviteiten. Wat we als eerste gaan doen? Juist, naar de supermarkt, om daar voor het eerst in 2 maanden weer eens een grote hoeveelheid verse groente en fruit in te slaan!