Mijn oceaanoversteek: Zeeën van tijd

Een maand aaneengesloten op de oceaan – ver buiten het bereik van familie en vrienden, zonder hulp als het misgaat – is een ervaring die je nooit meer vergeet. De reden daarvoor verschilt per persoon. Zeven zeilers delen hun persoonlijke ervaring in Zeilen 08/2026. ´Mijn oceaanoversteek´ is voor abonnees hier digitaal te lezen. In deel 6/7: Linda van de Fliert zeilt met Björn de wereld over.

Zeeën van tijd

Linda van de Fliert zeilt met Björn de wereld over. Het bracht ze tot in Nieuw-Zeeland. “Onze vijftig jaar oude stalen one-off tweemaster Sirena mist weliswaar wat moderne gemakken, maar dankzij haar lange kiel, diepe kuip en degelijke uitrusting is het de ideale boot om mee over te steken.”

'Lijn je je wel aan?” hoor ik van diep in de boot. “Altijd!” roep ik terug.

'Lijn je je wel aan?” hoor ik van diep in de boot. “Altijd!” roep ik terug. De eerste nacht van een oversteek is spannend, elke keer weer. Ook deze eerste nacht op de Stille Oceaan. Het maakt niets uit dat we al meer dan 5000 mijl ervaring hebben.

Als je in bed ligt laat het gevoel dat de wachthouder overboord spoelt, je niet los. Voor de wachthouder buiten lijken de golven huizenhoog. Maar de angst voor het water ben ik na een paar uur vergeten. De zee is nog net zo woest, maar ik zie het niet meer. M’n lijf compenseert als vanzelf het geschommel en de golven glijden onder Sirena door. We worden verlicht door zeevonk en sterren. Genten en keerkringvogels zweven mee in de luwte van het zeil. Tijd verliest elke betekenis en bestaat nog slechts uit ‘dag’ en ‘nacht’. Wat overblijft is rust.

Aan dek vinden we vaak vliegende vissen of inktvisjes. De vissen gooien we levend terug, de inktvissen hebben minder geluk. Die liggen gebakken in het gangboord, hun inkt als een plaats delict eromheen. Grotere vissen vinden ons te traag; we vangen deze oversteek niets en moeten het doen met het eten aan boord. Dat is geen straf, want we eten goed, al zeg ik het zelf. Als de voorraad verse groenten in het net dat boven tafel bungelt begint te slinken, gaan we over op blik en lang houdbare groenten als kool en pompoen. In Panama vonden we gestoofde aubergine in blik, lekker met ei en limabonen. Pasta puttanesca is ook favoriet, en helemaal mogelijk uit houdbare voorraad. En ik bak taarten, cakes en ander lekkers. Dat kost wat meer moeite dan in een stilstaande keuken, maar is een enorme traktatie zo midden op de oceaan.

Bekijk ook

Mijn oceaanoversteek: In het midden van iets moois | Zeilen

Saai is het nooit. Ik verslind boeken, podcasts en series. We organiseren een pubquiz met het thuisfront via de satelliettelefoon. We praten samen over het leven en de toekomst. We repareren wat stuk gaat – want ook dat hoort bij oversteken. En ik tuur uren om me heen naar de zee. Thuis in Nederland kan ik dat niet, stilzitten. Maar aan boord kost het me geen enkele moeite. Misschien is het verschil dat je op een boot nooit echt stilzit; je bent druk met jezelf overeind houden. De lange oceaandeining, die je als vertrekker altijd wordt beloofd, is bij ons nooit aangekomen.

Na 39 dagen varen komen we aan in Frans-Polynesië. Fatu Hiva is misschien wel de mooiste plek na een van de fijnste oversteken. Een paar weken lang genieten we in het paradijs, van de junglegeluiden, gastvrije mensen, verse pomelo’s, kleurrijke vissen en adembenemende baaien. Dan is het tijd om ankerop te gaan en begint onze volgende oversteek naar de Tuamotu-archipel.

“Lijn je je wel aan?” hoor ik van diep in de boot. “Altijd!” roep ik terug.

Alle oceaanoversteken lezen?

Het volledige artikel met daarin de zeven oceaanoversteken is te lezen in Zeilen 08/2026 en voor abonnees hier digitaal. Nog geen abonnee? Bestel nu een digitaal jaarabonnement op Zeilen, dan heb je direct toegang tot dit artikel en vind je in ons digitale archief nog veel meer. Óf bestel een jaarabonnement 12x Zeilen+ digitaal lezen, dan krijg je maandelijks ons magazine thuisbezorgd én heb je met onze app altijd en overal de kennis van Zeilen tot je beschikking. Bestel hier.

Bekijk ook

Mijn oceaanoversteek: Oncomfortabel, maar machtig mooi | Zeilen