Mijn oceaanoversteek: Oversteken is ook werk

Een maand aaneengesloten op de oceaan – ver buiten het bereik van familie en vrienden, zonder hulp als het misgaat – is een ervaring die je nooit meer vergeet. De reden daarvoor verschilt per persoon. Zeven zeilers delen hun persoonlijke ervaring in Zeilen 08/2026. ´Mijn oceaanoversteek´ is voor abonnees hier digitaal te lezen. En hieronder deel 1/7: Rob Dillmann met de ARC.

Oversteken is ook werk

Rob Dillmann maakte in november vorig jaar zijn eerste oceaanoversteek, samen met een groep zeilers die zich ook hadden aangemeld voor de Atlantic Rally for Cruisers (ARC). “Ik had het voor geen goud willen missen. Maar het is wel een acquired taste; je moet het leren waarderen.”

De overtocht verliep eigenlijk heel voorspoedig. We genoten van de mooie luchten, prachtige zonsopgangen en -ondergangen en de indrukwekkende volle maan. Die momenten werden afgewisseld met squalls, met eerst weinig wind, en daarna veel regen en wind. Onze gemiddelde snelheid lag tussen de zes en dertien knopen, wat voor ons schip heel veel is. Na zeventien dagen arriveerden we in Saint Lucia. Daar kregen we een magnifieke ontvangst. Dat is dan weer een van de leuke kanten van het varen met de ARC.

Gedurende de oversteek kwamen we in een soort van cadans terecht waarin de dagen en wachten zich aaneenrijgen. Veel materiaalpech hebben we niet gehad: een gebroken boutje, een piep in het stuurwiel, een beetje lucht in de wierpot (waarbij de motor te warm werd door gebrek aan koelwater) en wat water langs de afdichting van de roerkoning wegens de achteroplopende zeeën. Dankzij onze grondige voorbereiding voelden we ons geen moment onveilig.

De ARC-organisatie stelt strenge eisen en inspecteert ook je boot. Dat heeft mij als schipper zeker geholpen. Eenmaal onderweg bleef de systematische focus op veiligheid. Voortdurend vroeg ik mij af: is alles nog heel? Het onbedorven romantische aspect was er zeker op momenten, maar bepaald niet de hele tijd. Ik voelde mij verantwoordelijk voor het welzijn van allen aan boord, en dat weegt toch. Oversteken is ook werk: wachtlopen, logboek bijhouden, weerberichten binnenhalen, veiligheidsronde maken, koken, opruimen, slapen... Vooral dat laatste bleek ingewikkelder dan gedacht. Met flinke zeegang, deining, wind en een krappe slaapplek ligt slaaptekort op de loer.

We maakten de oversteek samen met onze twee zoons. Een van hen nam iedere dag een vlog op. Deze misschien ongebruikelijke routine zorgde voor vrolijke afleiding. Het was bijzonder om deze tocht in familieverband te doen: we wisten al heel goed wat we aan elkaar hadden, en nu nog beter.

Ik had het voor geen goud willen missen. Maar het is wel een acquired taste; je moet het leren waarderen.

De jaren aan voorbereiding wierpen hun vruchten af. Misschien dat we daarom geen last hadden van wat op andere schepen wel gebeurde: gescheurde ‘gekleurde’ zeilen, gebroken lummelbeslag, klapgijp met roerproblemen als gevolg, te weinig eten of water, of te veel alcohol (vooral bij passagiers op charterschepen).

Want dat viel op: hoe minder voorbereid en ervaren de bemanning, hoe rooskleuriger de verwachting en hoe meer de algehele ervaring tegenviel. Soms zodanig dat ze na aankomst de boot subiet op transport zetten, of een professionele bemanning werd ingehuurd. Gelukkig was onze ervaring anders. We zien alweer uit naar een paar mooie oversteken, als we volgend jaar terug naar Europa gaan zeilen.

Bekijk ook

Beste tijd voor een oceaanoversteek? ARC Europe gaat in groepsverband | Zeilen

Verder lezen?

Het volledige artikel is te lezen in Zeilen 08/2026 en voor abonnees hier digitaal. Nog geen abonnee? Bestel nu een digitaal jaarabonnement op Zeilen, dan heb je direct toegang tot dit artikel en vind je in ons digitale archief nog veel meer. Óf bestel een jaarabonnement 12x Zeilen+ digitaal lezen, dan krijg je maandelijks ons magazine thuisbezorgd én heb je met onze app altijd en overal de kennis van Zeilen tot je beschikking. Bestel hier.