Mijn oceaanoversteek: Op het ritme van de fronten

Een maand aaneengesloten op de oceaan – ver buiten het bereik van familie en vrienden, zonder hulp als het misgaat – is een ervaring die je nooit meer vergeet. De reden daarvoor verschilt per persoon. Zeven zeilers delen hun persoonlijke ervaring in Zeilen 08/2026. ´Mijn oceaanoversteek´ is voor abonnees hier digitaal te lezen. En hieronder deel 2/7: Ronne Aarts en Bouke van der Zee.

Op het ritme van de fronten

Ronne Aarts, Bouke van der Zee en hun dochter Inge vertrokken in september voor een zeilreis over de Noord-Atlantic. Dat deden ze al eerder, zo’n veertien jaar geleden, met hun aluminium oceaanracer. Ditmaal varen ze met een Van de Stadt Tasman 48.

Bakstagwindje, zonnetje-wolkje, code 0 erop… Terwijl het groene Faial langzaam aan de horizon verdwijnt, maakt Inges gitaarspel de idylle compleet. Zo mag het wel twee weken blijven. Natuurlijk weten we dat dat niet gaat gebeuren, maar de eerste dagen van een oversteek kun je het weer redelijk uit kiezen en voorlopig pakt dat goed uit.

De dagen rijgen zich al snel aaneen. Het comfort aan boord varieert op het ritme van de passerende fronten. Er is deze reis iets wezenlijks veranderd. Via het witte doosje van die biljonair sijpelt de buitenwereld onze kajuit binnen. We bellen en appen met vrienden en lezen slecht nieuws. Ook het werk weet ons te vinden. Voor het weer en de veiligheid is het fantastisch, maar het gevoel van écht afgesneden zijn is definitief verdwenen. “Kijk, wat is dat? Grienden! Cool!” Zo’n veertien jaar geleden zagen we deze dolfijnen voor het laatst, ongeveer op deze plek, een paar honderd mijl ten westen van Zuid-Ierland. Zou het dezelfde groep zijn? Samen met vogels en de kwalachtige Portugese oorlogsschepen is dit het enige andere leven dat we onderweg zien.

“Shit, de lijschoot van de fok schavielt tegen de opgerolde stagfok.” Continu opletten om problemen te voorkomen of vroegtijdig te ondervangen blijft cruciaal.

We zetten drie reven voor de nacht, en ik ga slapen met mijn oordoppen in. “Ronne, wakker worden!” Dat was ik al; deze bui is moeilijk te missen. De stuurautomaat piept dat we van koers zijn. Ik stap rechtstreeks uit bed de koude regen in, er is geen tijd voor een zeilpak. Inge slikt haar misselijkheid weg, trekt haar pak aan en lost de in korte tijd doorweekte Bouke af aan het roer. Fok eraf en gereefde stagfok erop. Bouke kan gaan opwarmen in bed, ik neem de wacht over, met Inge stand-by. Ik ben trots op de bemanning, die goed fun ctioneert wanneer het nodig is.

De volgende ochtend drink ik oploskoffie bij mijn gebakken eieren vanwege die rotgolven. Toch smaakt-ie goed. Gelukkig zitten we hier niet tussen het ijs en is er deze tocht geen stag gebroken of uitlaat gesmolten. Over 24 uur wordt het beter. Koken en afwassen zijn een uitdaging wanneer het water uit de spoelbak klotst. Je moet de straal uit de kraan zorgvuldig timen om te voorkomen dat het water op het aanrecht belandt. Antislipmatjes schuiven heen en weer, af en toe is er een dwarse golf waardoor de hele boel door de tent vliegt.

Uiteindelijk neemt de wind af, maar de buien blijven. Een spelletje van reven en ontreven. Die rottige golven zijn nog wel te doen, maar als de wind verder afneemt beginnen de zeilen te klappen wanneer de boot te snel rolt. En als ik ergens een hekel aan heb... Die mooie dag zeilen waar we op hadden gerekend, wordt een frustrerende dag van zeilen trimmen, zeilen reven, zeilen strijken, zeilen zetten, motor aan en motor uit – met als enige constante die vervelende golven.

Nog 150 van de 1800 mijl te gaan. Morgen ochtend komen we aan in het IJslandse Eskifjörður, na iets minder dan twaalf dagen varen. Een nieuwe wereld om te ontdekken. Van goede vrienden die daar op ons wachten horen we dat de fjord prachtig is en dat de bergen besneeuwd zijn. We kijken uit naar het zwembad met sauna’s en hottubs. Als de zee nou een beetje bedaart en de wind zo blijft, dan kan zo meteen de code 0 er weer op.

Bekijk ook

Mijn oceaanoversteek: Rob Dillmann met de ARC | Zeilen

Verder lezen?

Het volledige artikel is te lezen in Zeilen 08/2026 en voor abonnees hier digitaal. Nog geen abonnee? Bestel nu een digitaal jaarabonnement op Zeilen, dan heb je direct toegang tot dit artikel en vind je in ons digitale archief nog veel meer. Óf bestel een jaarabonnement 12x Zeilen+ digitaal lezen, dan krijg je maandelijks ons magazine thuisbezorgd én heb je met onze app altijd en overal de kennis van Zeilen tot je beschikking. Bestel hier.