Logboek Mare Nostrum: dertig kaarsjes en een anker

Vertrekkers Macy en Jeroen nemen je mee aan boord van Mare Nostrum. Samen met hun hond Nala vertrokken ze in mei 2026 met hun Beneteau Oceanis 440 voor een meerjarige zeilreis. Van lange oversteken en afgelegen ankerplekken tot bootklussen, onverwachte ontmoetingen en de lessen die het leven op zee onderweg gaat brengen. Lees mee in hun logboek vanuit Noorwegen.

Logboek Mare Nostrum: dertig kaarsjes en een anker

Door het luik valt de eerste ochtendzon naar binnen. Buiten hoor ik het zachte klotsen van water tegen de romp. Nog voordat ik mijn ogen open, ruik ik versgebakken kaneelbroodjes. Jeroen zit al in de kuip. Op tafel ligt een cadeautje dat familie ons vóór vertrek heeft meegegeven, met de strikte instructie het pas vandaag open te maken.

Even ben ik vergeten waar ik ben. Dan kijk ik door het raam naar buiten en zie ik de bergen weerspiegelen in het stille water. Geen woonkamer vol visite, geen familie aan de keukentafel. Alleen Mare Nostrum, Jeroen en Nala, die waarschijnlijk vooral geïnteresseerd is in de kruimels van mijn kaneelbroodje. En ergens tussen het klotsende water, de bergen en die eerste slok koffie besef ik: ik ben jarig.

Toch voelt het ook vreemd. Tijdens het videobellen zie ik familie aan de andere kant van het scherm. Bekende gezichten, maar opeens heel ver weg. Even denk ik aan hoe vanzelfsprekend het vorig jaar nog was om de auto te pakken voor een verjaardag. Een tas mee, een halfuur rijden en aan het einde van de dag weer thuis. Nu zit er geen snelweg tussen ons, maar honderden zeemijlen.

De ankerburen van de Nederlandse zeilboot Heartbeat blijken ook een kaartje en een cadeautje achter te hebben gelaten. We kennen elkaar nog geen vierentwintig uur, maar dat lijkt op het water nauwelijks uit te maken. Alsof iedereen begrijpt hoe bijzonder – en soms ook een beetje gek – het is om je verjaardag op deze manier te vieren.

Geen romantisch verjaardagscadeau

Mijn opvallendste verjaardagscadeau krijg ik eigenlijk al maanden eerder. Geen sieraad. Geen parfum. Maar een anker. Misschien niet het meest romantische cadeau, maar voor ons vertrek voelt het bijzonder. Iedere zeiler kent dat moment: de motor gaat stil, de ketting loopt uit en langzaam komt de boot tot rust. Je vertrouwt op iets dat je niet ziet, maar wel elke nacht voelt.

Wanneer het nieuwe anker met een doffe plons verdwijnt en de ketting langzaam strak komt te staan, kijken Jeroen en ik elkaar aan. “Die ligt,” zegt hij. Ik knik.

Later die nacht word ik even wakker van een windvlaag. Automatisch luister ik naar de boot: naar de beweging, naar het geluid van de ketting, naar de manier waarop we achter ons anker liggen. Mare Nostrum ligt nog precies waar ze hoort. Ik draai me weer om.

Een paar dagen later blijkt dat vertrouwen toch even getest te worden.

De wind is 180 graden gedraaid sinds aankomst en er staat inmiddels zo’n 20 tot 25 knopen wind. We liggen op een bodem met zeegras; achteraf blijkt dat precies de combinatie waardoor het anker begint te krabben.

Bekijk ook

29-jarige vertrekkers: "Als je blijft wachten, ben je misschien te laat" | Zeilen

Bij twijfel verleggen

“Macy! Actie!” roept Jeroen vanuit de kuip.

Aan zijn stem hoor ik meteen dat dit geen uitnodiging is om de zonsondergang te komen bekijken. Ik schiet de kajuitingang uit. De motor draait al en op de kaartplotter zie ik precies wat je als zeiler liever niet ziet: onze positie verandert. Niet door een koers die we zelf gekozen hebben, maar langzaam richting de kade.

“Hoeveel ruimte?” vraag ik.

“‘Nog geen drie meter.”

In één beweging verdwijnen mijn slippers onder de tafel en trek ik mijn schoenen aan. Terwijl ik het roer overneem, kijkt Jeroen opnieuw naar de situatie bij het anker. Twintig minuten later ligt Mare Nostrum weer veilig op een ankerplek die beter beschut is. De adrenaline zakt langzaam weg.

Die avond trekken we onze eigen conclusie: we hadden eerder moeten luisteren naar dat kleine stemmetje dat zei dat het niet helemaal goed voelde. Op zee leer je dat twijfel zelden zomaar komt. Soms betekent goed zeemanschap niet dat je het risico neemt omdat het waarschijnlijk wel goed gaat, maar dat je luistert naar je gevoel. Nog een keer rondvaren, opnieuw ankeren of toch die andere plek kiezen. Bij twijfel verleggen.

Verrassend Noorwegen

Noorwegen blijft ons ondertussen verrassen. Op aanraden van een Noor zetten we koers naar Sundal. “Weet je zeker dat hier een aanlegplek is?” vraag ik terwijl we langzaam dichterbij komen. Jeroen haalt zijn schouders op. “Dat gaan we zo ontdekken.” Er ligt een klein houten steigertje dat er niet heel stabiel uitziet. We leggen de boot vast, maar lopen vrijwel meteen naar de receptie om te vragen of we aan de kade mogen liggen. “Of course,” zegt de Noor achter de balie. Niet veel later verleggen we de boot terwijl een medepassant een handje komt helpen.

Misschien zijn dat uiteindelijk wel de mooiste momenten van onderweg zijn. Niet de slingers. Niet de cadeautjes. Maar de mensen die je helpen zonder iets terug te verwachten. De lessen die je onderweg leert. En de vrijheid om niet morgen te hoeven vertrekken als de wind verkeerd staat.

Een paar dagen later liggen de weerkaarten opnieuw op tafel. De wind draait naar noord. Precies goed om zuidwaarts te varen. Ironisch genoeg willen we eigenlijk nog helemaal niet weg. Toch halen we het anker op. Langzaam verdwijnen de Noorse bergen achter ons en zetten we de boeg naar het zuiden.

Dertig worden had ik nog nooit eerder op deze manier voorgesteld. Ik dacht aan taart, familie en een huis vol mensen. Uiteindelijk kreeg ik iets anders: een verjaardag tussen de bergen, met Mare Nostrum als mijn varend thuis en een anker dat me liet zien hoeveel vertrouwen er kan zitten in iets dat je bijna niet ziet. Misschien is dat wel het mooiste aan vertrekken: niet precies weten wat je onderweg tegenkomt, maar erop vertrouwen dat je altijd weer veilig je plek vindt.

Extra: Vlog Sailing Mare Nostrum