Column Anna: We komen jullie helpen hoor!

In het lentezonnetje even op het dek kletsen met de buurman. “Wat deden jullie eigenlijk voordat ju…

Redactie Zeilen 29 mrt. 2017 | 08:07

Reisverhalen

Een paar dagen later eet hij mee aan boord. Je kunt zien dat hij zit te broeden op iets. “Hoe werkt jullie managementervaring eigenlijk door in jullie zeilreis?” Nu zit ik niet snel om een antwoord verlegen, maar hier moet ik even over nadenken. Wietze glimlacht en noemt een paar dingen. Ik val hem bij en kom ook met dingen als: “we kijken wat breder naar een land dat we bezoeken, zijn naar meer informatie op zoek dan de gemiddelde zeiler”. Dat we wat planmatiger dan gemiddeld te werk gaan, zal er ook wel mee te maken hebben. Het is een leuke vraag om over na te denken. Ik zie bij Wietze ook van alles door zijn gedachten tuimelen. “Ik vraag dat, omdat ik graag zou willen dat jullie daar een verhaal over houden bij ons”. We vallen uit onze stoel door de onverwachte vraag. Maar tegelijk zijn we ook enthousiast. Al snel is er een datum geprikt en gaan we aan de slag.

Wat opvalt, is dat twee van de bemanningsleden een flink pistool op hun been gebonden hebben. “Waar ga je dat voor gebruiken?” vraag ik. Hij lacht om mijn benauwde blik en wijst: “met die lui hebben we nog wel eens problemen”. We varen inmiddels in het noorden van de baai bij Sausalito. Daar liggen tientallen boten voor anker, in verschillende stadia van onttakeling. “Daar wonen veel mensen illegaal op boten. Veel drugsgebruik en handel in drugs. Als er inspecties gedaan moeten worden, gaan wij mee als wetshandhavers. Wij mogen gewapend zo’n boot betreden”. Daar ben ik toch even stil van. Het gros van de geankerde bootjes ligt flink te rollen op de deining. Het ziet er erg armoedig uit op deze grijze maandagochtend. Hoe meer we vragen, hoe meer we onder de indruk raken van de brede verantwoordelijkheden die ze bij de Coast Guard hebben. Visserij-inspectie, bestrijding van illegale invoer van onfrisse handel, SAR, begeleiding van grote scheepvaart, voorlichting: ga maar door. Het valt op met hoeveel bezieling ze praten over hun bijdrage aan een veilige samenleving.

Hij staat op en haalt iets uit zijn zak. Het is een mooi bewerkte munt. Hij geeft hem aan Wietze en legt uit dat dit een oude traditie is. Als je een Coast Guard-medewerker tegenkomt en je kunt de munt aan boord laten zien, is hij je een biertje verschuldigd. Kun je de munt niet tonen, dan moet jij op een biertje trakteren. Dan verdwijnt de grijns van zijn gezicht. “Jongens, jullie gaan straks weer een flink stuk varen op de Stille Oceaan. Tot de Indische Oceaan is dat ons werkgebied. Alsjeblieft, bel ons als er iets is. We komen jullie helpen hoor!” We nemen de munt met enig ceremonieel aan. Terwijl ik er naar kijk, vraag ik me af hoe dat moet met dat biertje als je midden op de Stille Oceaan gered wordt. Maar dat zien we dan wel weer.