Interview met een nieuwe vertrekker: Ran

"We varen onze kinderen achterna én tegemoet"

Greetje Tops

08 jul. '26

2 minuten

Maak ons je Google favoriet!

Dit jaar zijn weer veel vertrekkers van plan de trossen los te gooien. Zeilen is benieuwd welke zeiljachten inmiddels onderweg zijn en hoe de eerste mijlen op zee zijn verlopen. Dit keer spreken we met vertrekker Lowik van zeiljacht Ran.

Introductie vertrekker

Lowik Doude van Troostwijk en Joke Berger (66 en 66) vertrokken half mei met Ran, een aluminium Koopmans 36 met midzwaard en kottertuig uit 1988.

“Nu we beiden met pensioen zijn, maken we een oude droom waar. We kochten de boot dertien jaar geleden, speciaal om te gaan reizen. Dat deden we ook, maar we misten de tijd en ruimte voor lange reizen. Nu gaan we onze kinderen achterna én tegemoet: zoon Wouter woont met zijn gezin in Noord-Spanje, zoon Joost is met Marrit onderweg met zeiljacht Awa. Volgend jaar hebben we afgesproken op de Azoren, om elkaar te ontmoeten. Hopelijk redt onze dochter dat ook: zij zeilt rond in de buurt van Trondheim.”

Q&A vanaf zeiljacht Ran

Waar liggen jullie nú met de boot en hoe gaat het tot zover?

We liggen in Tréguier, in het noorden van Bretagne. Na een trage start vanuit Nederland, met de wind uit de verkeerde hoek (maar wel heerlijk warm weer), maakten we een mooie, snelle oversteek naar Cherbourg – al moesten we helaas iets vaker de motor gebruiken dan we hadden gehoopt. Guernsey was voor ons de eerste onbekende haven. Daar moesten we onze draai nog even vinden, maar hier in Frankrijk voelt het alsof de reis nu echt begonnen is. Al moeten we onszelf er regelmatig aan herinneren dat dit geen vakantie van een paar weken is.

Waar hebben jullie de afgelopen maanden het meest naartoe geleefd? En misschien ook tegenop gezien?

We keken er vooral naar uit om alle verwachte én onverwachte verplichtingen achter ons te laten. De eindeloze lijst met klussen voor huis, boot, familie en werk leek maar niet korter te worden. Afscheid nemen vonden we eigenlijk niet zo moeilijk. Misschien ook omdat onze kinderen inmiddels allemaal hun eigen leven leiden.

Bekijk ook

Zeilen met Awa: Eerste stop op de Grote Oceaan | Zeilen

Wat laten jullie bewust achter in Nederland? En wat gaan jullie waarschijnlijk het meest missen?

We laten vooral de vaste ritmes, de verplichtingen en de eeuwige haast achter. Heerlijk om iedere dag opnieuw te kunnen bedenken waar je zin in hebt.

Wat we het meest gaan missen? Bruin brood en een patatje met frikandel. Maar daar staat gelukkig een hoop heerlijk lokaal eten tegenover.

Iedereen droomt van de mooie momenten onderweg… Wat zou het ultieme hoogtepunt zijn? En waar zijn jullie stiekem het meest nerveus over?

Het ultieme hoogtepunt? Stabiele ruime wind, vol tuig, een stralende zon en om je heen niets dan blauwe ruimte. En dolfijnen natuurlijk – al hebben we die inmiddels al mogen afvinken. Waar we het meest tegenop zien, zijn de overvolle, onbekende en krappe Franse en Spaanse havens tijdens de vakantiedrukte.

Wat zouden jullie tegen jezelf van drie jaar geleden zeggen, toen dit nog alleen een droom was?

Drie jaar geleden wilden we eigenlijk al vertrekken. Dat lukte toen niet, vooral door werk en familieomstandigheden. Dus zouden we nu tegen onszelf zeggen: Hè hè… het is gelukt!