Hoe een verdwaalde Japanse duif eindigde op een houten klassieker in de Bahama’s

Je komt onderweg van alles tegen als je met je boot de wereld rond zwerft — dolfijnen, vliegende vissen, soms een schildpad… maar een Japanse postduif? Dat overkwam Janice Anne Wheeler en Steven Uhthoff aan boord van hun klassieke ketch Steadfast, ergens tussen Acklins Island en Eleuthera.

Een duif met grootse plannen

Op een middag landde er ineens een vermoeid, grijzig bolletje veren in de stuurhut. De duif droeg een pootring: Japan 2020 123235. Een postduif dus. Maar dan wel eentje die duidelijk een verkeerde afslag had genomen.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Wheeler doopte hem al snel Herman. Niet omdat hij zo heldhaftig was — eerder omdat hij misschien wel de slechtste postduif ter wereld is. In plaats van ergens aan land zijn thuis te vinden, zat Herman gewoon aan boord in de Bahama’s.

Hij dronk wat, at niets, en produceerde… kleurrijke uitwerpselen. Niet echt een geruststellend begin. Maar toen Steadfast de volgende ochtend vertrok voor een pittige 37-uurs tocht naar Eleuthera, bleef Herman gewoon zitten. In een geïmproviseerd ‘duivenbakje’ op het dek, alert en nieuwsgierig, maar niemand dichterbij dan een voet tolere­rend.

Hoe komt een Japanse duif in de Bahama’s terecht?

Hoewel het bijna mythisch klinkt, is er een vrij aardse verklaring. Postduiven kunnen zo’n 700 mijl non-stop vliegen. De afstand Japan–Bahama’s? Grofweg 6.600 mijl. Dat gaat ’m niet worden, zelfs niet met medewind.

Volgens de Amerikaanse Gulf Coast Homing Club komt het vaker voor dat duiven verdwalen boven zee, in een wolkenbank terechtkomen en dan het water op vliegen. In paniek zoeken ze iets om op te landen en hitchhiken ze vrolijk mee op vrachtschepen. Japan heeft een enorme scheepvaartstroom richting Amerika — dus de puzzelstukjes vallen best mooi op hun plek.

Aan boord: rijst, havermout en een vleugje magie

Eenmaal aan boord knapte Herman razendsnel op. Hij bleek gek op rijst én op havermout. Intussen vloog Steadfast verder door de Bahama’s en bleef Herman trouw bij het schip. Volgens Wheeler voelde het alsof hij een soort teken of mascotte was — een onverwachte passagier die hen had uitgekozen.

Maar ja, wat doe je met zo’n gast? Wegsturen doe je niet. Meenemen naar Florida, waar duivenclubs hem een nieuw thuis konden geven, leek een optie. Of simpelweg wachten tot hij andere duiven hoorde en zélf besloot dat het tijd was om verder te reizen.

De comeback van een echte postduif

En inderdaad: in Marsh Harbour, op 30 maart, nam Herman zijn besluit. Hij vloog op, draaide een rondje boven de oude ketch, en verdween richting wal. Terug naar een wereld waar andere duiven wonen — en waar zijn soort zelfs voorkomt, volgens de Avibase-vogeldatabase.

Zijn mandje staat nog steeds aan dek. Voor het geval Herman besluit dat hij toch liever zeiler is dan vlieger.