Waarom Harry tegen de klok in rond Groot-Brittannië zeilde

Onder het motto ‘als ik nu niet ga, komt het er nooit meer van’ gooit Harry Dekkers los voor een tocht rond Groot-Brittannië. Halverwege wijzigen de plannen, hij zeilt uiteindelijk in 28 dagen solo en 17 dagen dualhanded round the Island. Hij kiest zijn route tegen de klok in. Hoe bevalt dat? Je leest het hele verhaal in Zeilen editie 08/2025.

Tekst: Harry Dekkers

Na jarenlang wikken en wegen komt het juiste moment ineens voorbij. Ik zit tussen twee werk­gevers in, tijd krijgt een andere lading. Ik besluit dat deze periode mij dé mogelijkheid biedt om een lang gekoesterde droom waar te maken: een zeiltocht rondom Engeland. Onder het motto ‘nu of nooit’ gooi ik los.

Oostkust

Na voldoende eten en drinken te hebben ingeslagen – die ik handig opberg onder de vlonders, nog een mooi voor­ deel van een S­spant – begint mijn tocht vanuit IJmuiden. Klokslag middernacht vaar ik met een stevige 5­6 beaufort aan de wind de haven uit. Ik zet koers naar Lowestoft, een bestemming die voor veel zeilers, en zeker mijn KMJC­ clubgenoten, haast voelt als een tweede thuis. Dit nachtje alleen op zee verloopt volgens de boekjes; de wind staat gunstig en brengt me vlot naar de overkant. Toch is het vermoeiend: van slapen is nauwelijks sprake.

De voorspellingen voor de rest van de week zijn minder gunstig: er wordt een krachtige noordenwind verwacht. Reden genoeg om direct de dag na aankomst in Lowestoft meteen door te zeilen naar het voor mij geheel onbekende Wells­next­the­Sea. Nu ik mij op nieuw terrein zal gaan begeven, begint voor mijn gevoel de reis pas echt. Bij aan­ komst blijkt het kleine haventje verrassend pittoresk, het charmante havenkantoor voorop. Deze bestemming is absoluut de moeite waard. De aanloop vormt wel een uit­ daging: de smalle geul valt bij laag water bijna volledig droog. Gelukkig is er bij de enige steiger net genoeg water om veilig aan te leggen.

Serieuze problemen

Drie dagen later is de aanvankelijk krachtige noordenwind volledig weggevallen en vertrek ik met hoogwater – per­fect, niet alleen voor de 1,6 meter diepgang van Lady Blue, maar ook omdat ik zo zware grondzeeën vermijd. Het blijkt achteraf een verstandige keuze. Zelfs met het laatste restje uitgaande stroom botst het water venijnig op de nog staande deining uit het noorden, waarbij de boeg meer­ maals groen water pakt. Was ik eerder vertrokken, met sterkere stroom tegen de golfrichting, dan had dat vermoe­ delijk tot serieuze problemen geleid.

Zeilen 08/2025

Wil je de rest van dit verhaal lezen? Bestel nu een digitaal jaarabonnement op Zeilen, dan heb je direct toegang tot dit artikel en vind je in ons digitale archief nog veel meer. Bestel hier.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Óf bestel een jaarabonnement 12x Zeilen+ digitaal lezen, dan krijg je maandelijks ons magazine thuisbezorgd én heb je met onze app altijd en overal de kennis van Zeilen tot je beschikking. Bestel hier.