Hoogtepunt uit een zeilersleven

Al drie jaar stond de tocht naar Zuidwest-Engeland en de Kanaaleilanden op de agenda. Afgelopen juni was het eindelijk zover: Marianne en Maarten Bakker staken van wal. Hun reis naar Cornwall blijkt een hoogtepunt in hun zeilersleven. Het verslag van een droomreis, op de bonnefooi. Lees het hele verhaal in Zeilen 02/2026

MM et ruim 8 knopen glijdt ons schip vredig en lichtvoetig voort over de zee. De zon komt op en verdrijft de donkere wolken. De wind, een zachte koelte uit het noordoosten, is precies voldoende om de zeilen te bollen. Het zog kabbelt lustig en vriendelijk door de golfjes. Langzaam verdwijnt de Franse kust aan de horizon, we zien een eerste glimp van de Engelse kliffen in het noorden.

Tussen de noord- en zuidgaande scheepsroutes van het verkeersscheidingsstelsel maken we goede voortgang in westelijke richting. Over een paar mijl steken we de tweede route dwars over. De rust en de ruimte, het voortbewegen van de boot door de zee en de wind, de blauwe hemel en de zon, nog laag aan de oostelijke horizon, scheppen een tijdelijk maar volmaakt universum. Even is er niets anders meer dan dit. Voor een ogenblik zijn alle zorgen van de wereld ver weg.

Gáán

Terwijl ik de percolator op het vuur zet, denk ik nog even terug aan ons vertrek, eergisteren. Deze reis naar het zuidwesten van Engeland wilden we al zó lang, maar altijd ontbrak de tijd of energie voor een langere trip. Werk en verplichtingen belemmerden de stap van droom naar daad. Toch hebben we onze huidige boot niet voor niks. “We móéten gaan!” zei ik tegen Marianne. Intuïtief wist ik dat als we het nú niet zouden doen, het nooit meer gebeurt. We hebben wat extra tijd geregeld, nu kan het.

Na tal van klussen en eindeloze lijstjes overwinnen we onze aarzelingen. Half juni gooien we de trossen los en varen naar IJmuiden. Met het vroege ochtendtij verlaten de haven; de wind staat in de goede hoek, daar willen we zo lang mogelijk van profiteren. Bij de Zeeuwse eilanden houden we 5 mijl afstand: de stroom staat inmiddels tegen, dan is de zee bij De Banjaard altijd wat rommelig. Ter hoogte van Westkapelle kentert andermaal het tij en uiteindelijk doen we tegen 23.00 uur Oostende aan voor een hazenslaapje. Met 100 mijl in 16 uur dommel ik heel tevreden in.

Zeilen 02/2026

Wil je de rest van dit verhaal lezen? Bestel nu een digitaal jaarabonnement op Zeilen, dan heb je direct toegang tot dit artikel en vind je in ons digitale archief nog veel meer. Bestel hier. Óf bestel een jaarabonnement 12x Zeilen+ digitaal lezen, dan krijg je maandelijks ons magazine thuisbezorgd én heb je met onze app altijd en overal de kennis van Zeilen tot je beschikking. Bestel hier.

Tekst: Maarten Bakker