Radiostilte in Nieuw-Zeeland: werken, klussen en weer verder

Niels en Rosan zijn in 2023 vertrokken voor een reis van vijf jaar met hun Sigma 38OOD zeilboot. De twintigers zijn, zoals ze dat zelf zeggen, met tussenpensioen. Voor Zeilen doen ze verslag van hun droomreis. Daarnaast houden ze een vlog bij op Youtube.

En toen was het ineens wekenlang stil. Geen nieuws meer van Twee Twintigers met Tussenpensioen. Wilde verhalen deden de rondte (of misschien ook wel niet). Maar geen zorgen, we zijn er nog hoor! We zijn alleen enorm druk geweest de afgelopen tijd. Met maar 3 maanden de tijd om de scheepskas weer in zoverre aan te vullen dat Niels weer verder kan varen en ik naar Nederland kan zonder direct weer aan het werk te hoeven, waren onze dagen ineens erg vol. De prioriteit in onze online aanwezigheid lag dus even bij de vlogs, maar hier dus ook weer een geschreven update!

In de winkel

Het eerste waar we druk mee zijn geweest, al geruime tijd maar zeker de afgelopen weken: het opzetten van onze eigen T-shirt lijn! Jazeker, er zijn nu Twee Twintigers met Tussenpensioen T-shirts te koop. Op deze manier proberen we wat extra inkomsten binnen te krijgen naast het werken dat we hier in Nieuw-Zeeland doen. Dus wil je ook een Twee Twintigers met Tussenpensioen T-shirt bestellen? Kijk dan snel op onze website via deze link.

In de horeca

Ik heb daarnaast een echte baan gevonden. Je weet wel, zo eentje met vaste werktijden, met salarissen, met uurlonen en met een heus contract. Met mijn hospitality-achtergrond was ik binnen no-time aan het werk, en dat ook nog eens in het restaurant wat hier direct aan de haven gelegen is. Werken op 5 minuten lopen van waar je woont, perfect! Het is even aanpassen om in het Engels te werken, zeker met het accent van de locals, maar het voelt toch al snel weer vertrouwd, het werken in de horeca.

Het uurloon is niet zo heel hoog, maar al een stuk beter dan het op Curaçao was. Een kleine fooi hier en daar is ook mooi meegenomen, maar die fooien zetten hier in Nieuw-Zeeland niet zo heel veel zoden aan de dijk. Nieuw-Zeelanders geven sowieso bijna nooit fooi, zo is de cultuur nou eenmaal niet. Veel toeristen weten dat ook, en houden het wisselgeld dan ook liever zelf. Toch is er eigenlijk niets te klagen hoor. Het is een mooie vaste bron van inkomsten waar we op kunnen rekenen. Van Niels zijn inkomsten kun je dat nou niet bepaald zeggen, want die rommelt zoals altijd maar weer wat aan…

In de lappenmand

Wat Niels doet? Uhm, tja, ook eigenlijk weer ongeveer hetzelfde als op Curaçao. Een beetje kletsen met mensen, rondvragen, ‘toevallig’ benoemen dat hij mensen wel kan helpen met klussen aan hun boot en adverteren met dat hij goed is in het polijsten en waxen van boten. Het begin was flitsend, binnen 1 dag nadat hij begon met het rondbazuinen van zijn diensten had hij al het eerste slachtoffer te pakken. De eigenaar van een 41-voets catamaran had geen zin om zelf te poetsen, wist ook eigenlijk niet zo goed hoe het moest en wilde hem dus wel inhuren.

Hij zou de klus samen met een andere zeiler hier op de haven gaan doen, maar werd toen ziek en alles werd voor onbepaalde tijd uitgesteld…

Daardoor was het even rustig en lag ook het werk op onze eigen boot 2 weken lang stil. Jup, twee weken, de aansteller. Hij had het goed te pakken. Nog een reden dat er geen verslagen van ons online verschenen. Maar inmiddels is hij er weer bovenop, staat er een nieuwe klus gepland en staan er nog een aantal in de week.

In de olie

Tussen dat alles door moet er ook aan de boot geklust worden. We hebben dingen aangepakt die door de jaren heen wat verouderd zijn geraakt. Een kast, twee dieselslangen, het waterleidingsysteem, etc. Daarnaast zijn we ook bezig geweest met onderhoud van de motor. En eerlijk is eerlijk, daar zijn we gewoon niet zo heel goed in. En als ik schrijf ‘we’ dan bedoel ik eigenlijk Niels.

Met zijn mannelijkheid is hij de aangewezen persoon om zich in onmogelijke bochten te wringen, zich in oude olie te storten en te vechten met brandstoffilters die soms wel maar soms ook niet passen. Maar het feit dat we het motoronderhoud maar 1 keer per jaar doen in combinatie met flinke zeilersdementie (je weet wel, die vergeetachtigheid waardoor je ondanks alle ellende van eerder toch steeds weer denkt: goh wat is zeilen leuk) maakt dat we er eigenlijk te weinig routine in hebben om het echt soepel te doen.

Bekijk ook

Twee Twintigers met een Tussenpensioen: De eerste klussen in Nieuw-Zeeland | Zeilen

Maar Niels is een enorme doorzetter. Nooit zal hij opgeven. Hoe moeilijk het ook gaat, hij stopt niet totdat het opgelost is. De olie besmeurde de hele motorruimte, de koelvloeistof droop uit zijn haren, nog dagenlang rook hij naar diesel, maar hij klaarde de klus en klaagde nooit. Onverschrokken als een echte stoere man was hij uren in de weer met schroefsleutels, moerbouten en tangklemmen.

Inmiddels ziet de motorruimte er weer spik en span uit. De motor loopt als nooit tevoren. Ik ben zo trots op hem. Hij is echt geweldig. De beste. Ik zou me niet beter kunnen wensen. Hij heeft zelfs niet 1 keer gevloekt tijdens alle onderhoudswerkzaamheden. Zo goed als hij is niemand.

In alle eerlijkheid…

Wie ons al een tijdje volgt weet misschien dat Niels meestal de verhaaltjes schrijft. Ook dit verhaaltje, inclusief deze alinea, heeft Niels weer geschreven, maar dan vanuit mijn perspectief. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat ik Niels in de alinea hiervoor zo prijs over zijn werk aan de motor. Of heeft die zeilersdementie daar misschien iets mee te maken?