Golden Globe Race 2026 gaat van start: hoe zit het ook alweer?

Op 6 september 2026 vertrekt vanuit Les Sables-d’Olonne opnieuw de Golden Globe Race-vloot voor een wereldomzeiling. En wie bij de GGR denkt aan een soort Vendée Globe met iets oudere boten, heeft het mis. Hier draait het juist om oldskool zeilen zoals in 1968: solo, non-stop, zonder hulp van buitenaf én zonder moderne techniek. Alhoewel: voor de deelnemer blijft het 1968; voor de kijker is het 2026. Wat mag er wél en absoluut niet aan boord? Welke boten zijn geschikt om deel te nemen? En wie zijn de zeilers die zich aan deze bizarre uitdaging wagen?

Maar eerst: Wat is de Golden Globe Race?

De Golden Globe Race is een solo, non-stop en onbegeleide zeilrace rond de wereld. De route gaat vanuit Frankrijk oostwaarts rond de wereld, langs de grote kapen, waarna de zeilers terugkeren naar Les Sables-d’Olonne. De totale afstand is ongeveer 30.000 zeemijl en de vloot is ongeveer 8 maanden onderweg.

Het concept grijpt rechtstreeks terug op de legendarische Sunday Times Golden Globe Race van 1968. Negen zeilers begonnen aan de eerste poging om solo en non-stop rond de wereld te zeilen. Uiteindelijk was Robin Knox-Johnston de enige die de tocht voltooide. Hij deed er 313 dagen over en werd daarmee de eerste mens die solo non-stop rond de wereld zeilde.

De hedendaagse GGR (2018, 2022 en 2026) is in feite een historische reconstructie van die uitdaging. De organisatie wil de deelnemers laten varen met boten en uitrusting die passen bij het tijdperk van Knox-Johnston. Of, zoals het reglement het zelf omschrijft:

"Als het niet op Knox-Johnstons Suhaili zat, mag je het in principe ook niet gebruiken."

Dat maakt de GGR fundamenteel anders dan moderne oceaanraces. Geen foils, geen weerroutering via satelliet, geen GPS en geen computer die de optimale koers uitrekent. De zeilers moeten zelf bepalen waar ze zijn en waar ze heen moeten.

De start op 6 september is bovendien geen klassieke gezamenlijke startlijn. De boten verlaten de GGR-marina één voor één, op ongeveer twee minuten van elkaar. Dat sluit aan bij de oorspronkelijke race van 1968, waarin deelnemers niet eens allemaal vanuit dezelfde haven hoefden te vertrekken.

De drie basisregels: single-handed, non-stop en unassisted

Weerinformatie: wat mag wel en niet?

De zeilers mogen géén persoonlijke weerroutering ontvangen. Een dienst als PredictWind of Windy mag dus niet als digitale tactische coach worden gebruikt. Ook een meteoroloog aan de wal die vertelt welke koers de zeiler moet varen, is uit den boze.

Toegestaan zijn onder meer:

• weersinformatie via HF-radio;
• officiële high-seas-informatie van de World Meteorological Organization;
• nationale weersverwachtingen die als tekst worden aangeleverd en voorgelezen;
• informatie die een zeiler op zee van een niet-geassocieerd schip krijgt.

Navigeren: sextant in plaats van GPS

Dit is misschien wel het meest iconische onderdeel van de GGR. Het is verboden om GPS te gebruiken om je positie te bepalen of om te routeren. De klassieke oplossing is dus terug van weggeweest: de sextant.

De zeilers bepalen hun positie met hemellichamen en leggen hun waarnemingen, berekeningen en navigatienotities vast. Aan het einde van de race worden die documenten gecontroleerd. Ook elektronische kaarten, kaartplotters en elektronische navigatiesystemen zijn verboden.

Verboden technische snufjes op een rij:

De GGR is zeker geen race waarin de zeiler met enkel een kompas, sextant en een olielampje de oceaan op wordt gestuurd. Veiligheidsapparatuur uit 2026 is toegestaan en sommige moderne systemen zijn zelfs verplicht. Het gaat erom dat de techniek die direct helpt bij navigatie, communicatie of wedstrijdstrategie grotendeels uit het spel wordt gehaald, onder andere:

Deze vier moderne technieken mogen wél aan boord:

1. Windvaan. Juist essentieel: de stuurautomaat wordt niet door een computer bediend, maar door een mechanisch systeem dat de wind gebruikt om de boot op koers te houden. De GGR staat onder meer Hydrovane, Aries, Windpilot, Cape Horn en aangepaste Monitor-systemen toe.
2. Ook een AIS-transponder zonder toegang tot GPS is toegestaan. Daarmee kan de boot zijn aanwezigheid uitzenden, zonder dat de zeiler zelf een modern AIS-navigatiescherm krijgt.
3. En dan is er een mooie paradox van de GGR: de organisatie gebruikt in 2026 juist veel satelliettechnologie om het publiek te laten meekijken. De nieuwe GGR Live Window kan live beelden en gegevens vanaf geselecteerde boten uitzenden. Maar de verbinding is éénrichtingsverkeer: de zeiler kan via die verbinding niets terug ontvangen. Voor de deelnemer blijft het dus 1968; voor de kijker is het 2026.
4. Zonnepanelen: Elektriciteit is natuurlijk noodzakelijk voor verlichting, communicatie en veiligheidsapparatuur. Daarom zijn zonnepanelen toegestaan en zelfs verplicht. Iedere boot moet in totaal minimaal 210 watt aan zonnepanelen hebben, waarvan minimaal 160 watt permanent is geïnstalleerd en 50 watt als mobiel paneel aan boord is. Wind- en hydrogeneratoren zijn eveneens toegestaan. Dat levert een mooie tegenstelling op: geen smartphone, wel 210 watt zonnepanelen; geen GPS, wel een satelliettelefoon voor de verplichte communicatie.

Wat voor botentypes zijn toegestaan?

De GGR schrijft niet simpelweg voor dat iedere deelnemer "een oude boot” moet meenemen. De boot moet aan een behoorlijk strak pakket eisen voldoen. In grote lijnen:

• 32 tot 36 voet lang;
• een seriematig gebouwde polyester monohull;
• ontwerp van vóór 1988;
• minimaal ongeveer 20 exemplaren gebouwd;
• een volledige kiel, met het roer aan de achterzijde van de kiel;
• een aanzienlijk gewicht: minimaal ongeveer 6.200 kilo waterverplaatsing;
• geen lichte, moderne wedstrijdconstructie.

De organisatie heeft een lijst met goedgekeurde ontwerpen, waaronder de Baba 35, Biscay 36, Cape Dory 36, Cape George 36, Endurance 35, OE 32, Rustler 36, Saltram Saga 36, Tashiba 36, Tradewind 35 en Vancouver 34. Ook de Tayana 37 is toegelaten.

De gekozen jachten stammen uit de periode waarin oceaancruisers nog werden ontworpen met lange kielen, relatief veel gewicht, eenvoudige constructies en een hoge mate van zelfredzaamheid. Ze zijn niet snel volgens moderne maatstaven, maar ze zijn ontworpen om zwaar weer te doorstaan en lange tijd op zee te verblijven.

De lange kiel geeft bovendien een andere vaareigenschap dan een moderne vin-kielboot. De boot is koersvaster en heeft veel massa. Dat past bij een race waarin een zeiler maandenlang alleen op zee zit en waarin repareerbaarheid en zeewaardigheid belangrijker zijn dan pure snelheid.

De verschillen tussen de boten zijn overigens nog steeds interessant. Een Rustler 36, Cape George 36, Saltram Saga 36, Biscay 36 of Baba 35 heeft ieder zijn eigen combinatie van snelheid, stabiliteit, interieur, tuigage en zeileigenschappen. Om te voorkomen dat één ontwerp de hele vloot domineert, geldt bovendien een limiet van zeven boten van hetzelfde ontwerp.

De vloot van 2026

De actuele GGR-schipperspagina vermeldt 16 deelnemers voor de editie van 2026. De lijst is de afgelopen maanden flink veranderd door uitvallers en verschuivingen. De huidige vloot bestaat momenteel uit:

De deelnemers vormen misschien wel het interessantste onderdeel van de race. Het is geen verzameling jonge professionals uit één strak omlijnde oceaanraceklasse. De leeftijden lopen sterk uiteen en de achtergronden zijn zeer verschillend. De organisatie noemt voor de huidige vloot een gemiddelde leeftijd van ongeveer 46 jaar, met deelnemers van begin twintig tot rond de zeventig. Bekijk hier alle deelnemers.

Bekijk ook

Jeremy Bagshaw finisht in Chichester Class - Zeilen | Zeilen

De vloot gaat ongeveer 30.000 zeemijl varen en is naar verwachting ongeveer acht maanden onderweg. Tijdens de vorige drie edities van de GGR begonnen in totaal 43 zeilers; slechts negen haalden de finish. De organisatie spreekt daarom niet voor niets over een van de zwaarste uitdagingen in de zeilsport.