Hoe ik mijn droomboot bijna verloor (en toch vond)

Tevergeefs dromen?

Redactie Zeilen

24 jan. '26

Met zijn hoofd vol toekomstige zeilreizen stuit André Rotteveel op zijn droomboot. Een met meer ruimte en comfort, zonder in te leveren op zeileigenschappen.
De roze bril verdwijnt snel als de boot uiteindelijk te water gaat. De boot lekt. Daarna stapelen de gebreken zich in rap tempo op. Lees het hele verhaal in Zeilen 02/2026.

Met een slim plan en wat risicovolle keuzes is het uiteindelijk gelukt mijn net aangekochte Colvic Countess 33 vanaf de oude bootwagen het water in te krijgen. Eind goed al goed, zou je denken, maar de volgende dag belt de werf: na het kranen blijft er water uit het roer lopen. Iets met een oude reparatie met glasmatten zonder gelcoat. Het kernmateriaal blijkt compleet verzadigd. Het roer wordt te drogen gelegd onder een warmtelamp. Zo lang zal het toch niet duren voordat het weer droog is?

Hitte, misselijkheid en lauwkoele douches

Als kersverse eigenaar reis ik een week na de tewaterlating weer naar Hamburg. De boot staat in een veel te warme hal. De zon verhit het plaatstalen dak. Enthousiast stort ik mij op het poetswerk, maar vergeet te drinken. Ik krijg koude rillingen en word misselijk: een warmteberoerte. Koop een boot en werk je dood: ik nam het iets te letterlijk. Een heel lange lauwkoele douche en veel water drinken in de schaduw brengt me weer terug in het rijk der levenden. Vanaf nu gooi ik af en toe wat water in mijn nek.
Die nacht breng ik op de boot door. Letterlijk óp de boot, want binnen is het te warm en dus lig ik in de kuip. Harde regen van een onweersbui roffelt op het dak, maar de gewenste verkoeling blijft uit. Slapen lukt niet. De nacht lijkt eindeloos.

Op ontdekkingsreis door de boot ontdek ik de volgende dag een slimme oplossing voor het combineren van douche en toilet: als ik het toilet naar achter schuif in een nis (onder een van de banken in de salon) en afsluit met een deksel, dan ontstaat er een ruime douche. Zoiets zag ik niet eerder.
Verder blijf ik me verbazen over de beschikbare ruimte in deze 33-voeter. Als de werfbaas een kijkje komt nemen en de accuruimte wil zien, wijs ik hem de weg: “Door die gang naar de achterkajuit, dan linksaf de werkruimte in, daar weer links en dan vind je aan het einde het accu-compartiment.” Hij kijkt me vreemd aan, maar als hij terugkomt bevestigt hij breed lachend dat mijn routebeschrijving accuraat was. Mijn humeur wordt nog beter als hij me vertelt dat het roer best snel droogt. Misschien kunnen we de zomervakantie al met onze ‘nieuwe’ boot vieren, bedenk ik enthousiast als ik na het weekend weer naar Nederland rijd.

Zeilen 02/2026

Wil je de rest van dit verhaal lezen? Bestel nu een digitaal jaarabonnement op Zeilen, dan heb je direct toegang tot dit artikel en vind je in ons digitale archief nog veel meer. Bestel hier. Óf bestel een jaarabonnement 12x Zeilen+ digitaal lezen, dan krijg je maandelijks ons magazine thuisbezorgd én heb je met onze app altijd en overal de kennis van Zeilen tot je beschikking. Bestel hier.

Bekijk ook