Olav Cox voert sinds 2002 aankoopkeuringen uit van zeiljachten. Daarbij komt hij nogal eens in opmerkelijke situaties terecht. Onderstaande Dagboek van een keurmeester is in Zeilen 05/2026 gepubliceerd.
Rotgevoel
Om drie uur ’s ochtends stap ik in mijn auto en rijd naar de afgesproken carpoolplaats. Wanneer ik daar een klein uur later arriveer, draait er vrijwel tegelijkertijd een andere auto het terrein op. De portieren zwaaien open en ik maak kennis met mijn beide opdrachtgevers. Met moeite prop ik mijn koffertje met gereedschap in de achterbak van de met klusspullen afgeladen stationwagen en mag vervolgens voorin plaatsnemen. De radio staat aan, het is lekker warm en met een kop koffie in de hand rijden we richting de Duitse grens.
Eenmaal over de grens gaat het gas erop en vliegen we met snelheden boven de tweehonderd kilometer per uur naar het oosten. Onderweg vertelt het stel honderduit over de hechthouten veertigvoeter waar we naartoe op weg zijn.
Toen het ontwerp van dit type jacht een kwart eeuw geleden voor het eerst aan het publiek werd getoond, wisten ze het meteen: dit was hun droomjacht en ooit zouden zij daarvan de trotse eigenaren zijn. In de jaren daarna leek die droom onbereikbaar en verdween deze langzaam naar de achtergrond, totdat één van beiden onlangs op internet een pas twaalf jaar oud exemplaar tegenkwam, passend binnen het beschikbare budget. Vorig weekend zijn ze samen even gaan kijken (een autorit van ruim zevenhonderd kilometer heen en terug) en wat ze in de loods aantroffen viel absoluut niet tegen. Er moet wel wat geschilderd worden, maar het is toch al niet hun kleur.
Het plan is om vandaag na de keuring de koop af te ronden en klusspullen aan boord te laden. Volgend weekend gaan ze dan voor twee weken die kant op om te klussen, het jacht te water te laten en op te tuigen zodat ze het een maand later naar Nederland kunnen zeilen.
Er hangt een uitgelaten sfeer in de auto, alsof we op schoolreisje gaan. Superlatieven voor de ruimte aan boord en de verwachte vaareigenschappen schieten tekort, en toekomstige vakantiebestemmingen passeren de revue. Er wordt gelachen, verteld, gevraagd, ontbeten en voor ik het weet is het half tien en parkeren we naast de loods. We gaan naar binnen en daar staat de langgekoesterde droom sinds een jaar stof te verzamelen. Enthousiast krijg ik een korte rondleiding en dan kan ik, na al ruim zeven uur in touw te zijn geweest, beginnen met de keuring. Rustig werk ik van buiten naar binnen, op de voet gevolgd door mijn opdrachtgevers die graag meekijken.
Rond lunchtijd begint het beeld van alleen in een leuke kleur schilderen wat te kantelen, een paar uur later is duidelijk dat twee weken klussen bij lange na niet genoeg gaat zijn. Zo zijn er rotte plekken aanwezig in het roerblad, de bovenste gang van de huid, het dek en de kuip. De messing huiddoorvoeren zijn volledig roze uitgeslagen door ernstige ontzinking, de saildrive is overmatig gecorrodeerd en de schroefas draait hakerig. De met lood gevulde stalen kiel vertoont leksporen bij een paar lassen en het schot waar de babystagputting op aangrijpt is kapot getrokken. De originele mast is vervangen door een ongeveer passende tweedehands mast van een heel ander type jacht.
Terwijl twijfels de overhand krijgen bellen mijn opdrachtgevers met de verkoper om wat zaken na te vragen en dan blijkt ook nog eens dat er geen btw is betaald: het jacht is altijd in de verhuur geweest. Als ze een btw-verklaring willen hebben, mogen ze die zelf regelen en dus ook zelf de btw afdragen.
Alle klusspullen staan nog in de auto wanneer we ’s avonds bij een wegrestaurant achter een schnitzel zitten. De sfeer is allesbehalve uitgelaten. Met een zo mogelijk nog hogere snelheid dan op de heenweg razen we terug naar Nederland. Ik voel me de brenger van slecht nieuws: doordat ik ben meegegaan gaat hun droom niet door. Gelukkig staat de autoradio aan. Precies een etmaal nadat ik opstond kruip ik met een rotgevoel thuis in bed.
Publicaties Olav Cox
In 2011 publiceerde Olav Cox zijn avonturenboek Ritme van de oceaan.