Dagboek van een keurmeester: Lampjes

Column Olav Cox

Redactie Zeilen

30 aug. '26

3 minuten

Maak ons je Google favoriet!

Olav Cox voert sinds 2002 aankoopkeuringen uit van zeiljachten. Daarbij komt hij nogal eens in opmerkelijke situaties terecht. Onderstaande Dagboek van een keurmeester is gepubliceerd in Zeilen 08/2026.

Lampjes

“Wat is dat voor iets?” vraagt mijn opdrachtgever, wijzend naar het Sestrel Moore-kompas dat op het garagedak is gemonteerd. Een nostalgisch kompas, cardanisch opgehangen in kogellagers en beschermd door een wegneembare metalen kap. Bij de gebogen kompasvoet zitten compensatiemagneetjes en ook nog eens een stroomaansluiting voor een heus lampje!

Mijn opdrachtgever kijkt er met een afkeurende blik naar; dit achterlijke museumstuk gaat na aankoop van de boot per direct van boord. Ik probeer hem nog wat te enthousiasmeren door te vertellen dat Sestrel een samenvoeging is van SEnsitive, STeady en RELiable, maar tevergeefs. Hoe verliefd hij ook is op dit prachtige klassieke zeiljacht, met oude navigatiemiddelen heeft hij niets.

Het beste kompas in de wereld en ik heb er zelfs nog een verrassing bij !

Hij kan niet wachten om na aankoop de nieuwste apparatuur in te bouwen en dan komen er meteen LiFePO4-accu’s, een koelkast, warm water en verwarming aan boord. ‘Luxe-klassiek’ noemt hij het: de charme van weleer met de luxe van nu. Daar is veel voor te zeggen, maar zo’n varende spartaanse tijdcapsule waar vijftig jaar lang met veel liefde voor is gezorgd, heeft in mijn beleving toch ook wel wat.

Terwijl ik alle schatten in de kastjes bekijk (ingevet gereedschap, inclusief een altijd werkende handboor, seinvlaggen, reserveonderdelen voor de motor, een in kranten verpakt glas voor een olielamp), vraagt mijn opdrachtgever zich mopperend af of hij die zooi allemaal zelf van boord moet slepen of dat de huidige eigenaar daar zorg voor draagt. Wanneer ik een lange en overvolle la onder de kaartentafel opentrek, gevuld met een kaartpasser en parallelliniaal, harpjes, een marlpriem, boutjes, rolletjes tape, douchemunten en nog veel meer, valt mijn oog opeens op drie kleine zakjes helemaal achterin, met daarin drie nog kleinere lampjes. Het zal toch niet…

Al jaren ben ik op zoek naar een vervangend lampje voor het Sestrel Moore-kompas bij ons aan boord; het had tijdens een lange nachtwacht de geest gegeven. Niet te vinden of schier onbetaalbaar en hier liggen er gewoon drie! In een la waarvan de inhoud door de koper straks zo in de container wordt gekieperd. Heel even komt de gedachte bij me op om me wederrechtelijk één van de drie lampjes toe te eigenen, maar wie steelt is een dief. Ik schuif de la weer dicht, inclusief de drie lampjes.

Tegen het eind van de middag ronden we de keuring af en komt de eigenaar aan boord om indien nodig vragen te beantwoorden. Echt zo’n oude zeebonk die nog net niet met tranen in zijn ogen aan komt lopen. Hij begroet ons hartelijk en begint zittend in de kuip enthousiast te vertellen over de bouw van de boot en de avonturen die hij ermee heeft beleefd. Over die keer dat hij door mist op zee vanaf de helmstok zelfs het kompas niet meer kon zien. “Jullie hebben het kompas toch wel bekeken? Het beste kompas in de wereld en ik heb er zelfs nog een verrassing bij! Wacht maar eens even.”

Terwijl mijn opdrachtgever me met een wat schuldige blik aankijkt verdwijnt de man naar binnen. Ik hoor een la openschuiven, er klinkt wat gerommel en dan verschijnt hij weer in de kajuitingang. Stralend laat hij in zijn hand drie kleine zakjes zien, met daarin drie nog kleinere lampjes. “Kijk, drie reservelampjes voor het kompas! Destijds meteen mee besteld en er is nu vrijwel niet meer aan te komen. Maar ik heb ze hier gewoon liggen! En zo heb ik thuis nog veel meer bij de boot waarmee u waarschijnlijk erg blij zult zijn.” Mijn opdrachtgever verslikt zich in zijn thee terwijl ik opgelucht de drie lampjes bewonder.