Alles of niets: Sodebo Ultim 3 en de jacht op de Jules Verne Trophy

Een vliegende trimaran en een gedreven schipper: de Franse zeillegende Thomas Coville en zijn team zijn deze maand begonnen aan een non-stop race rond de wereld. Hun doel: het Jules Verne Trophy-record van 40 dagen en 23 uur uit 2017 verbreken. Met de 32-meter trimaran Sodebo Ultim 3 ligt Coville op koers voor een zinderende finish in januari 2026. Wat drijft dit team om met een zeilboot in anderhalve maand de wereld te omcirkelen? In dit artikel duiken we in de achtergrond van de Jules Verne Trofee, maken we kennis met Coville en zijn bemanning, ontdekken we de hightech van Sodebo Ultim 3 en volgen we de route en de laatste loodjes van hun recordpoging.

Jules Verne Trofee: race rond de wereld in 40 dagen

De Jules Verne Trofee is een prijs voor het zeilschip dat als snelste non-stop rond de wereld vaart. De trofee werd begin jaren ’90 in het leven geroepen, geïnspireerd door Jules Verne’s roman De reis om de wereld in tachtig dagen – het eerste doel was dan ook om die mythische 80 dagen-grens te slechten. In 1993 lukte dat voor het eerst: zeilicoon Bruno Peyron voer in 79 dagen rond en won de inaugurele trofee. Sindsdien is het record keer op keer scherper gesteld naarmate de boten sneller werden. Het huidige record staat op naam van de Franse schipper Francis Joyon, die in 2017 met zijn trimaran IDEC Sport de wereld rond kwam in 40 dagen, 23 uur, 30 minuten en 30 seconden – een prestatie die nog altijd geldt als de absolute maatstaf.

Voor de Jules Verne Trophy gelden minimale regels: alles draait om tijd. Het record wordt toegekend aan degene die de vorige beste tijd verbetert. Route en regels: Start en finish liggen bij een denkbeeldige lijn tussen de vuurtorens van Ouessant (Bretagne, Frankrijk) en Lizard Point (Engeland). De wereld moet non-stop worden omzeild, zonder hulp van buitenaf (al is routering op afstand wél toegestaan). Onderweg moeten de drie grote kapen – Kaap de Goede Hoop, Kaap Leeuwin en Kaap Hoorn – aan bakboord worden gelaten. In de praktijk betekent dat: vanuit Frankrijk de Atlantische Oceaan afzakken, onder Afrika door, de Indische Oceaan over onder Australië langs, de Stille Zuidzee bedwingen onder Zuid-Amerika door, en dan via Kaap Hoorn weer omhoog naar de finish bij Bretagne. De volledige ronde is zo’n 21.600 zeemijl (40.000 km). Er is geen beperking op bootgrootte of crewgrootte – alleen de klok telt. Wie het snelst terug is bij Ouessant met een volledige wereldomzeiling achter de rug, mag de Trofee houden… tot iemand anders nóg sneller gaat.

Team Sodebo: Thomas Coville en co aan zet

Achter de huidige recordpoging zit Thomas Coville, een van Frankrijk’s meest gelauwerde oceaanzeilers. Coville (57) jaagt al zijn hele carrière op records. In 2016 verpulverde hij bijvoorbeeld het solorecord rond de wereld, toen hij helemaal alleen in 49 dagen, 3 uur en 7 minuten de aardbol rondzeilde – ruim acht dagen sneller dan het vorige solo-record. Hoewel die solo-besttijd later nog scherper is gezet door François Gabart, bewees Coville dat hij tot de absolute top behoort. Met sponsor Sodebo (een Frans voedingsmiddelenbedrijf) bouwde hij de afgelopen twintig jaar meerdere trimarans om steeds weer grenzen te verleggen.

Coville is de schipper én het boegbeeld van Team Sodebo Ultim 3. Hij wordt omringd door een handpicked bemanning van ervaren zeilers. Voor deze Jules Verne-poging bestaat zijn crew uit zeven man (inclusief Coville zelf). Enkele namen: co-schipper Benjamin Schwartz, navigator Frédéric Denis, offshore specialist Nicolas Troussel en voormalig olympisch zeiler Pierre Leboucher, aangevuld met Léonard Legrand en Guillaume Pirouelle. Het team wordt liefkozend de “Sodeboys” genoemd en de sfeer aan boord is gedreven en gretig. Allemaal hebben ze één missie: dat record van Joyon breken.

Dit is niet Coville’s eerste poging om de Jules Verne Trofee te winnen. Eerder, in de winter van 2020, ging Sodebo Ultim 3 ook van start – tegelijkertijd met concurrent Maxi Edmond de Rothschild – maar toen moest Coville halverwege opgeven door materiaalpech. In de Indische Oceaan raakte bij een snelheid van 30 knopen het stuurboordroer zo zwaar beschadigd dat doorvaren onmogelijk werd. Teleurgesteld keerde het team om, maar Coville beloofde plechtig: “We komen terug.” En woord heeft hij gehouden: na jaren voorbereiding is Team Sodebo in december 2025 opnieuw gestart, vastbesloten om deze keer wél met de trofee thuis te komen.

Hightech trimaran: Sodebo Ultim 3 vliegt over het water

De boot zelf, Sodebo Ultim 3, is een technologisch hoogstandje – eigenlijk een soort Formule 1-auto voor op zee. Het is een maxi-trimaran: een zeiljacht met drie rompen, ontworpen voor maximale snelheid en stabiliteit. Sodebo Ultim 3 behoort tot de nieuwste generatie “Ultim”-klasse recordboten. Enkele indrukwekkende cijfers: de trimaran meet 32 meter in lengte en 23 meter in breedte, met een mast van ruim 34 meter hoog. Toch weegt het geheel slechts rond de 15 ton – extreem licht voor een boot van deze afmetingen, dankzij een constructie volledig in koolstofvezel composiet.

Waar Sodebo Ultim 3 vooral in uitblinkt, is haar vermogen om te “foilen”. Onder elke drijver (de zijrompen) zit een gebogen zwaard dat als een draagvleugel werkt. Bij hoge snelheid genereren deze foils voldoende lift om de romp grotendeels uit het water te tillen. Daardoor neemt de weerstand dramatisch af en kan de trimaran als het ware boven het water vliegen. Snelheden van boven de 40-45 knopen (80+ km/uur) zijn haalbaar onder de juiste omstandigheden – onvoorstelbaar hard voor een zeilboot. Ter vergelijking: een gemiddelde toerschipper is al blij met 7 knopen kruisvaart. Coville omschreef het racen op zijn reuzentrimaran treffend als “alsof je op een motor tussen de 185 en 245 km/uur rijdt, zonder te stoppen in 50 dagen”. Daarmee gaf hij aan hoe extreem het gevoel van snelheid en voortdurende adrenaline aan boord is.

De Sodebo Ultim 3 is speciaal ontworpen om zowel de brute natuurkrachten te doorstaan als er optimaal gebruik van te maken. De drievoudige romp biedt stabiliteit in de ruige golven van de Zuidelijke Oceaan. De mast en zeilen (bijna 700 m² zeiloppervlak voor de wind) zijn zo ontwikkeld dat ze maximale kracht uit de wind halen, maar bij storm ook snel kunnen worden gereefd om schade te voorkomen. Alles aan deze boot – van de aerodynamische rompvorm tot de geavanceerde stuurautomaten en weercomputers – is erop gericht om lange tijd dicht tegen de limiet te varen zonder te breken. En dat blijkt: sinds de start van de poging houdt Sodebo Ultim 3 een gemiddelde snelheid van rond de 30 knopen (56 km/u) vol, dag en nacht, over duizenden zeemijlen.

Wereldomzeiling via drie kapen: route en recordpoging

Half december heeft Team Sodebo de sprong gewaagd. Voor dit soort recordpogingen is timing cruciaal: je vertrekt alleen als een weersysteem gunstig ligt om je een vliegende start te geven. Coville en zijn meteorologen hebben in 2025 wekenlang gewacht op het juiste moment. Op 15 december 2025 om 21:01 uur Franse tijd ging het los: Sodebo Ultim 3 stak bij Ouessant de startlijn over. Meteen werden ze opgejaagd door een depressie die hen met hoge snelheid de Atlantische Oceaan af blies richting evenaar. Dat resulteerde in een spectaculair eerste record: in 4 dagen en 4 uur bereikte Sodebo Ultim 3 al de evenaar – een nieuw snelheidsrecord van Europa naar de equator. Ter vergelijking: Joyon deed er in 2017 ruim 5 dagen en 19 uur over om dezelfde afstand te overbruggen.

Ook verderop bleef Coville’s team voor liggen op het oude schema. Tweede kerstdag voeren ze onder Zuid-Afrika door (Kaap de Goede Hoop bereikten ze in ca. 10 dagen en 23 uur) en vlogen de Indische Oceaan in. Oud en nieuw vierden de mannen aan boord terwijl ze onder Australië door stoven – bij Kaap Leeuwin (Australië) noteerden ze op 1 januari een doortocht na 17 dagen en 1 uur, opnieuw enkele uren sneller dan het vorige record. Het zwaarste deel, de uitgestrekte Stille Oceaan, wisten ze in iets meer dan een week te trotseren. Op 11 januari rondde Sodebo Ultim 3 Kaap Hoorn in Zuid-Amerika, de laatste van de drie grote kapen, na 26 dagen, 4 uur en 46 minuten zeilen. Daarmee waren ze op dat punt ruim 10 uur vóór op het schema van Joyon’s IDEC in 2017 – een comfortabele voorsprong, al kan dat in een race van deze omvang nog weinig zeggen.

Na Kaap Hoorn begon de thuisreis: noordwaarts de Atlantische Oceaan weer in, terug richting Frankrijk. Eerst moest het Sint-Helena Hoog (een windarm hogedrukgebied in de Zuid-Atlantische Oceaan) omzeild worden, wat de nodige tactiek vergde. Maar half januari pikte Sodebo de passaatwinden op en op 19 januari stak het team opnieuw de evenaar over, terug het noordelijk halfrond in. Vanaf dat punt begon de eindsprint richting de finishlijn bij Ouessant. Het doel? Aankomen voor zondag 25 januari 2026 om 20:31 uur Franse tijd, want dan pas zou het record van Joyon officieel gebroken zijn.

Spannende finale: storm op komst

Op het moment van schrijven (22 januari 2026) is het einde in zicht. Sodebo Ultim 3 raast midden op de Noord-Atlantische Oceaan, nog zo’n 2.000 zeemijl (3.700 km) verwijderd van de finish. Coville en zijn mannen hebben nog ongeveer drie dagen over om binnen de limiettijd te finishen – de spanning is om te snijden. Ze liggen op dit moment licht voor op het recordschema van Joyon, maar veel marge is er niet. Bovendien wacht hun een laatste beproeving: de weersvooruitzichten voorspellen dat de komende dagen de zwaarste stormen van de hele reis op hen afkomen. In de Noord-Atlantische winter bouwen lage drukgebieden zich op tot indrukwekkende stormdepressies, met monsterlijke golven en windsnelheden boven de 40-50 knopen. Precies door dat gebied moet Sodebo Ultim 3 nu nog heen. “Dit worden de heftigste omstandigheden van de hele tocht,” waarschuwt Coville – maar opgeven is geen optie.

Het team zal de boot en zichzelf tot het uiterste moeten drijven om het klokkenrecord te verbreken. Elke mijl, elke minuut telt. Een blik op de tracker leert dat Sodebo Ultim 3 nog steeds met snelheden boven de 30 knopen naar het noordoosten stormt. Lukt het ze om op tijd de finish te halen? Als ze vóór zondagavond over de lijn bij Ouessant schieten, gaat Coville de geschiedenisboeken in als nieuwe Jules Verne Trophy-houder. Zo niet, dan rest slechts meters te kort – en dat na 45.000 kilometer zeilen. Eén ding is zeker: de komende 72 uur wordt het nagelbijten voor de bemanning én voor iedereen die hun avontuur volgt. Via deze link is alles live te volgen, zelfs wanneer de bemanningsleden slapen tot aan welke muziek als laatst geluisterd is.