De Rode Zee is een van de uitdagendste vaargebieden op de zeilkaart. Niels en Greetje doorkruisten het gebied al drie keer, eerst met hun eigen Black Moon, daarna nog twee keer met een delivery. “Het is een corridor van lange rakken en beperkte uitwijkmogelijkheden. Inmiddels weten we waar je even wil stoppen om op adem te komen.”
De route door de Rode Zee kent noodzakelijke pleisterplaatsen – plekken waar je even moet stoppen om op adem te komen – afgewisseld met onverwachte trekpleisters die een blijvende indruk achterlaten. Interessant genoeg vervaagt het verschil tussen pleisterplaats en trekpleister voortdurend. Een haven die op papier slechts functioneel is – brandstof, water, inklaren of schuilen – wordt onverwacht een pauze waarin alles even stilvalt.
"Tegelijkertijd blijken ogenschijnlijk idyllische bestemmingen niet meer dan een plek voor noodzakelijk oponthoud, waar we snel wat reparaties uitvoeren of domweg het juiste vertrekvenster afwachten", vertelt Greetje. Zoveel is zeker: bij deze route bepaalt de situatie aan dek welke plaatsen je aan doet, de naam op de kaart is van onderschikt belang.
Zwarte schaap
De Rode Zee is in vogelvlucht zo’n 1300 mijl lang en heeft al decennialang een negatieve reputatie. Terecht? Ja én nee.
Ja: het is een smalle, lange zee waarin rechttoe-rechtaan varen zelden mogelijk is.
Nee: de Rode Zee vormt slechts een onderdeel van het hoog risicogebied.
Hoog risicogebied
De aanduiding High Risk Area (HRA) bestaat overigens pas sinds 2008, toen de piraterij bij de Somalische kust en in de Golf van Aden flink toenam. Ook al liggen deze gebieden geografisch buiten de Rode Zee, toch worden ze vaak aan elkaar gelinkt. Hierdoor heeft de Rode Zee een slechte naam gekregen.
Drie x 5000 mijl
"Inmiddels zijn we drie keer door de Rode Zee getrokken: de eerste keer met onze eigen Black Moon, een Taling 33 AK, de twee keer daarna vanwege een delivery: met een Outremer en een Lagoon." Met de Outremer vertrokken ze vanuit Phuket, Thailand, met de Lagoon vanuit Langkawi, Maleisië. Beide plekken zijn ideaal om de boot voor te bereiden op een lange oceaanpassage. "Hier plegen we het laatste onderhoud, voeren zeil- en canvaswerk uit, controleren de verstaging en bevoorraden de boot. Shipshape vertrekken is essentieel."
Eenmaal onderweg op deze route ben je grotendeels op jezelf aangewezen, met slechts beperkte havens of beschutte ankerplekken om bij te komen of te schuilen.
Niet rechttoe-rechtaan
Op de kaart lijkt de route een overzichtelijke zigzag van Zuidoost-Azië naar de Middellandse Zee. In werkelijkheid is de route een optelsom van allerhande beslissingen, telkens bepaald door weer, timing en de mogelijkheid om ergens veilig te stoppen. Het traject voert door een gebied met lange etappes en beperkte uitwijkhavens. Daardoor draait planning niet om een vaste lijn, maar om voortdurend heroverwegingen: doorvaren of afwachten?
Op de kaart liggen namen die vertrouwd klinken: Sri Lanka, de Malediven, Socotra, Djibouti, Suakin, Jeddah en Egypte. Onderweg krijgen die plaatsen hun eigen invulling. Niet langer zijn het vaste ankerpunten, maar plekken waar je naartoe gaat op basis van functionele keuzes: brandstof of water tanken, inklaren, bemanningswissel of beschutting. "Sommige plekken bieden meer functionaliteit dan verwacht, soms aangevuld met rust, schoonheid of gastvrijheid."
Nieuwsgierig naar de passageplanning?
Lees dan het volledige artikel nú in Zeilen 06/2026.
Voorgaande verhaal
Het voorgaande artikel "Duizend mijlen, bommen & granaten" met Black Moon lees je als abonnee terug in Zeilen 08/2024.